[00:00:08.7] speaker_0: Dzień dobry. [00:00:10.6] TEACHER: Dzień dobry dziewczyny. Cześć. [00:00:12.4] speaker_0: Dzień dobry. [00:00:13.8] TEACHER: Dzień dobry. Dzień dobry. Dzień dobry. Mam nadzieję, każda się z Was wyspała. Super spała. Piękne sny śniła. Tak. Macie chyba dobry nastrój, prawda Walerio? [00:00:27.7] speaker_0: Tak. Jest dobry nastrój. [00:00:30.2] TEACHER: Tak? Super. Jak tam twoje szkolenia i nowa praca? Skończone? Wszystkiego się nauczyłaś? [00:00:37.2] speaker_0: Nową pracę? [00:00:38.6] TEACHER: No tak. Ty zmieniałaś branżę, o ile pamiętam. [00:00:41.6] speaker_0: A jeszcze nie zmieniłam. Jeszcze uczę się. [00:00:45.6] TEACHER: Aha. [00:00:46.1] speaker_0: Jeszcze będę. [00:00:47.3] TEACHER: I długo? [00:00:47.3] speaker_0: Tak długo. Może być rok, a może być i dwa lata. Będę. [00:00:53.8] TEACHER: Ale ty w międzyczasie pracujesz będąc w starej pracy, tak? [00:00:58.1] speaker_0: Tak, to prawda. Między polskim językiem polskim i kursami pracuję na starej pracy. [00:01:08.5] TEACHER: Mhm. Okej, tylko pracuję w. W starej pracy. [00:01:13.1] speaker_0: W starej pracy. [00:01:14.9] TEACHER: Dobrze. Czy ta stara praca cię nie denerwuje? [00:01:20.3] speaker_0: Denerwuje, ale nie mogę nic zrobić z tym. [00:01:26.0] TEACHER: Mhm. A jaki jest wedle ciebie najlepszy sposób, żeby było mniej nerwów? Może ty na boks chodzisz? Może biegasz? [00:01:36.3] speaker_0: Ja gram w gry komputerowe. [00:01:39.7] TEACHER: O! Pomaga ci? [00:01:41.9] speaker_0: To da. Tak, to stres uchodzi. [00:01:46.2] TEACHER: Mhm. [00:01:47.4] speaker_0: Takie. [00:01:48.5] TEACHER: Super. Tylko najlepiej powiedzieć stres uwalnia się. [00:01:52.9] speaker_0: Uwalnia się stres. [00:01:54.4] TEACHER: Aha. Uwalnia się wysowobżdajet sia. [00:01:58.5] speaker_0: Okej. [00:01:59.0] TEACHER: Uwalnia się stres. Super. Tak. Marina, co tam słychać u ciebie w pracy? [00:02:06.5] MARINA: Dzień dobry. W pracy? [00:02:07.6] TEACHER: Cześć. No. [00:02:09.9] MARINA: W pracy nic, nic nowego. W weekend pracowałam, pracowałam nad swoim portfolio, bo chcę brać projekty na freelance. Tak. I nie mam. Nie mam portfolio, bo ostatnie cztery lata pracowałam na kompanię i wszystkie, wszystkie projekty, że ja zrobiłam dla tej kompanii. [00:02:45.9] TEACHER: Dla firmy. [00:02:47.4] MARINA: A? [00:02:48.5] TEACHER: Ty nie słyszysz? Firmy. Firmy. [00:02:51.6] MARINA: I wszystkie projekty, jakie zrobiłam dla tej firmy. Oni należą do tej firmy. To nie moje projekty. Tak. I nie mam. Nie mam nic w swoim portfolio. [00:03:09.0] TEACHER: Okej. Czy dobrze rozumiem, że ty w firmie, która z pewnością zapłaciła za te, te dzieła, ty je po prostu przekazałaś prawa autorskie, tak? [00:03:21.5] MARINA: Nie, bo ja pracuję. Pracuję na te firmy i po z... [00:03:30.4] TEACHER: Zgodnie z. [00:03:34.1] MARINA: Zgodnie z kontraktem wszystko, że robię dla tej firmy należy tej firmy. [00:03:40.8] TEACHER: Mhm. Okej. Super. Zrozumiałam. Tak. To teraz ty będziesz wyskrobywać swoje projekty skądś, tak? [00:03:49.5] MARINA: Tak. [00:03:50.5] TEACHER: Dobrze. Dobrze. Skrobuj, skrobuj. Tak, Andreju, witamy cię. [00:03:57.9] ANDREI: Witamy. [00:03:58.6] TEACHER: Witamy. Witamy. Andreju, a co u ciebie w pracy słychać? Czym się tam teraz zajmujesz? [00:04:03.8] ANDREI: W pracy niczego nowego. Mam bardzo duży projekt. To na rok albo więcej. [00:04:18.0] TEACHER: Albo. Albo więcej. [00:04:20.3] ANDREI: Albo więcej. I robię jego. I robię go. Czas, czasami. Czasami mam mały project, projekty, ale to nie dużo interesno. [00:04:40.3] TEACHER: Nie bardzo ciekawe. [00:04:42.1] ANDREI: Nie bardzo ciekawe. [00:04:43.4] TEACHER: Mhm. A ten nowy projekt ty robisz teraz jakąś grę? Piszesz muzykę? Co ty robisz? [00:04:51.8] ANDREI: Nie, to bardzo duży framework. [00:04:58.5] TEACHER: Takich słów nie znam. Ano dawaj jakoś po ludzku. [00:05:03.1] ANDREI: Produkt naszej firmy. [00:05:08.6] TEACHER: Mhm. [00:05:11.0] ANDREI: Jaki my sprzedawać sprzedajemy. [00:05:18.3] TEACHER: Przedawać. [00:05:19.4] ANDREI: Przedajemy. [00:05:21.6] TEACHER: Aha. Okej. Czyli ty nic konkretnie nie możesz powiedzieć, co to jest. Czy to jest jakieś oprogramowanie? [00:05:29.4] ANDREI: To oprogramowania, ale... [00:05:33.7] TEACHER: I teraz mi wystarczy. Teraz rozumiem, o co chodzi. A ty mówisz produkt. Ja co? Piosenka to jest? Miotła? Odkurzacz? [00:05:42.5] ANDREI: Nie, to oprogramowanie. [00:05:44.2] TEACHER: Okej. Dobrze. Super. Tak. Haniu, witamy cię. [00:05:49.7] speaker_0: Dzień dobry. [00:05:50.9] TEACHER: Dzień dobry. Haniu, ty już jesteś w pracy z pewnością. Co tam u ciebie w pracy słychać? [00:05:56.1] speaker_0: Tak, już jestem w pracy. Miałam od ośmiu już pacjenta. [00:06:01.7] TEACHER: Już z samego rana? [00:06:03.1] HANIA: Z samego rana, tak. [00:06:04.3] TEACHER: A o której ty zaczęłaś? [00:06:06.3] HANIA: No od ósmej, tak. [00:06:08.5] TEACHER: Okej. I co tam ty robiłaś temu pacjentowi? [00:06:12.9] HANIA: No o ósmej robiła kręgosłup. Jak zabiegi na kręgosłup. [00:06:22.8] TEACHER: Mhm. Bo ten pacjent ma krzywy kręgosłup? [00:06:26.6] HANIA: Tak. [00:06:27.5] TEACHER: Tak? A i można wyrównać ten kręgosłup? [00:06:32.2] HANIA: Nie można. [00:06:33.3] TEACHER: Nie można. A on o tym wie? [00:06:36.3] HANIA: Do dwadzieścia lat już nie można. Musieli robić rodzice wcześniej, nie teraz. [00:06:41.9] TEACHER: Mhm. Okej, ale te zabiegi pomagają mu nie odczuwać bóli czy co? [00:06:50.1] HANIA: Tak. [00:06:50.5] TEACHER: Tak? Jak często trzeba chodzić na takie zabiegi? [00:06:53.5] HANIA: To zależy od skierowania lekarskiego. [00:06:56.4] TEACHER: Mhm. [00:06:57.1] HANIA: Tygodnie albo zależy od, od, od problemu. Albo może być czternaście dni codziennie. Albo, albo przed dwa, trzy dni. No to tak jak skieruje lekarz. [00:07:15.0] TEACHER: Mhm. Okej. Tak. Najlepiej, bo wiemy, że słowo problem ma rodzaj męski. Tak? To wtedy mówimy zależy od [00:07:28.6] HANIA: Problemu. Problem. [00:07:30.5] TEACHER: Problem ma rodzaj męski. Od problemu. [00:07:34.4] HANIA: Od problemu. [00:07:35.6] TEACHER: Tak. Zależy od problemu. Mhm. [00:07:38.3] HANIA: Chciałam zapytać coś nie na temat zajęcia dzisiejszego, a stosownie zajęcia czwartego. To będzie czwartek w Polsce to święto Ciała Bożego. Czy mamy my zajęcia albo nie? [00:07:55.4] TEACHER: Kochanie, jeżeli to jest dzień wolny od pracy, to oznacza automatycznie, że to jest dzień wolny od nauki. [00:08:03.5] HANIA: Dobrze, bo chciałaś zdecydować wakacje. Dobrze, dziękuję. [00:08:08.7] TEACHER: Tak. Czyli jak jest Boże Ciało, wtedy będziemy mieli dzień wolny. Mhm. Tak. Dobrze. Dziękuję pięknie. Tak, Tatiano, cześć. [00:08:21.6] TATIANA: Dzień dobry. Cześć. [00:08:22.9] TEACHER: Dzień dobry. Tak, Tatiana. A czym ty tam się zajmujesz w tym tygodniu w pracy? [00:08:29.8] TATIANA: Mam nic nowego. Otrzymałam propozycję przejść kurs od kolegi za tanio i ja muszę wtedy powiedzieć na mojej stronie internetowej o jego kursie, o jego kursie. I wcześniej ja by odpowiedziałam, że odpowiedziałam by, że ja zgadzam, ale teraz myślę, że nie, że decyzja moja będzie negatywna. Jeszcze nie odpowiedziałam, ale to to takie zdarzenie, który, które mam w moich myślach już trzy lub cztery dni. [00:09:31.0] TEACHER: Żeby powiedzieć nie, tak? [00:09:33.6] TATIANA: Ja nie wiem, bo on proponował mi kurs po kryptowalucie. To nie jest moja tak, to nie jest moja. [00:09:43.9] TEACHER: Działka, tak? [00:09:46.0] TATIANA: Działka osnovnaja. To ja decyduję? [00:09:50.2] TEACHER: Tak, to nie jest moja działka. To nie leży w polu moich zainteresowań. [00:09:54.1] TATIANA: Tak, to jest to jak wiedzy dodatkowe dla mnie. I jego kurs zaczyna dwudziestego drugiego czerwca. To będzie lato i ja bym miała jeszcze kurs polskiego i wcześniej ja by odpowiedziałam by tak. Ja by wzięła dwa kursy razem, trzy kursy. Ale teraz. Ale teraz myślę, że moje prerogatywy zmieniły się i ja myślę, że moja, mój odpoczynek będzie ważniejszy. [00:10:37.7] TEACHER: Mhm. Super. Pięknie. Kochanie. Może tego słowa szukałaś akurat w głowie? Odmówić. [00:10:46.3] TATIANA: A odmówić. [00:10:46.9] TEACHER: Odmówić dnia. Tak? Można zgodzić się albo odmówić. [00:10:50.9] TATIANA: Mhm. [00:10:51.9] TEACHER: Super. Dziękuję serdecznie. Tak, Palino słońce. Siema. [00:11:00.4] PAULINA: Cześć. [00:11:01.2] TEACHER: Cześć Palino. Wiemy, że ty skaczesz pomiędzy pierwszą pracą a drugą pracą. Tak? Jak ty się czujesz na razie z dwoma pracami? Dajesz sobie radę? [00:11:14.4] PAULINA: Troszeczkę trudno jest, ale daję radę. [00:11:18.9] TEACHER: Mhm. Okej, a co ty robisz w tych pracach? [00:11:28.1] PAULINA: Ja teraz w Polsce pracuję na magazynie. [00:11:34.5] TEACHER: Mhm. [00:11:36.3] PAULINA: I druga moja praca to mój gabinet z elektrolizem. Ja zajmuję się- [00:11:45.9] TEACHER: A co tam się robi z tym elektrolizem? Proszę? [00:11:50.7] PAULINA: Elektroepilacja. [00:11:52.6] TEACHER: O, ale ty co ty milczałaś? To taki dobry temat. Gałęź. Super. A to czy tak? [00:12:03.5] PAULINA: I terazTak. Ja przepraszam, mam problemy z internetem. Taki, taki związek bardzo zły. [00:12:13.8] TEACHER: Tylko wtedy najlepiej powiedzieć połączenie jest złe. [00:12:17.2] PAULINA: Połączenie złe. [00:12:18.2] TEACHER: Połączenie. Więc jak widzisz, że połączenie ci się trochę psuje, to spróbuj wyłączyć kamerkę. Może będzie trochę lepiej. Przynajmniej będziemy cię słyszeć. Spróbuj. [00:12:30.3] PAULINA: Aha. Ok. [00:12:32.8] TEACHER: Tak. Polina, która twoja praca jest ciekawsza? Praca na magazynie czy depilować ludzi? [00:12:42.3] PAULINA: Nie. Jest taka zmuszona? [00:12:48.1] TEACHER: Jest zmuszona. [00:12:48.8] PAULINA: Muszę pracować na magazynie, bo tak, tak. Bo nie mam jeszcze normalnych dokumentów, żeby pracować tylko na jednej pracy z elektroepilacji. I w takim razie na razie muszę pracować na dwóch pracach. Bo kiedy będę mieć kartę rezydenta, dla której ja potrzebuję języka polskiego i certyfikaty B1, w takim razie ja mogę zrobić normalne dokumenty, żeby pójść z pierwszej pracy i pracować tylko na jednej. Na tej, która mnie bardzo podoba. [00:13:33.8] TEACHER: Aha. Czyli ty chciałabyś w przyszłości zrezygnować z magazynu, tak? [00:13:39.4] PAULINA: Tak, tak, oczywiście. [00:13:41.5] TEACHER: Super, dobrze. Kochani, pamiętajmy, że my pracujemy w pracy. Jestem w pracy. Tak. Pracuję w pracy. To słowo praca traktujemy jak budynek. Chodzę do pracy. Mhm. [00:13:59.7] PAULINA: Aha. [00:14:00.0] TEACHER: Dobrze. Okej. Kochani, polecimy za chwileczkę sobie troszkę dalej, ale najpierw zrobimy sobie zadanko, takie na rozgrzewkę. Jak się pojawią jakieś pytania, to po rozgrzewce można będzie je zadać. Z pewnością każdy z was w dzieciństwie miał jakieś gazety, magazyny czy czasopisma i tam były pewnego rodzaju zadania. Zadania polegały niektóre na tym, żeby na coś, na jakieś pytanie trzeba było odpowiedzieć, rozwiązać krzyżówkę albo znaleźć różnicę. Pamiętacie te zadania z gazet? Znajdź różnice. Albo z magazynów. Więc przed nami są dwa obrazki. My spróbujemy te dwa obrazki porównać, poszukać różnic, ale używając pewnego wzoru. Andrieju, przeczytaj proszę ten wzór. Popatrzymy jak robimy to zadanie. [00:14:59.2] ANDREI: Wzór. Na obrazku A widzę piłkę. Na obrazku B nie widzę piłkę, ale widzę rakietę. [00:15:07.3] TEACHER: Nie widzę piłki. [00:15:09.1] ANDREI: Piłki. [00:15:10.1] TEACHER: Tak. [00:15:11.0] ANDREI: Ale widzę rakietę. [00:15:13.2] TEACHER: Tak jest. Czyli mówimy, co widzimy na jednym obrazku i trzeba obowiązkowo powiedzieć, że tego nie ma na drugim obrazku, żeby użyć i biernika i dopełniacza. No to Andrieju, zaczynamy od ciebie. [00:15:30.7] ANDREI: A na obrazku bi widzę. [00:15:34.8] TEACHER: Be. To jest be. [00:15:36.1] ANDREI: Na obrazku b, be widzę obraz człowieka z lewej strony od lodów. [00:15:48.0] TEACHER: Po lewej od lodów, tak. [00:15:49.6] ANDREI: Po lewej od lodów. [00:15:50.8] TEACHER: Super. A widzisz ten obraz na obrazku A? [00:15:55.0] ANDREI: Na obrazku A nie widzę tego obrazku. [00:16:00.1] TEACHER: Mhm. Tylko ty powiedziałeś, że to jest obraz. To nie widzę czego? [00:16:04.9] ANDREI: Obrazu. [00:16:05.9] TEACHER: Obraza nie widzę. [00:16:07.3] ANDREI: A obraza? [00:16:08.4] TEACHER: Obraza. Mhm. [00:16:10.2] ANDREI: A obraza dlatego... [00:16:13.9] TEACHER: Nie mam pojęcia dlaczego. Nie pamiętam. [00:16:19.4] ANDREI: Okej. [00:16:22.9] TEACHER: Obraza. Dobrze. Patrząc dalej, Marino, szukamy kolejnej. [00:16:32.3] PAULINA: A na obrazku A widzę dziecko, jaki je jabłko. Na obrazku B nie widzę jabłka, ale widzę butelkę. [00:16:52.7] TEACHER: Butelkę. Dobrze. Ale widzę butelkę. Super. Tatiano, szukamy dalej. [00:17:01.2] TATIANA: Na obrazku A widzę dzieci, które jedzą lody. [00:17:09.1] TEACHER: Mhm. [00:17:10.2] TATIANA: A na obrazku B nie widzę dzieci. Dzieci? [00:17:16.6] TEACHER: Dzieci, tak. [00:17:18.9] TATIANA: Dzieci, które, które tylko pytają po lody. [00:17:24.4] TEACHER: Pytają o lody, tak? [00:17:26.2] TATIANA: Pytają o lody. [00:17:27.5] TEACHER: Okej, a spróbujmy dorównać trochę innej, do innego porównania. Dzieci jedzą lody, a tu widzę dzieci, które czego nie robią? [00:17:39.5] TATIANA: Nie jedzą lodów. [00:17:41.7] TEACHER: O, bardzo dobrze. Nie jedzą lodów. Tak. Walerio, szukamy dalej. [00:17:48.4] speaker_7: A na obrazku A widzę koszulę w kratkę, a na obrazku B nie widzę koszulę w kratkę. [00:17:59.4] TEACHER: Nie widzę czego? [00:18:00.9] speaker_7: Koszulę. [00:18:03.3] TEACHER: Nie. Ja widzę koszulę, ale nie widzę. [00:18:09.1] speaker_7: Koszulą. [00:18:10.9] TEACHER: Nie, nie. Jest koszula. Nie ma. [00:18:18.0] speaker_8: Ja pamiętam, że do piątki czy-- nie pamiętam końcówkę. [00:18:23.0] TEACHER: Koszula jaki ma rodzaj? [00:18:25.3] speaker_8: Żeński. [00:18:26.1] TEACHER: Żeński. Żeński ma albo i albo y. [00:18:29.6] speaker_8: A koszuly. [00:18:31.7] TEACHER: Fajnie ci tak brzmi jak mówisz koszuly? [00:18:34.3] speaker_8: Boże, ja już wszystko, już wszystko przebrałam. [00:18:38.2] TEACHER: Koszuli. [00:18:39.2] speaker_8: Koszule. [00:18:40.5] TEACHER: Koszuli. Nie koszule, tylko koszuli. [00:18:43.3] speaker_8: Koszuli. [00:18:44.3] TEACHER: Tak. [00:18:44.9] speaker_8: Nie pamiętam. [00:18:46.9] TEACHER: No to otwieramy tabelkę jak nie pamiętamy. Haniu, szukamy dalej? [00:18:54.9] HANIA: Tak. Na obrazku A po lewej stronie widzę trzy mężczyzny, który czytają gazety, a na obrazku B oni czytają książki. [00:19:09.9] TEACHER: Okej, ale zadanko robimy troszkę inaczej. [00:19:12.4] HANIA: Ale nie, dobrze. [00:19:13.7] TEACHER: Widzę gazetę. Nie widzę. [00:19:16.1] HANIA: Nie widzę. Nie widzę gazety. [00:19:19.4] TEACHER: Gazety, ale widzę? [00:19:21.5] HANIA: Książkę. [00:19:22.6] TEACHER: Książkę. Bardzo dobrze. Tak, Paulino, lecimy dalej. Co jeszcze możemy zobaczyć? [00:19:32.0] speaker_8: Na obrazku A widzę rowera. [00:19:39.0] TEACHER: Widzę rower. [00:19:39.1] speaker_8: Na obrazku B nie widzę rowera, a widzę. Oj tak, tak. Na obrazku A widzę rower. Na obrazku B nie widzę rowe-ra. [00:19:53.3] TEACHER: Ru. [00:19:54.6] speaker_8: Nie. [00:19:55.5] TEACHER: Bo to jest transport. [00:19:57.3] speaker_8: Roweru. A widzę, tak. A widzę. To bike? Bike'a? [00:20:08.1] TEACHER: Widzę motocykl. Tak? Widzę motocykl. [00:20:14.1] speaker_8: Mhm. [00:20:14.9] TEACHER: Okej. Chyba jeszcze troszkę coś zostało. Andrieju, widzisz jeszcze coś? [00:20:24.8] ANDREI: Tak. Na obrazku A widzę. Oj, zapamiętał. Policjant. Policjanta, jaki pisze książkę? [00:20:44.7] TEACHER: Tak. Zobacz, tutaj to jest policjant. Tutaj widzisz książkę w ręku, tak? [00:20:50.7] ANDREI: Tak. Tutaj widzę książkę w ręku, w ręku. [00:20:54.4] TEACHER: Mhm. [00:20:56.3] ANDREI: A na obrazku B nie widzę książki, ale widzę. Nie wiem, co to jest. [00:21:05.0] TEACHER: A jakiś znak drogowy. [00:21:06.7] ANDREI: Znak. Widzę znak. [00:21:09.5] TEACHER: Tak. Widzę znak drogowy. Super. Tak. Tatiana widzimy jeszcze coś? [00:21:22.1] speaker_8: Na obrazku B widzę dziewczynki, które, które machają. [00:21:32.4] TEACHER: Tak. [00:21:32.6] speaker_8: Machają mamie. [00:21:34.3] TEACHER: Dobrze. [00:21:36.3] speaker_8: I na obrazku A nie widzę dziewczynek. Dziewczynek będzie? [00:21:43.1] TEACHER: Tak. Nie widzę dziewczynek. [00:21:44.8] speaker_8: Które machają mamie. [00:21:46.5] TEACHER: Dobrze. Super. Tak, Marino jeszcze coś widzimy? [00:21:53.1] MARINA: Tak. Na obrazku, A widzę okno po prawej stronie od lodów i na obrazku B nie widzę tego okna. [00:22:07.0] TEACHER: Mhm. Ślicznie. Dobrze. Jak myślicie, czy my już wszystko znaleźliśmy? Widzimy dziesięć różnic? [00:22:23.1] HANIA: Dziewięć, tak? [00:22:24.3] TEACHER: Dziewięć. Mhm. Tutaj jeszcze jest jedna. [00:22:26.9] HANIA: Tak, jeszcze mama. [00:22:28.2] TEACHER: Tak. Haniu, scharakteryzujesz proszę tę różnicę? [00:22:31.6] HANIA: Na obrazku B otworzono okno i ma-ma-mama macha. [00:22:41.6] TEACHER: Tak macha czym? [00:22:43.6] HANIA: Ręką. [00:22:44.7] TEACHER: Super, więc widzimy rękę mamy. A tutaj widzimy tę rękę? [00:22:49.9] HANIA: Nie. A na obrazku A mama tylko wygląda w okno na swojej dziewczynki. [00:22:58.2] TEACHER: Super. Tak. To my. Spróbuj powiedzieć, że nie ma tej, że ta ręka tutaj jej nie ma. [00:23:04.7] HANIA: Na obrazku A mama nie macha ręką. [00:23:08.9] TEACHER: Nie macha ręką. Okej. [00:23:10.7] HANIA: Ręką. [00:23:12.1] TEACHER: Dobrze. Poznaliśmy z wami kontekst taki, że jak tylko my raz widzimy, a potem nie widzimy, raz trzymamy, a raz nie trzymamy. Wiemy, że nasza główka powinna zmieniać pytania. Widzę co? Nie widzę czego? Mam co? Nie mam czego? Za chwileczkę, zanim pójdziemy sobie, przejdziemy do głównego tematu dzisiejszych zajęć, warto też powiedzieć troszkę o przyimkach predlogi. Przyimki dla dopełniacza. Bo można powiedzieć, że ci dwaj chłopcy stoją obok stoiska, prawda? Albo te dziewczynki wychodzą z domu. Musimy też się orientować na przyimki. Co z czym może się łączyć? Podjedziemy troszeczkę niżej i zrobimy sobie zadanko na przyimki. One są tu u góry. Popatrzcie proszę na nie uważnie. Marino, przeczytasz na szybko te przyimki z banku słów? [00:24:25.3] PAULINA: A do, obok, do, u, podczas, od, że, podczas, za, ze. Ze, a podczas, na, do, u. [00:24:41.2] TEACHER: Aha, tak jest. Tylko że nie chodzi o to, że wszystkie one będą się używały z dopełniaczem. Trzeba troszeczkę to wyczuć. Czy my na razie wszystkie te przyimki rozumiemy? Czy w głowie od razu rysuje się kontekst, z czym co użyć? Czy tak nie do końca? Zadałam wam dwa pytania, a odpowiedzi żadnej nie dostałam. To my dzisiaj rozmawiamy czy...? [00:25:14.1] PAULINA: Pytam. [00:25:16.2] TEACHER: Proszę? Kochani, nie może tak wyglądać współpraca na zajęciach. Ja wam zadaję pytania, a wy nic nie mówicie. Czy te przyimki są dla was zrozumiałe? Czy rysuje się kontekst, jak je trzeba użyć? [00:25:36.1] PAULINA: Tak. [00:25:37.7] TEACHER: O! To proszę mi tak od razu odpowiadać. Okej? Bo wasze milczące buzie nic mi nie mówią. Macie trzy minuty. Spróbujcie na razie samodzielnie uzupełnić ten malutki tekst. Za trzy minutki sobie przeczytamy, co wam wyszło. Jeżeli czytając widzicie, że któregoś słowa nie rozumiecie, śmiało się pytajcie. Za sekundkę zaczniemy. Tak, Paulino, ty doczytałaś już do końca ten tekst? [00:28:35.0] PAULINA: Tak. [00:28:35.9] TEACHER: O, super! To od ciebie teraz zaczniemy. Słońce doczytaj nam proszę do pierwszej czczątki kreseczki. [00:28:45.4] PAULINA: Mhm. Rano postanowiłem wybrać się do mojej dziewczyny Ani. Najpierw poszedłem po bukiet kwiatów, a potem ruszałem. Rusz, ruszu. [00:29:08.2] TEACHER: Ruszyłem. [00:29:09.1] PAULINA: W stronę jej domu. [00:29:11.1] TEACHER: Super. [00:29:11.8] PAULINA: Ruszyłem w stronę jej domu. [00:29:15.5] TEACHER: Mhm. Tak. Zobaczcie. Niby idziemy po bukiet, ale czego? Kwiatów. Tak, jest też dopełniacz liczby mnogiej. Za chwilkę do niego też przejdziemy. Tak. Haniu, czytamy do następnej kreseczki. [00:29:33.7] PAULINA: Obok kwiaciarni spotkałem znajomego, z którym chwilę porozmawiali. A gdy dotarłem do Ani. [00:29:45.8] TEACHER: Mhm. [00:29:47.1] PAULINA: Przywitała mnie serdecznie i zaprosiła do... Nie wiem. Do środka. [00:29:54.3] TEACHER: Dobrze, dobrze. Do środka, czyli do domu. Tak? Żeby, żeby weszła. Dobrze. Tak. Walerio, czytamy dalej. [00:30:06.1] speaker_0: Usiadłem u niej w salonie i zaczęliśmy rozmawiać. [00:30:12.5] TEACHER: Zaczęliśmy. [00:30:14.2] speaker_0: Zaczęliśmy rozmawiać. [00:30:16.2] TEACHER: Mhm. [00:30:18.4] speaker_0: Od naszej rozmowy opowiedziała mi o swojej ostatniej podróży, która zaczęła się [00:30:36.4] TEACHER: Podpowiedzcie nam, co wy tutaj daliście? [00:30:39.4] TATIANA: W pierwszym było podczas naszej rozmowy. [00:30:43.0] TEACHER: Podczas. Tak, podczas, <<>> <<>> Tak? [00:30:48.1] TATIANA: I <<>> <<>> <<>> podczas. [00:30:52.7] TEACHER: Która zaczęła się? [00:30:55.4] TATIANA: Podczas wizyty. [00:30:58.2] TEACHER: Nie, nie, nie kochani. Zaczęła się od czego? [00:31:01.9] TATIANA: Od wizyty. [00:31:05.0] TEACHER: Tak. Też może zacząć się podczas czegoś. Oczywiście. Na przykład speech tamtej naszej pani dyrektorki zaczął się podczas konferencji gdzieś tam, gdzieś tam, ale tu najbardziej pasuje od, bo był jakiś początek i wizyta to jest początek. [00:31:23.7] MARINA: U rodziny w Hiszpanii. [00:31:26.9] TEACHER: Mhm. Dobrze. Proszę Haniu? [00:31:31.0] HANIA: Do rodziny może czy u rodziny? [00:31:35.3] TEACHER: Tak. Popatrzmy na kontekst. Miał swojej ostatniej podróży, która zaczęła się od wizyty. Można powiedzieć u rodziny i do rodziny w Hiszpanii będzie okej. To już zależy od tego, co my chcemy przekazać. Jeżeli chcemy powiedzieć, że zaczęła się od momentu, jak byłam w domu już u rodziny, od momentu wtedy u rodziny, a jak zaczęła się w momencie, gdy ja to planowałam, to do. I tutaj tak pasuje. Dobra. Tatiano, czytamy do kolejnej kreski. [00:32:17.2] TATIANA: Ania piła herbatę ze swojej ulubionej filiżanki. Podczas tej rozmowy na stole leżało mnóstwo zdjęć, które oglądaliśmy, a potem umówiliśmy się na kolejne spotkanie. [00:32:34.5] TEACHER: Mhm. Super. Tak. Andrieju, doczytaj proszę. [00:32:42.5] ANDREI: Wychodząc podziękowałem jej. Nie na gościnność. [00:32:52.8] TATIANA: Gościnność. [00:32:55.2] TEACHER: A co tu jest? [00:32:56.3] TATIANA: Podczas. Jeśli wszystko <<>> to <<>> <<>> podczas. [00:33:01.8] TEACHER: No dobrze, ale czy tu pasuje podczas? [00:33:04.8] ANDREI: Nie. Podziękowałem jej na gościnność, za gościnność. [00:33:10.4] TEACHER: Tak, tutaj raczej pasuje za. Czyli ktoś po prostu do banku słów tego nie dopisał. Za gościnność podziękowałem. Za co? [00:33:19.1] ANDREI: I wróciłem. Wróciłem do domu, myśląc o miło sprzężonym czasie. [00:33:27.4] TEACHER: Spędzonym. [00:33:28.8] ANDREI: Spędzonym czasie z niej? [00:33:33.0] TEACHER: Wtedy byłoby z nią. [00:33:35.0] ANDREI: Z nią? [00:33:36.0] TEACHER: Tak. [00:33:36.8] TATIANA: U niej. [00:33:37.4] ANDREI: A z niej? U niej? [00:33:39.1] TEACHER: U niej. Mhm. U niej. Czyli niektóre okazały się niepotrzebne. Dobrze. I teraz pytanie. [00:33:48.4] TATIANA: A jeśli tam zostawić podczas wizyty, to tutaj podziękowałem jej od gościnność. Takie <<>> <<>> <<>> [00:33:57.2] TEACHER: Nie kochana. Za chwileczkę poproszę, żebyśmy podkreślili akurat te przyimki, które się połączyły z dopełniaczem. Marino spróbuj, proszę. Czy do mojej dziewczyny Ani to dopełniacz czy nie dopełniacz? [00:34:21.7] MARINA: Dopełniacz. [00:34:23.5] TEACHER: Tak. Dopełniacz. Mhm. I teraz patrzymy kolejne. Czy wszystkie pasują do dopełniacza? [00:34:33.2] MARINA: Bukiet kwiatów. [00:34:35.6] ANDREI: To biernik? [00:34:38.2] TEACHER: Tak, to biernik. Nie pasuje. [00:34:40.7] MARINA: Biernik. Obok kwiaciarni. Obok kwiaciarni. [00:34:48.3] TEACHER: Tak pasuje. To dopełniacz. Do Ani dopełniacz? [00:35:01.8] MARINA: Tak. Tak. Do środka. Dopełniacz. [00:35:10.1] TEACHER: Mhm. [00:35:13.6] MARINA: Podczas naszej rozmowy. Dopełniacz. [00:35:19.6] TEACHER: Dopełniacz. Super. [00:35:24.5] MARINA: Ze swojej ulubionej filiżanki. Dopełniacz. [00:35:32.2] TEACHER: Mhm. [00:35:36.7] MARINA: Na kolejne spotkanie to biernik. [00:35:42.4] TEACHER: Nie pasuje. Dobrze. [00:35:44.7] MARINA: Za gościnność. Biernik. [00:35:48.9] TEACHER: Super. [00:35:52.2] MARINA: U niej. [00:35:54.4] TEACHER: U mamy, u dentysty. [00:35:57.9] MARINA: Dopełniacz. [00:35:58.9] TEACHER: Dopełniacz pasuje. A co zrobimy od wizyty? [00:36:03.0] MARINA: A od wizyty dopełniacz. [00:36:06.2] TEACHER: Wracam od wizyty. Tak jest. Od wizyty od mamy wracam od lekarza i u do to też będzie dopełniacz. Okej, super. Za chwileczkę przejdziemy sobie powiedzieć, do kogo można przychodzić albo obok czego można stać, ale w liczbie mnogiej. Przychodzić można do dziewczyny, a w liczbie mnogiej można przyjść do dziewczyn. Stać można obok jednej kawiarni i obok dwóch kawiarni, i obok trzech kawiarni. Czyli słowa w liczbie mnogiej będą się troszeczkę różniły od tej liczby pojedynczej. Zanim pójdziemy dalej, może na początek mamy jakieś pytania? [00:36:54.8] ANDREI: Mam małe pytanie. [00:36:57.1] TEACHER: Tak? [00:36:57.6] ANDREI: I zaprosiła do środka. Czemu? Dlaczego środka ma końcówka A, kiedy środek to abstraktne? [00:37:09.9] TEACHER: Abstrakcyjne pojęcie? Nie wiem słońce. Tę tabelę, którą wy macie A i U to są tendencje, ale to nie oznacza, że do tej tendencji można dołączyć wszystkie słowa. Niestety nie. I jeżeli widzicie, że niektórych słów nie da się tam dopasować, oznacza to, że trzeba ich nauczyć się na pamięć. Tyle. Nie każde słowo da się podporządkować do tych tabel. Niestety. Coś jeszcze? [00:37:51.1] ANDREI: Nie. [00:37:52.7] TEACHER: Dobra, to teraz przejdziemy sobie do tego, jak utworzyć liczbę mnogą. Liczba mnoga też będzie miała swoje niuanse, na które trzeba będzie zwracać swoją uwagę. Ale na początek jedna rzecz. Przypomnimy sobie, co znaczy słowo temat, bo dzisiaj bardzo często będę tego słowa używała. Walerio, przeczytaj proszę oto pierwsze zdanie i oto drugie zdanie tutaj. [00:38:20.4] speaker_0: To jest kot. To jest małpa. [00:38:24.3] TEACHER: Super. W słowie kot jaka jest końcówka? [00:38:28.3] speaker_0: Niejaka. Nie ma końcówki. [00:38:30.0] TEACHER: Zerowa. Zerowa. Tak. A na jaką literę kończy się temat? [00:38:37.9] speaker_0: Przepraszam, proszę powtórzyć jeszcze raz. [00:38:42.6] TEACHER: Na jaką literę kończy się temat? [00:38:47.6] speaker_0: Nie rozumiem. Litera? Co to znaczy? [00:38:50.6] TEACHER: Litera to <<>> [00:38:52.4] speaker_0: A nie z końcówki. [00:38:57.2] TEACHER: Okej. Co znaczy słowo temat, wiesz? [00:39:02.4] speaker_0: Nie. [00:39:03.6] TEACHER: <<>> [00:39:04.6] speaker_0: <<>> [00:39:06.3] TEACHER: Na jaką literę kończy się temat słowa? [00:39:10.8] ([szept]) [00:39:12.2] speaker_0: Ja nic z tego nie rozumiem. [00:39:12.6] TEACHER: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:39:15.6] speaker_0: Przepraszam. T. [00:39:17.4] TEACHER: Na T. Dobrze. A teraz w tym słowie małpa. Jaka jest końcówka? [00:39:24.5] speaker_0: P. Małp. [00:39:26.1] TEACHER: Nie. [00:39:28.0] speaker_0: Małpa. [00:39:29.5] TEACHER: Końcówka. [00:39:31.3] speaker_0: A końcówka A. [00:39:32.8] TEACHER: Końcówka A. [00:39:33.7] speaker_0: Nie wiem jaka. [00:39:33.8] TEACHER: A na jaką literę? Tak jest. Czyli to jest końcówka. A ta ostatnia literka przed końcówką to końcówka naszego tematu. To jest bardzo ważne. I teraz patrzymy na literę T i na literę P. Czy umiecie mi powiedzieć, co to jest za temat? Jaki jest jego rodzaj? [00:39:55.2] speaker_0: Męski? [00:39:56.7] TEACHER: Nie. Rodzaj tematu. Nie rodzaj słowa, a rodzaj tematu. Czy my coś takiego pamiętamy? Czy nie pamiętamy, co to jest? [00:40:10.2] speaker_0: Temat twardy. [00:40:12.2] TEACHER: Mhm. Tak. Podjedziemy sobie troszeczkę niżej. Te literki, te przed końcówkami będą miały swoje rodzaje. Mamy trzy rodzaje tematów. Jest temat stwardniały. Oznacza to, że słowo kończy się na sz na przykład, tak? Albo jakiś funkcjonariusz, kleszcze albo nie wiem, lekarze, materac. Tematy kończą się na dwuznaku albo na literkę c. Oznacza to, że to jest temat stwardniały. Temat miękki to jak literka kończy się na kreskę albo literkę l czy j, albo łączność po prostu z literką i. No jak na przykład jakiś liść. Tak? Końcówka zerowa, ale temat miękki. Albo parasol. Końcówka zerowa, ale temat znowu miękki. I jest jeszcze temat twardy. To wszystkie pozostałe literki, które nie są ani w miękkim, ani w stwardniałym, ale zazwyczaj to są pojedyncze literki, głuche, twarde, nieważne. I tu dla siebie podkreślcie jeszcze dwuznak ch. Tak? Bo on zawsze jest twardy. Kochani, to jest wiedza bardzo ważna. Ja wiem, że to jest bardzo dużo teorii, ale niestety, jeżeli nie będziecie rozumieli, gdzie jest twardy, gdzie jest miękki, gdzie jest stwardniały, gramatyka dla was będzie zamknięta. [00:41:47.7] ANDREI: Rozmawiałem z polskimi przyjaciółmi, a oni nie wiedzą co to jest twardy, miękki litery o twardy, miękki tematy. [00:42:04.1] TEACHER: Kochani. [00:42:05.2] ANDREI: Oni, oni wiedzą. [00:42:06.1] TEACHER: Zastopuj się. Przerwę ci, bo te rozmowy nie mają żadnego sensu. Native nie mają pojęcia co to jest. Jak was się pytałam na A1 ile mamy, <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:42:27.4] ANDREI: Nie pamiętam, ale to [00:42:29.0] TEACHER: <<>> [00:42:29.9] ANDREI: Ciekawy fakt, ale nie. [00:42:33.7] TEACHER: Ale to tak działa z native. Wy mnie <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:42:51.7] speaker_0: Po-ruski ili po polsku? [00:42:54.0] TEACHER: Po <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:43:03.0] TATIANA: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:43:06.2] TEACHER: <<>> <<>> <<>> [00:43:07.3] TATIANA: <<>> <<>> <<>> [00:43:08.9] ANDREI: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:43:22.8] TEACHER: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> Popatrzcie jeszcze na te tematy i powiedzcie, czy na razie to, co jest pokazane, jest dla was przynajmniej mniej więcej jasne. Okej. No to teraz za chwileczkę spróbujecie samodzielnie troszkę czegoś porównać. Będziemy mieli kilka przykładów, gdzie po jednej stronie będzie właśnie pojawi się dopełniacz liczby mnogiej. Zaraz zobaczymy, dlaczego pojawiają się pewne końcówki. Marino, przeczytaj nam proszę pierwsze dwa zestawienia. [00:44:28.5] TATIANA: Dla sałatki potrzebuję jednego ziemniaka. Dla sałatki potrzebuję trzech kilo ziemniaków. [00:44:41.6] TEACHER: I jeszcze jedno poproszę. [00:44:43.6] TATIANA: Szukam mojego klucza. Szukam moich kluczy. [00:44:49.7] TEACHER: Super. Ziemniaków i kluczy. Słowo ziemniak i klucz. Jaki mają rodzaj? [00:44:59.1] TATIANA: Męski. [00:45:00.2] TEACHER: Męski. Ale ziemniak w liczbie mnogiej w dopełniaczu dostał ów, ziemniaków, a klucz kluczy. Już widzimy tę różnicę, prawda? Chodzi o to, że k jest jakim tematem? [00:45:15.5] ANDREI: Twardym. [00:45:16.3] TEACHER: Twardym. I po twardym temacie dajemy ów w rodzaju męskim. A klucz jaki ma temat? [00:45:24.7] ANDREI: Stwardniały. [00:45:25.8] TEACHER: Stwardniały. Po stwardniałych damy y. Nie można powiedzieć kluczów. Nawet takiej formy nie istnieje. Kluczy. Tak jest na przykład słowo lekarzy. Przepraszam. Lekarzy. Widzimy, że dwuznak to też rz. Znaczy temat to rz. To dwuznak. Więc na przykład w tym szpitalu nie ma dobrych? [00:45:53.6] ANDREI: Lekarzy. [00:45:54.5] TEACHER: Lekarzy. Super. Tak. Przejdziemy teraz do kolejnych przykładów. Tak, Tatiano, przeczytaj je następne. [00:46:09.4] TATIANA: Szukam ładnej dziewczyny. Szukamy ładnych dziewczyn. [00:46:15.2] TEACHER: Tak. I jeszcze jedno poproszę. [00:46:18.5] TATIANA: Zazdroszczę ci tej nowej torby. Zazdroszczę wam tych nowych toreb. [00:46:25.1] TEACHER: Super. Dziewczyna i torba. Jaki to jest rodzaj? [00:46:29.7] TATIANA: To jest rodzaj żeński. [00:46:31.6] TEACHER: Aha. I co, kochani, się stało? [00:46:36.0] TATIANA: Końcówka, końcówki. Dodaliśmy końcówki yn i eb. [00:46:41.0] TEACHER: Na pewno my coś dodaliśmy? [00:46:45.3] TATIANA: Nie. Skróciliśmy. [00:46:47.6] TEACHER: No, coś zabraliśmy. [00:46:49.1] TATIANA: Tak, tak. [00:46:52.7] TEACHER: Tak jest. Zabraliśmy końcówki. Tak, tylko że jak było dziewczyny szukam, no to szukam dziewczyn. Ale nowej torby nie mówimy torby, tylko toreb. Bo Polakowi jest trochę lepiej powiedzieć eb, żeby rozciągnąć te literki. Inny dobry przykład może ten, który słyszeliście trochę częściej, jest słowo książka. To jak my powiemy, nie ma książk czy nie ma książek? [00:47:22.6] TATIANA: Nie ma książek. [00:47:24.0] TEACHER: Tak jest. My rozciągamy te literki, bo wtedy tak po prostu ładniej brzmi. Lepiej. Pojawia się jakaś melodia. Dobrze. Czyli dziewczyna i torba w mianowniku jaką mają końcówkę? [00:47:42.3] TATIANA: Dziewczyna ma końcówkę twardą. [00:47:45.9] TEACHER: Nie, nie. Końcówkę a. [00:47:47.8] TATIANA: A. Końcówka a. I torba też a. [00:47:51.0] TEACHER: Też torba a. Czyli dla słów, które się kończą na a, końcówkę zabierzemy. Bo wiemy, że słowa rodzaju żeńskiego są różne, prawda? Mają jeszcze końcówkę i albo zerową. Tak? No to pojedziemy sobie dalej. Więc widzimy, że raz albo dodajemy końcówki, jak ziemniaków, lekarzy, albo zabieramy końcówki, jak dziewczyn czy książek, czy toreb. Haniu, przeczytaj proszę następne przykłady. [00:48:20.8] TATIANA: W domu było jedne brudne okno. W domu było duże. [00:48:26.4] TEACHER: Dużo. [00:48:27.3] TATIANA: Dużo brudnych okien. [00:48:29.8] TEACHER: Okej. [00:48:31.3] TATIANA: I drugie na zjadłem żadnego. [00:48:35.4] TEACHER: Nie zjadłem. [00:48:36.6] TATIANA: Jadłem żadnego jabłka. Nie zjadłem żadnych jabłek. [00:48:43.0] TEACHER: Czego? [00:48:43.4] TATIANA: Jabłek. [00:48:44.2] TEACHER: Jabłek. A jakich? [00:48:46.5] TATIANA: Żadnych. [00:48:47.5] TEACHER: Żadnych. Żadnych. Słowo okno i jabłko. Jaki mają rodzaj gramatyczny? [00:48:56.6] TATIANA: Nijaki. [00:48:57.7] TEACHER: Nijaki. A co się z tymi słowami stało, jak tu zrobiliśmy dopełniacz? [00:49:03.8] MARINA: Zmiana końcówek [00:49:05.8] TEACHER: I co się pozmieniało? [00:49:07.8] MARINA: O zmieniało na -ien. Okien. Dodały. [00:49:15.4] TEACHER: No to, to też będzie zero, zero. [00:49:17.9] MARINA: Zerowo. [00:49:19.5] TEACHER: Tak, my tutaj też zabraliśmy, tak? Tylko nie powiemy okn. Jakoś brzmi sucho. Trzeba znowu je rozcieńczyć. Ale nie dodajemy e, tylko j, bo pamiętamy k i g wymaga dodatkowej miękkości. Dlatego okien. A co z jabłkami zrobiliśmy? [00:49:40.0] MARINA: Też z. [00:49:43.1] TEACHER: Zabraliśmy. [00:49:43.7] MARINA: Zabrali a i dodali ek. [00:49:48.5] TEACHER: Tak, bo wzięliśmy ł i k znowu rozciągnęliśmy i wcisnęliśmy literkę e. Jabłek. Aha, a gdyby było kochanie słowo jajko, to też rodzaj nijaki. [00:50:03.1] MARINA: Jajek. [00:50:03.4] TEACHER: Jajek. Tak. Nie kupiłam jajek. Bardzo dobrze. Tak, bo jabk, okr albo jajk brzmi bardzo dziwnie, nie? Trzeba dodać trochę melodii. Dlatego dodajemy literkę e. Z czym my jeszcze użyjemy ziemniaków, dziewczyn, toreb, jajek, jabłek, okien? My do tego jeszcze dojdziemy troszeczkę później, ale żeby wam w życiu to się trochę przydało. Jak tylko użyjecie liczebnika powyżej piątki. Tak można powiedzieć jedne dziewczynka, dwie dziewczynki, ale pięć dziewczynek albo pięć dziewczyn. Jeden komputer, dwa komputery, ale pięć komputerów. Dwa ziemniaki. Ala kupiłam pięć ziemniaków i dwa piwa kupiłam, ale kupiłam dziesięć piw. To jest następny kontekst, kiedy my użyjemy tego dopełniacza. Jak tylko używamy liczebnika powyżej piątki, w tym też liczebnik nieokreślony. Mało komputerów, dużo komputerów, kilka komputerów czy wiele komputerów. Tak. No i za chwilkę sobie podejdziemy, popatrzymy. A kiedy my końcówki te jak damy, żeby naszą wiedzę troszkę ułożyć w główce? Podjeżdżamy troszeczkę niżej. Jak tylko zadajemy sobie pytania kogo? Czego? I chcemy sprzedać swój, znaczy pokazać kontekst, ale liczby mnogiej będzie trochę końcówek. Końcówka -ów, końcówka -y, -i albo końcówka zerowa. My już z Wami popatrzyliśmy na dwa konteksty, kiedy dodajemy -ów, kiedy dodajemy -y i kiedy końcówkę robimy zerową. Tak więc podjeżdżamy. Końcówkę -ów. Marino, przeczytaj nam proszę zasadę, kiedy dajemy końcówkę -ów. Dla jakich słów? [00:52:03.0] MARINA: Z spółgłoskach twardych. [00:52:07.7] TEACHER: Twardych tak. [00:52:09.0] MARINA: Twardych, czasami stwardniałych. Rodzaj męski i rodzaj nijaki tylko dla. Ż. [00:52:20.1] TEACHER: Rodzaju żeń. [00:52:20.8] MARINA: A rodzaj. Hostide. Rodzaj żeński z -um. [00:52:27.3] TEACHER: Tak. Tylko niestety jak ktoś tworzył tę tabelkę zrobił błąd. Bo w rodzaju żeńskim nie ma słów, które się kończą na -um, prawda? To są słowa rodzaju nijakiego. Więc końcówkę -ów dostaną słowa rodzaju męskiego, które mają twarde zakończenie plus słowa rodzaju nijakiego, ale tylko te, które się kończą na -um. Więc zobaczcie. Pamiętamy literka twarda to pojedyncza, niemiękka i niestwardniała. Nie dwuznak. R, T tak? J czasami będzie K, G, CH dwuznak CH jak najbardziej. Jest jeden ser, ale Marino nie było żadnych. [00:53:17.4] MARINA: Serów. [00:53:18.5] TEACHER: Serów. Poeta. Nie znam tych. [00:53:22.1] MARINA: Poetów. [00:53:23.2] TEACHER: Poetów. Kochani, tutaj dopiszcie sobie proszę słowa, które kończą się na j. Na końcu będziemy mieli -ów, prawda? Jest jeden kraj. [00:53:39.7] MARINA: Krajów. [00:53:40.7] TEACHER: Krajów. A dajmy sobie jeszcze jakiś, jakieś słowo. Na przykład tramwaj. W tym mieście jest dużo. [00:53:51.7] MARINA: Tramwajów. [00:53:52.8] TEACHER: Tramwajów. Tak. Choć wiemy, że litera j to jest temat miękki. No ale niestety nasza język polski brzmi, dąży do tego, żeby być trochę prostszym. Dlatego wyszła ta taka, nie wiem, ewolucja czy coś. Literka j w większości przypadków na końcu damy -ów. Z tą literą j będą dwie dobre końcówki. Czasami, ale nie dla wszystkich słów. Więc moje polecenie na początku. Jak tylko widzicie j, wiedzcie, że końcówka -ów zawsze będzie dobra. Może być drugą dobrą, ale pierwszą zawsze będzie. Albo na przykład nie wiem. Słowo złodziej. Tak? Tutaj mamy dużo kogo? Czego? [00:54:48.2] MARINA: Złodziejów. [00:54:49.3] TEACHER: Tak jest dużo złodziejów. Czy można powiedzieć troszkę inaczej? Można. Bo dla tego słowa tramwaj i złodziej mamy dwie dobre końcówki w dopełniaczu. Ale za chwilkę wam powiem kiedy. [00:55:03.7] speaker_9: A. [00:55:06.0] ANDREI: Przykład z drugiej końcówki, kiedy temat z "j". [00:55:17.8] TEACHER: Aha, bo "j" jest tematem miękkim, prawda? [00:55:21.4] ANDREI: Mhm. [00:55:22.0] TEACHER: Po temacie miękkim damy końcówkę "i", więc można powiedzieć jest dużo tramwajów albo dużo tramwaji. Tramwaji. Można powiedzieć jest dużo złodziejów albo złodziei. Ale kochani, niestety złodziei nie dla każdego słowa tak będzie, bo na przykład dla słowo kraj nie ma innej, drugiej końcówki. Można powiedzieć tylko krajów. To przyjdzie wam z czasem, ale bezpieczniejsza końcówka to jest "ów". [00:55:59.4] ANDREI: A mamy słowy na "j", jakie nie mają końcówki "ów"? [00:56:08.5] TEACHER: Nie, kochanie. Właśnie o tym mówię. Jeżeli to jest słowo rodzaju męskiego, a zazwyczaj to są słowa rodzaju męskiego, żeńskie nie mają takich końcówek, to bezpieczna końcówka ta, która zawsze będzie dobra, to jest końcówka "ów", bo nie każde słowo ma "i", ale każde słowo będzie miało "ów". Patrzcie na następny przykład. Jest słowo koc. Mamy dużo koców. Koc kończy się na jaką literkę? [00:56:43.3] ANDREI: Stwardniały. [00:56:44.4] TEACHER: Na stwardniały. Co ono to robi? Wcześniej faktycznie było tak, że jak tylko słowo kończyło się na "c", dawaliśmy końcówkę inną. Ale język zaczął się zmieniać. Mówiłam wam, że język chce być trochę prostszym. Rezygnuje powoli z niepotrzebnych końcówek. Dąży, żeby była jedna. Dlatego słowa teraz, które się kończą nie tylko na "j", ale na "c", w końcu będą miały "ów". Sobie tę literkę też proszę dopiszcie. Więc mówimy jest jeden koc, dużo koców. A popatrzmy sobie teraz, co się dzieje, kiedy weźmiemy, weźmiemy inne słowa. No na przykład palec. Jak myślicie? Mam pięć? [00:57:32.7] MARINA: Palców. [00:57:33.6] ANDREI: Palców. [00:57:34.3] TEACHER: Palców. Super. Albo słowo rodzic. Mama albo tata. Na zebraniu nie było? [00:57:43.4] MARINA: Rodziców. [00:57:44.0] ANDREI: Rodziców. [00:57:45.1] TEACHER: Rodziców. Super. Kierowca. Ten, który kieruje pojazdami. Nie było dobrych? [00:57:53.5] MARINA: Kierowców. [00:57:54.9] TEACHER: Kierowców. Mhm. Będą tylko dwa wyjątki. Dwa słowa, które nie mają na końcu "ów", ale kończą się na "c". Do nich za chwilkę dojdziemy. Ale tendencyjnie, jeżeli to są słowa rodzaju męskiego, mają twarde zakończenie albo zakończenie "j" kradniemy z miękkiego tematu albo zakończenie "c" kradniemy ze stwardniałego tematu. Na końcu dajemy "ów". Mhm. I będą jeszcze słowa rodzaju nijakiego. Pamiętamy? One się kończą na "um". "Um" to końcówka. Wy ją musicie zamienić na "ów". Jest więc jedno muzeum. Marino, a mamy dużo? [00:58:37.8] MARINA: Muzeów. [00:58:39.2] TEACHER: Mhm. A jeżeli na przykład jest, nie wiem, jedno archiwum. Mamy dużo? [00:58:47.4] MARINA: Archiwów. [00:58:48.9] TEACHER: Archiwów. Okej. Tak. To na razie wszystko rozumiemy? [00:58:59.7] MARINA: Tak. [00:59:00.9] TEACHER: Mhm. [00:59:01.3] MARINA: A co to znaczy końcówka "d"? Końcówka "m"? Krasnym sama wierchnia stroczka tablicy wydzielina. [00:59:11.5] TEACHER: Mianownik liczby pojedynczej. [00:59:14.1] MARINA: O Boże. [00:59:16.3] TEACHER: To pierwonaczalna forma słowa. Iminizynyj padież. Okej. Tak. Idziemy dalej. Kiedy damy na końcu "y"? Andrieju, przeczytaj proszę następną zasadę. [00:59:39.0] ANDREI: Po spółgłoskach stwardniałych rodzaj męski i rodzaj żeński. [00:59:47.7] TEACHER: Mhm. Czyli jak tylko temat to coś stwardniałego, tak? Patrzymy. Jest jeden lekarz. Mamy dużo? [00:59:55.5] ANDREI: Lekarzy. [00:59:56.4] TEACHER: O. Jeden garaż. Mamy dużo? [00:59:59.9] ANDREI: Garaży. Czy albo garażów. [01:00:03.3] TEACHER: Tak. Tu można dać dwie dobre końcówki. I teraz zobaczcie to garażów to jest ta tendencja. Znowu widzimy. Język chce, dąży do jednej końcówki, więc powoli niektóre słowa, nawet ze stwardniałym tematem już można dodawać końcówkę "ów", ale nie zawsze niestety. Nie można powiedzieć lekarzów. Tak? Popatrzmy teraz na słowo deszcz, bo to na razie jest rodzaj też żeńs-- męski. Mamy dużo? Przeczytaj, Andrieju, te przykłady. [01:00:40.5] ANDREI: Deszcz. Noc. Mamy dużo nocy. [01:00:42.9] TEACHER: Nie, nie. Nie chcę na razie słowo noc, bo to jest rodzaj żeński. Poprosiłam deszcz. [01:00:48.0] ANDREI: Deszcz. Deszczy, deszczów. [01:00:53.1] TEACHER: Tak. [01:00:55.8] ANDREI: Materac. Materac. Materacy albo materaców. [01:01:02.1] TEACHER: Mhm. Słowo materac jest tym słowem, gdzie faktycznie widzicie jeszcze po literze "c" zostałoAle Polak tak rzadko kiedy teraz mówi. Wiemy, nie kupiłam dobrych materaców, no bo nie było. I teraz dopiszemy sobie jeszcze dwa słowa, które w rodzaju męskim mają po c tylko y i one się nie zmieniły. Te słowa są bardzo potrzebne w życiu, bo jest słowo tysiąc i słowo miesiąc. Jest słowo tysiąc, ale zabrakło nam pięciu tysięcy. Tysiąców. A tysięcy. Tysięcy. To są te słowa, które nie, sorki, nie uległy zmianom. Tysięcy. Co się dzieje? Miesiąc. Spróbujcie sami odmienić. Pięć. Miesiący. Nie, ale widzisz, że o wymieniło się na ę? [01:02:02.5] TATIANA: Mięięcy. [01:02:03.1] TEACHER: A miesięcy. Miesiący. Tak jest. Czyli tysiąców, miesięcy. Takich słów nie istnieje. Jest pięć tysięcy i pięć miesięcy. To są te słowa, które, gdzie po c w rodzaju męskim nie dajemy ów, tylko dajemy y. I to jest do zapamiętania. W rodzaju żeńskim będzie to samo. Jak tylko słowo ma zerową końcówkę i jest twardniały temat na końcu damy y. Tak? Malino. Jest jedna noc, ale nie ma pięciu. [01:02:42.4] TATIANA: Nocy. [01:02:43.2] TEACHER: Nocy. Mhm. Dajmy teraz jakieś trochę inne przykłady. Na przykład słowo rzecz. Jest zerową końcówką, ma stwardniały temat, rodzaj żeński. No nie zabrałam swoich? [01:02:57.3] TATIANA: Rzeczyw? [01:02:59.1] TEACHER: Nie, uff. Rzeczy. Rzeczy. Słowa rodzaju żeńskiego nigdy nie dostaną końcówki ów, bo ona jest tylko dla słów rodzaju męskiego czy nijakiego dla łacinizmów. A jest jedna na przykład twarz. Sorki. Twarz. Na zajęciach widzę dużo. [01:03:23.5] TATIANA: Twarzy. [01:03:24.8] TEACHER: Twarzy. Mhm. A jedna mysz. W polu biega dużo. [01:03:30.9] TATIANA: Myszy. [01:03:31.9] TEACHER: Myszy. Dużo myszy. Super. Tak. Czy na razie rozumiemy? Jak mamy pytania na bieżąco zadawajcie. No dobra. Tak. Porozmawialiśmy sobie o temacie twardym. Porozmawialiśmy o temacie stwardniałym. No i teraz miękki. Tak? I teraz patrzymy, jak tylko słowa rodzaju męskiego albo żeńskiego mają temat miękki. Tak? Na końcu damy i. Patrzymy uważnie. Tatiano. Jest jedna sól, ale nie znalazłam ani kryształowej, ani zwykłej. [01:04:16.8] TATIANA: Soli. [01:04:17.9] TEACHER: Tak. Jedna kość. Mój pies nie gryzie. [01:04:22.0] TATIANA: Kości. [01:04:23.1] TEACHER: Super. To były przykłady dla jakiego rodzaju? [01:04:27.1] TATIANA: Rodzaj żeński. [01:04:28.2] TEACHER: Rodzaj żeński. Popatrzmy teraz, co się dzieje z rodzajem męskim. Jeden gość. Mamy dużo. [01:04:34.2] TATIANA: Gości. [01:04:35.7] TEACHER: Jeden koń. Nie lubię. [01:04:38.6] TATIANA: Koni. [01:04:39.8] TEACHER: Koni. Mhm. Tak. Nie wiem dlaczego w podręczniku te przykłady zostały pomieszane, bo mnie to trochę myli. Dlatego my sobie uporządkujemy wedle rodzajów. Budyń to jest jaki rodzaj? [01:04:56.1] TATIANA: Męski? [01:04:57.0] TEACHER: Męski. Aha. Taka jak, taki jak krem waniliowy robimy, prawda, budyń? Więc można powiedzieć nie lubię. Uważajcie, to jest miękki temat, ale nie lubię. [01:05:09.0] TATIANA: Budyni lub budyniu. [01:05:11.2] TEACHER: Tak jest. Widzimy, że w miękkim temacie dla niektórych słów znowu pojawia się końcówka ów, ale niestety nie dla wszystkich. Nie można powiedzieć koniów i gościów. Tak. Słowo broń jest jakiego rodzaju? Pomagajcie. [01:05:32.3] TATIANA: Męski. Męski. [01:05:34.1] TEACHER: Żeński. Ogniopalna. [01:05:38.7] TATIANA: Wtedy żeński. [01:05:40.1] TEACHER: Żeński. Wtedy żeński. Mhm. Tak. I można powiedzieć, że ten kraj nie ma dużo. [01:05:47.3] TATIANA: Broni. [01:05:48.4] TEACHER: Mhm. Okej. Tak. Teraz popatrzmy na niektóre słowa, które kończą się na, też mają końcówkę, ale też mają miękki temat. Tatiano, poczytaj, proszę te przykłady dalej. [01:06:01.9] TATIANA: Księgarnia. Nie mam księgarni lub księgarnia. [01:06:07.5] TEACHER: Tak. [01:06:09.6] TATIANA: Tramwaj. Tramwaji. Tramwajów. Nauczyciel. Nauczyciel. Nauczyciele. [01:06:20.8] TEACHER: Tak. [01:06:21.8] TATIANA: Parasol. Parasoli. Liść. Liści. Pokój. Pokoje lub pokojów. [01:06:34.5] TEACHER: Mhm. [01:06:36.8] TATIANA: I ćwiczenie. Ćwiczeń. Pani. Pań. [01:06:41.7] TEACHER: Mhm. A tutaj zabraliśmy końcówkę, prawda? [01:06:46.0] TATIANA: Mhm. [01:06:46.8] TEACHER: Tak, bo zaraz podejdziemy sobie do tej grupy, kiedy je zabieramy. A więc zobaczcie, są słowa rodzaju męskiego i rodzaju żeńskiego. I jeżeli one mają miękki temat, zazwyczaj na końcu wtedy damy i. Typu kość. Możecie sobie szablonowo dopisać, znaczy szablonowo zapamiętać. Kości ma zerową końcówkę, miękki temat, dlatego dużo kości.Goście. Ma miękki temat, zerową końcówkę, rodzaj męski pasuje. Mamy dużo gości. Tak? Dla niektórych słów widzimy, że można końcówkę zabierać albo dodawać. Albo końcówkę dodajemy, tylko pamiętajcie jeżeli to są słowa rodzaju żeńskiego, to końcówkę zabieramy. Ta druga dobra forma. Jeżeli to są słowa rodzaju męskiego, to końcówkę dodajemy. Uff. Ale co robimy ze słowem ćwiczenie i pani? Te słowa tu nie pasują, bo ćwiczenie jest jakiego rodzaju? [01:07:54.0] speaker_0: Nijakiego. [01:07:55.3] TEACHER: Nijakiego. A pani? [01:07:57.6] speaker_0: Żeńskiego. [01:07:59.0] TEACHER: Żeńskiego. Tylko że pani ma swoją końcówkę i. To jest normalna końcówka i takich słów jest dużo. Pani, gospodyni, bogini. A końcówkę zabraliśmy, tak? I wtedy sobie płynnie przechodzimy do kolejnej. Jak tylko to są słowa rodzaju męskiego, sorry, rodzaju żeńskiego albo nijakiego kończą się rodzaj żeński. Słowa rodzaju żeńskiego kończą się na i albo na a. Słowa rodzaju nijakiego kończą się na o, na e albo na ę. Końcówkę zabieramy. Słowo mężczyzna proszę stąd skreślić. Bo niestety w podręcznikach też bywają błędy. Proszę to stąd zabrać, bo to jest wyjątek. Patrzymy co się stało. Andreju, jest słowo kobieta, ale widać dużo? [01:09:04.3] ANDREI: Kobiet. [01:09:05.5] TEACHER: Tylko jeszcze akcent na miejsce. [01:09:06.9] ANDREI: Kobiet. [01:09:07.7] TEACHER: Kobiet. Aha. Poszukamy jeszcze sobie trochę słów rodzaju żeńskiego innych. Wanna. Mamy dużo? [01:09:17.0] ANDREI: Wan? [01:09:19.1] TEACHER: Nie. [01:09:19.3] ANDREI: A, wanien. [01:09:20.7] TEACHER: Wanien. Rozciągamy literki. Panna. Mamy dużo? [01:09:26.2] ANDREI: Panien. [01:09:27.1] TEACHER: Panien. Okej, czyli zabierając końcówkę czasami rozciągamy litery, jeżeli one tu się sklejają. Patrzymy teraz na słowa rodzaju nijakiego. Walerio, jedno krzesło. Mamy dużo? [01:09:40.3] speaker_0: Krzeseł. [01:09:41.4] TEACHER: Super, bo powiedzieć krzesł jest bardzo dziwnie. Polak rozciągnie te literki. Krzeseł. Jedno okno. Mamy dużo? [01:09:49.7] speaker_0: Okien. [01:09:51.1] TEACHER: Jedno jajko. Nie kupiłam. [01:09:53.8] speaker_0: Jajek. [01:09:54.6] TEACHER: Jajek. Mhm. Ale są takie słowa. Zaraz mnie zabijecie, bo tego jest naprawdę dzisiaj bardzo dużo, które mają tematy i tam śpiewamy literki. Co znaczy? Zzz można pośpiewać, prawda? I póki nie, bo b nie da się pośpiewać, n nie da się pośpiewać, k nie da się pośpiewać, a sss można pośpiewać. Więc jak są takie śpiewające literki, liczb nie rozciągamy. Jedno pismo. Walerio, mamy dużo? [01:10:34.2] speaker_0: Pism. [01:10:35.8] TEACHER: Pism. To wtedy miejsce. Mamy dużo? [01:10:41.3] speaker_0: Miejsc. [01:10:42.3] TEACHER: Miejsc. Okej. Dobrze. Tak. No ale bywa, będzie jeszcze zasada otwartej zamkniętej sylaby. Za chwilę przypomnimy, co to jest. Bierzemy sobie słowo droga. Wiemy, że trzeba zabrać końcówkę. Zabieram ją, ale Polak nie powie dużo drog. Nie. Zabrałam końcówkę. Sylaba się zamknęła. Zakręcił się słuch. Wtedy o klasyczne przejdzie w o kreskowane. To Marino jest jedna droga, ale mamy dużo? [01:11:18.5] speaker_0: Dróg. [01:11:19.6] TEACHER: Mhm. Jedna krowa. Dużo? [01:11:22.7] speaker_0: Krów. [01:11:23.7] TEACHER: O! Jedna szkoła. Dużo? [01:11:26.9] speaker_0: Szkół. [01:11:28.1] TEACHER: Szkół. Dla słów rodzaju nijakiego ta zasada też pasuje. Jedno koło. Dużo? [01:11:37.3] speaker_0: Kół. [01:11:38.1] TEACHER: Kół. A na przykład jedno pole. Dużo? [01:11:43.8] speaker_0: Pól. [01:11:44.8] TEACHER: Pól. [01:11:46.0] speaker_0: Pól. [01:11:46.8] TEACHER: Tak. Tak. I są jeszcze dwa słowa, gdzie my zabieramy końcówkę, zamykamy sylabę, ale liter nie rozciągamy. To są słowa dodatkowe do zapamiętania. Marino, jedna siostra. Mam pięć? [01:12:03.4] speaker_0: Siostr. [01:12:04.7] TEACHER: Nie, nie. [01:12:05.7] speaker_0: Sióstr. [01:12:06.8] TEACHER: Mhm. Jedna prośba. Mam dużo? [01:12:12.1] speaker_0: Próśb. [01:12:13.2] TEACHER: Próśb. Okej. To kochani jest podstawa. Wyjątków jeszcze nie było. Może pytania jakieś mamy? [01:12:33.5] ANDREI: Nie. [01:12:34.8] TEACHER: Mhm. Dojdźmy sobie, proszę. To sobie pominiemy, bo o tym już porozmawialiśmy. Są wyjątki. Nas interesuje w szczególności o ta pierwsza kolumna. Patrzymy uważnie. Valino, jest jeden brat, ale mam dużo? [01:12:54.7] speaker_0: Braci. [01:12:56.1] TEACHER: Tak, kochani, nie można powiedzieć bratów. Tak się nie mówi. Jedno dziecko. Kogo mamy dużo? [01:13:03.5] speaker_0: Dzieci. [01:13:04.5] TEACHER: Mhm. Teraz dochodzimy do waszych ulubionych słów. Jeden przyjaciel. Mam dużo? [01:13:10.8] speaker_0: Przyjaciół. Przyjaciół. [01:13:13.9] TEACHER: Przyjaciół. Tak, mam dużo przyjaciół albo nie mam przyjaciół. Tak. Jedna ręka. Mam dużo? [01:13:22.4] speaker_0: Ręk. [01:13:23.6] TEACHER: Nie, kochana.Rąk. [01:13:28.2] TATIANA: Rąk. [01:13:29.4] TEACHER: Aha. Jak chodzicie często i kupujecie sobie kremy, to kupujemy krem do rąk. Jedno oko. Nie mam? [01:13:39.6] TATIANA: Oczy. [01:13:40.5] TEACHER: Nie. [01:13:42.0] TATIANA: Oczu. [01:13:43.2] TEACHER: Oczu. Dzień dobry. Poproszę krople dla oczu. [01:13:49.5] TATIANA: Oczu. [01:13:50.2] TEACHER: Uszy. [01:13:52.5] TATIANA: Uszu. [01:13:53.5] TEACHER: Uszu. Poproszę krople do uszu. Jeden pieniądz. Mamy dużo? [01:14:01.1] TATIANA: Pieniędzy. [01:14:01.9] TEACHER: Pieniędzy. Brawo! Właśnie ten mężczyzna pasuje do wyjątków. Jeden mężczyzna. Mamy dużo? [01:14:09.8] TATIANA: Mężczyzn. [01:14:10.8] TEACHER: Mhm. Jeden gość. Dużo? [01:14:14.1] TATIANA: Gości. [01:14:14.9] TEACHER: Gości. Okej, to jest raczej powtórka. I jeszcze potrzebujemy słowa mąż. [01:14:22.0] TATIANA: Mężów? [01:14:23.5] TEACHER: Dużo mężów. Mhm. Bo o pozostałych słowach sobie porozmawialiśmy. Koń miękki temat, dlatego koni. Palec kończy się na C, dlatego palców. Tak? Rzecz kończy się na cz, dwuznak, rodzaj żeński. Dlatego dużo rzeczy. Patrzymy teraz na słowa tu. Rodzaje rodzaju nijakiego, bo o tym nie rozmawialiśmy sobie w tabeli głównej. Bo są słowa, które się kończą na ę i oznaczają młode istoty. Tatiana. Jest jedno cielę. Czyje to jest dziecko? Pamiętasz? [01:14:59.0] TATIANA: Cielę to dziecko krowy. [01:15:01.0] TEACHER: Brawo! Ale krowa nie ma dużo? [01:15:04.4] TATIANA: Cieląt. [01:15:05.6] TEACHER: Brawo, czyli ę zamieniliśmy na? [01:15:09.1] TATIANA: Ą. [01:15:09.8] TEACHER: Ą i dodaliśmy sufiks? [01:15:12.0] TATIANA: T. [01:15:12.7] TEACHER: T. Mhm. Źrebię. Czyje to jest dziecko? [01:15:17.1] TATIANA: To dziecko konia. [01:15:18.6] TEACHER: Konia. Więc koń nie ma dużo? [01:15:21.9] TATIANA: Źrebiąt. [01:15:24.0] TEACHER: Super. Kurczę. Czyje dziecko? [01:15:27.1] TATIANA: To dziecko kurczaka? Nie. [01:15:30.7] TEACHER: Kurczę i kurczak to jest to samo. [01:15:32.9] TATIANA: Koguta, a kurczę ja nie pamiętam. [01:15:35.1] TEACHER: Kury. [01:15:36.6] TATIANA: Kury i koguta. [01:15:38.0] TEACHER: Tak jest. No i ta kura ma dużo? [01:15:41.4] TATIANA: Kurcząt. [01:15:42.5] TEACHER: Tak. Kocie czyje dziecko? [01:15:45.8] TATIANA: To dziecko kota. [01:15:47.2] TEACHER: Tak. [01:15:48.2] TATIANA: Nie ma kociąt. [01:15:50.5] TEACHER: Nie ma kociąt. Albo ma ta kotka dużo kociąt. Okej. Ale pamiętamy, że były jeszcze słowa na ę, które nie oznaczały młodych istot typu imię i ramię, prawda? Żeby utworzyć dla nich dopełniacz liczby mnogiej, najpierw musimy utworzyć mianownik liczby mnogiej. Jedno imię, a dwa to? [01:16:14.5] TATIANA: Imion. [01:16:15.4] TEACHER: Imieni. Imiona. Teraz zabieramy końcówkę i nie pamiętam waszych? [01:16:23.9] TATIANA: Imion. [01:16:25.1] TEACHER: I teraz akcent dobry? [01:16:27.1] TATIANA: Imion. [01:16:28.0] TEACHER: Imion. Mhm. Ramię. Mamy dwa? [01:16:32.8] TATIANA: Ramiona. [01:16:34.0] TEACHER: Ramiona. Ale nie widzę waszych? [01:16:38.0] TATIANA: Ramion. [01:16:39.2] TEACHER: Ramion. Dobrze. Teraz wszystko. Mhm. No i co? Jak wrażenia? Jak samopoczucie? Jak nastrój? Teraz? [01:16:58.3] TATIANA: Jak zawsze. [01:16:58.9] ([śmiech]) [01:16:59.8] TEACHER: <<>> <<>> <<>> <<>> [01:17:01.3] TATIANA: Nie bardzo dobrze. [01:17:03.3] TEACHER: Co ty Marino mówisz? [01:17:06.2] TATIANA: Nie bardzo dobrze. [01:17:07.5] ([śmiech]) [01:17:08.3] TEACHER: Tak? A kto cię tam? Po prostu ktoś ci w międzyczasie zepsuł humor, co? [01:17:14.9] TATIANA: No tak. Liczba mnoga. [01:17:17.9] TEACHER: Liczba mnoga ci humor zepsuła? Boże! Kochani, zazwyczaj na razie było bardzo dużo teorii. Wy musicie sobie popraktykować, trochę pomyśleć, trochę poczuć swojej intuicji i zobaczymy jak nam pójdzie. Jak będą, pamiętajcie, do tabelki zaglądamy wtedy, gdy są jakieś problemy. Nie zawsze. Jeżeli no kurczę, nie pamiętacie z tymi rączkami, oczami i uszami co robić, no to trudno, zerkamy, bo to jest, to trzeba się nauczyć, bo to formy nie są regularne. No to co? Zrobimy sobie najpierw zadanie proste. Obrazki. Wszyscy rozumiemy, co jest na obrazkach? [01:18:00.5] TATIANA: Mhm. [01:18:01.9] TEACHER: Aha. No to robimy. Andre, zaczynamy od ciebie. Próbujemy użyć dopełniacza liczby mnogiej, tak? [01:18:11.4] ANDREI: A żeby zrobić tradycyjny polski bigos, trzeba kupić kilo- [01:18:16.0] TEACHER: Trzeba. Nie trzeba. [01:18:17.2] ANDREI: Trzeba kupić kilo parówek. [01:18:20.6] TEACHER: Kilo. [01:18:20.7] ANDREI: Kilo parówek. [01:18:23.9] TEACHER: Tak. [01:18:25.0] ANDREI: Dwa kilo kapusty. [01:18:29.6] TEACHER: Tak. No. To znaczy można byłoby utworzyć liczbę mnogą, no to nie brzmi dobrze. Ale ten bigos na pewno robimy z parówkami? [01:18:40.1] ANDREI: A... [01:18:43.3] TEACHER: Z berlinkami, tak? [01:18:45.4] ANDREI: A [01:18:46.0] ([śmiech]) [01:18:46.6] ANDREI: ma być. A berlinki to będzie... [01:18:55.3] TEACHER: Nie, nie chodzi mi o to. Nie, bigosu nie robimy z parówkami. Z kiełbasą robimy. [01:19:00.8] ANDREI: Okej. Kiełbasa. Kiełbasy. [01:19:03.3] TEACHER: Tak. [01:19:04.3] ANDREI: Kiełbasów. Kiełbasów. [01:19:07.0] TEACHER: Ale kiełbasa ma rodzaj jaki? [01:19:11.8] ANDREI: Rodzaj żeński? [01:19:13.0] TEACHER: Rodzaj żeński. Nie możesz dać ów. Zabierasz końcówkę. [01:19:21.1] ANDREI: Kiełbas? [01:19:22.5] TEACHER: I teraz akcent na miejsce. [01:19:24.3] ANDREI: Kiełbas. [01:19:25.6] TEACHER: Kiełbas. [01:19:26.7] ANDREI: Kiełbas. [01:19:28.9] TEACHER: Tutaj akurat można użyć liczby mnogiej, bo wiemy, że do bigosu bierzemy różne kiełbasy, tak? Tak samo jak do żurku. Okej. Tak, Waleria dla ciebie drugie. [01:19:43.8] speaker_0: Uwielbiam dżem z truskawki. [01:19:48.4] TEACHER: A spróbujmy ułożyć liczbę mnogą. [01:19:51.0] speaker_0: Z truskawok, trusk- [01:19:55.2] TEACHER: Dobrze ci tak- [01:19:55.8] speaker_0: Bez końcówki? [01:19:57.5] TEACHER: No tak. [01:19:58.1] speaker_0: Truskawk? [01:19:59.6] TEACHER: Fajnie tak brzmi? Truskawk? Czy może literę e trzeba dodać między e, między w a k. [01:20:08.5] speaker_0: Myślę, że może być i truskawk. Ja czy to nie znają. To rodzajnie, rodzaj żeński truskawka. [01:20:16.7] TEACHER: Rodzaj żeński, tak. Okej. Truskawka będzie tak samo jak książka. Powiesz książk czy książek? [01:20:26.0] speaker_0: Książek. A truskawek. [01:20:28.1] TEACHER: No właśnie tak. Truskawek. I? [01:20:34.9] speaker_0: I z tak banany. Z tak bananów. [01:20:43.2] TEACHER: Bananów. Dobrze. Tak. Tatiano, następne poproszę. [01:20:51.9] TATIANA: W tym bloku jest bardzo dużo okien i drzwi. [01:20:59.5] TEACHER: Tak. I drzwi. W ogóle słowo drzwi pamiętajcie, to jest tylko liczba mnoga w liczbie, w mianowniku drzwi. Widzę drzwi, nie ma drzwi. Ta sama forma. Tak, Marino dalej poproszę. [01:21:15.6] MARINA: Na urodziny dostałam bukiet z róż. [01:21:22.9] TEACHER: Z róż. Super. Tak, Paulina, robimy kolejne. [01:21:29.7] PAULINA: W klasie jest dwadzieście. [01:21:33.1] TEACHER: Dwadzieścioro. [01:21:34.8] PAULINA: Dzieści, dwanaście. Oj! W klasie jest dwadzieścioro dzieci. Dwanaście dziewczyn. [01:21:48.2] TEACHER: Dziewczyn. [01:21:50.7] PAULINA: I ośmiu chłopaków. [01:21:54.5] TEACHER: Okej, ośmiu chłopaków. Dobrze. Mhm. Tak. Andrieju, zrób proszę szóste. [01:22:05.3] ANDREI: Nie lubię dentystów. [01:22:08.2] TEACHER: Dobrze. Pyk. Tak. Tatiano, siódme poproszę. [01:22:17.9] TATIANA: Do szarlotki potrzebuję kilo jab, jablek. [01:22:26.2] TEACHER: Jabłek, tak. [01:22:27.5] TATIANA: I pół kilo serów. [01:22:33.3] TEACHER: Mhm. Super. Tak. Walerio, co damy w ósmym? [01:22:38.9] speaker_0: A boję się tak poja, pająków. [01:22:47.3] TEACHER: Pająków. [01:22:49.3] speaker_0: Pająków. [01:22:49.6] TEACHER: Pająków. Mhm. Tak. Paulina, spróbuj zrobić proszę dziesią..., yy, dziewiąte. [01:22:56.4] PAULINA: Szukam kluczu. [01:23:01.1] TEACHER: Nie, nie słońce. Klucz ma dwuznak. Co po dwuznakach dajemy? Końcówki u nie było dzisiaj. [01:23:09.6] PAULINA: Klucza. [01:23:11.1] TEACHER: Jednego. [01:23:12.3] ANDREI: Kluczy. [01:23:13.6] TEACHER: Kluczy. Tak. Kluczy. Mhm. [01:23:20.0] speaker_0: Nie wiedziałeś ich? [01:23:22.6] TEACHER: Mhm. Andriej. Dziesiąte poproszę. [01:23:28.8] ANDREI: Ana zapomniała wziąć, wziąć. [01:23:32.9] TEACHER: Wziąć. [01:23:34.0] ANDREI: Wziąć. A nie pamiętam, jak to jest. A, a okulary. [01:23:39.8] TEACHER: To są okulary. [01:23:40.1] ANDREI: Okularów. [01:23:41.2] TEACHER: Mhm. [01:23:42.3] ANDREI: A słabo bez nich widzi. [01:23:45.2] TEACHER: Okej. Dobrze. Za chwilkę zaproponuję wam zadanie na taki tak zwane miszu miszu. Żeby każdy popracował troszkę samodzielnie. Zadanie trzynaście i zadanie czternaste. Trochę ludzi wykończył dopełniacz, więc nas została tylko czwórka. Waleria i Paulina robicie kochane dziewczyny zadanie trzynaste. Andriej i Tatiana robicie zadanie czternaste. Trzeba użyć dopełniacza liczby mnogiej. Tylko że tu mamy pytanie ile? Pamiętamy to jest konstrukcja, która wymaga koło siebie też, też dopełniacza. Jak dużo filiżanek? Jak dużo krzeseł? A to słowo jak dużo może nas zastąpić słowem ile? Spróbujcie.Za minutkę sobie przeczytamy. Tak, podejdźmy sobie troszkę bliżej. Paulino, poproszę cię o przeczytanie pierwszych pięciu przykładów, a Waleria przeczyta następne pięć. [01:27:38.4] PAULINA: Ile zabawek jest w pokoju? [01:27:41.0] TEACHER: Mhm. [01:27:43.1] PAULINA: Ile piłek? [01:27:47.2] TEACHER: Piłek, tak. [01:27:48.8] PAULINA: Jest na obrazku. [01:27:51.0] TEACHER: Mhm. [01:27:52.4] PAULINA: Ile osób siedzi przy stole? Przy stole. [01:27:56.9] TEACHER: Tak. [01:27:57.7] PAULINA: Ile albumu, albumów, albumów- [01:28:02.5] TEACHER: Albumów, mhm. [01:28:04.3] PAULINA: Stoi na półce? Ile nauczycielek tutaj pracuje? [01:28:09.9] TEACHER: Mhm. Dobrze. Tak, Walerio, czytamy następne pięć. [01:28:15.3] speaker_0: Tak. Ile miast jest w Polsce? [01:28:19.2] TEACHER: Tak. [01:28:20.9] speaker_0: Ile uczennic chodzi do tej klasy? [01:28:25.2] TEACHER: Tak. [01:28:25.9] speaker_0: Ile stołów- [01:28:28.2] TEACHER: Dobrze. [01:28:29.1] speaker_0: Jest w tym pokoju? Ile, ile restaurac, restaurac, nie wiem, restauracje. [01:28:39.9] TEACHER: Mhm. Ale ja słyszę tu miękkość. Po temacie miękkim dajemy "i". [01:28:46.8] speaker_0: Restauracji jest w Warszawie. [01:28:50.0] TEACHER: Ile restauracji. "I" dajemy po tematach miękkich, nie? [01:28:57.3] speaker_0: Nie rozumiem. Ile restauracji? [01:29:00.3] TEACHER: Tak. [01:29:01.2] speaker_0: Tak? Tak. Jest w Warszawie. [01:29:03.1] TEACHER: Tak. [01:29:03.6] speaker_0: Tak. I ile myszy. Myszy <<>> [01:29:08.5] TEACHER: Tak. Myszy, myszy. [01:29:09.4] speaker_0: Myszy biega po podłodze. [01:29:12.3] TEACHER: Tak. Super. [01:29:13.5] TATIANA: A <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [01:29:25.1] speaker_0: Ja <<>> <<>> <<>> [01:29:26.5] TEACHER: Nie, nie, nie. A co chcecie wyrzucić? "J"? "J" to miękka. [01:29:30.8] TATIANA: Nie, nie, nie. Restauracja. <<>> <<>> <<>> [01:29:34.7] TEACHER: Aha. [01:29:35.6] TATIANA: I potem- [01:29:36.6] TEACHER: Nie, nie, nie, nie, nie, kochana, nie. To jest miękki temat. Musisz dopisać "i". Tak na przykład jak restauracja czy weźmy sobie słowo rezerwacja. Tak? Mamy dużo rezerwacji. To samo. [01:29:53.9] TATIANA: Mhm. [01:29:54.6] TEACHER: Mhm. Czyli to nie jest typowe słowo, które się kończy na "a". Tam dalej jest "j" jest miękkie, dlatego powinniśmy dać na końcu "i". [01:30:03.7] TATIANA: Mhm. [01:30:08.0] TEACHER: Dobra. Andrieju, przeczytaj proszę pierwsze pięć przykładów swoich. [01:30:13.6] ANDREI: Ile stolików jest w salonie? [01:30:16.6] TEACHER: Tak, tylko jeszcze dobrze zaakcentuj. Stolików. [01:30:20.1] ANDREI: Ile stolików jest w salonie? [01:30:22.2] TEACHER: Mhm. [01:30:23.6] ANDREI: Ile foteli jest w tym autobus? [01:30:27.3] TEACHER: Tak. Jak myślisz? Tutaj chyba coś poprawić trzeba w podręczniku, nie? W tym? [01:30:32.4] ANDREI: W tym autobu... sie? [01:30:35.4] TEACHER: Sie. W autobusie, tak. [01:30:43.0] ANDREI: Ile pokojów jest w tym mieszkaniu? [01:30:46.8] TEACHER: No tylko jak dodajesz końcówkę "ów", to "u" musi przejść w "o" klasyczne. Nie pokujów, a pokojów. Dodajesz końcówkę. [01:30:58.0] ANDREI: Ile pokojów jest w tym mieszkaniu? [01:31:01.3] TEACHER: Tak. [01:31:04.4] ANDREI: Nie wiem, co to jest znaczek, ale ile znaczków jest w tym klaserze? [01:31:11.1] TEACHER: No, znaczek. Klaser to jak, klaser to jak album. A znaczek to pocztowy. Naklejamy znaczki pocztowe na kopercie. [01:31:27.4] ANDREI: A ile wierszy jest w województwie lubelskim? [01:31:34.9] TEACHER: Mhm. Tatiano, a ty jak utworzyłaś dopełniacz od tego słowa? [01:31:39.5] TATIANA: Ile wsi. [01:31:40.5] TEACHER: Wsi. Mhm. Wyrzucamy to "i" pośrodku.Tatiano, doczytaj proszę. [01:31:50.0] TATIANA: Ile krajów jest na świecie? [01:31:53.4] TEACHER: Tak. [01:31:54.0] TATIANA: Ile szkół jest w tym mieście? Ile ogórków leży na stole? Ile grzybów jest w tym koszyku? Ile gwiazd ma flaga Unii Europejskiej? [01:32:12.9] TEACHER: Okej, super. Ile gwiazd? Dobrze. Czy robiąc to zadanie odczuliśmy jakieś większe kłopoty z końcówkami? Czy to były na razie pojedyncze słowa? [01:32:29.3] TATIANA: Tylko pojedyncze słowa. Restauracja. [01:32:33.5] TEACHER: Tak. Zobaczcie. Jak tylko nadchodzi praktyka, to w praktyce jest troszeczkę prościej. Tak, niektóre słowa jak nam się coś nie udaje zrobić, no to je musimy bardziej na nie zwracać uwagę. W domku sobie to poćwiczcie. Do domu jest zadanie szóste i jak będą pytania większe, których nie pamiętamy na przykład albo nie zrozumieliśmy w domku, to obowiązkowo w czwartek można się zapytać. Okej? Dobrze. Jak mamy pytania z dzisiaj? Bardzo proszę, zadawajcie je. [01:33:08.9] TATIANA: Nie mamy. Nie mamy. [01:33:11.8] TEACHER: Dobra, to umówmy się, że gdy pojawią się pytania w domu, to zostawiajcie mi tam proszę komentarz albo pytamy się od razu na zajęciach. Okej? Dobrze. Dobra, na dzisiaj sobie powolutku skończymy. To są początki. Nie wymagajcie od siebie na razie bardzo, bardzo dużo. Trzeba, żeby niektóre słowa się ułożyły w głowie, a na to jest potrzebny czas, więc na spokojnie. Tak. Życzę Wam kochani udanego wtorku. Cieszcie się życiem. Do zobaczenia w czwartek. [01:33:47.1] TATIANA: Do zobaczenia. Do zobaczenia. [01:33:49.2] TEACHER: Dziękuję. Pa pa.