[00:00:10.2] TEACHER: Dzień dobry. [00:00:11.4] WALERIA: Dzień dobry. [00:00:13.4] TEACHER: Czy wy mnie słyszycie i widzicie? [00:00:16.0] WALERIA: Tak, widzimy. Tak. Dzień dobry. [00:00:19.5] TEACHER: Super. Dzień dobry. Dzień dobry. Witam serdecznie w nowym miesiącu. Pamiętamy, jaki miesiąc się zaczął? Kalendarzowy. [00:00:29.1] WALERIA: Czerwiec. [00:00:30.3] TEACHER: Tak. Bardzo dobrze. Tak, jesteśmy w czerwcu. Nie wiem, czy odczuliście już ciepło czerwca. Ja na razie nie, bo widziałam z ranem, z rana mgłę, prawda? Padało jeszcze wczoraj. No temperatury jeszcze letnich nie sięgają. Na początek chciałabym się was podpytać, jak minął wam weekend? Co fajnego porabialiście? Andrieju, co fajnego porabiałeś w weekend? [00:01:05.4] ANDREI: Na weekendzie. [00:01:06.9] TEACHER: Nie kochanie, nie tak powiedziałam. Nie powiedziałam na weekendzie. W weekend i nijak inaczej. [00:01:15.6] ANDREI: W weekend robiliśmy piknik na Polu Mokotowskim. Nie było, nie było słoneczno. Ale było dobrze. Mieli, mieliśmy, mieliśmy jeżą i muzykę. Przepraszam. I też grali w gry planszowe, ale te jak te zwyczajne. Zwykle. [00:02:09.0] TEACHER: W zwyczajną grę graliście? [00:02:12.5] ANDREI: W gry planszowe, planszowe jak obyczno. [00:02:16.1] TEACHER: A jak zwykle. [00:02:17.4] ANDREI: Jak zwykle. [00:02:18.6] TEACHER: Jak zwykle. Okej, dobrze. Tylko z pewnością wy nie mieliście jeża, a jedzenie. [00:02:27.3] ANDREI: Jedzenie. [00:02:27.8] TEACHER: Jeż to jest zwierzę, które ma igły. Tak? To jest jeż. A jedzenie to jest to, co my jemy, prawda? [00:02:39.1] ANDREI: Tak. [00:02:39.9] TEACHER: Okej, dobrze. I kochani, jeżeli na dworze jest słońce, mówi się słonecznie. Nie słoneczno. Słonecznie. Super. Dziękuję serdecznie. Walerio, a tobie jak minął weekend? Czym fajnym zajmowałeś? [00:03:00.4] WALERIA: Dzień dobry. My z Holgajpią wszyscy w weekend zrobili naprawą, naprawię. No remont po mieszkaniu. [00:03:14.6] TEACHER: Jeżeli mieszkania to tylko remont, nie naprawa. Naprawa może być miksera. [00:03:20.4] WALERIA: A okej. Remont zrobili. Planuję wynająć mieszkanie, żeby mogli pojechać i muszę zrobić remont. [00:03:39.7] TEACHER: A wynająć komuś mieszkanie, tak? [00:03:42.7] WALERIA: Planujemy tak. I muszę, potrzeba zrobić remont. [00:03:49.5] TEACHER: Okej, to wy już skończyliście, tak? [00:03:52.1] WALERIA: Jeszcze nie. Jeszcze dużo po prawdzie. [00:03:56.3] TEACHER: Naprawdę. [00:03:57.3] WALERIA: Naprawdę. [00:03:59.0] TEACHER: Aha, okej. I wy w weekend zajmowaliście się tylko remontem, tak? [00:04:03.9] WALERIA: Tak, tak. Tylko remontem. [00:04:06.5] TEACHER: Super. Jeżeli chcemy zawrzeć i sobotę i niedzielę, to najlepiej powiedzieć cały weekend. Nie wszyscy, bo weekend ma liczbę pojedynczą. Cały weekend, cały dzień, całą godzinę. Słowo wszyscy używamy do liczby mnogiej. Wszystkie panie, wszyscy panowie. Tak. Dziękuję pięknie. Marino, a ty czym fajnym się zajmowałaś w weekend? [00:04:39.9] WALERIA: Dzień dobry. Nic takiego nie robiłam. Chodziłam z córką na plac zabaw, a ona lubi bawić się w piasku. Tak, pogoda była nie bardzo słoneczna, ale tak było w porządku. [00:05:06.6] TEACHER: Okej, super. A z kim chodziłaś na plac zabaw? [00:05:12.1] WALERIA: Z córką. [00:05:14.3] TEACHER: Tak. Tylko końcówka nie oi, a ọ. [00:05:17.6] WALERIA: Z córką. [00:05:18.9] TEACHER: O, z córką. Bo rozumiem, że dla dziecka każda pogoda jest dobra, żeby wyjść na spacer, tak? [00:05:26.3] WALERIA: Tak. [00:05:27.2] TEACHER: Okej. [00:05:27.8] WALERIA: I po deszczu piasek był mokry. [00:05:33.6] TEACHER: Tak. [00:05:34.6] WALERIA: I ona lubi robić te babeczki z piasku. I to było bardzo fajne dla niej. [00:05:44.4] TEACHER: Super. Dziękuję pięknie. Tak. Dmytro. Dzień dobry. [00:05:50.6] ANDREI: Dobry. [00:05:51.8] TEACHER: Dzień dobry. Dmytro, a tobie jak minął weekend? [00:05:56.9] ANDREI: To był bardzo miły weekend, bo chodziliśmy z przyjaciółmi do parku w Pole Mokotowskie, żeby usmażyć grilla. [00:06:10.0] TEACHER: Żeby zrobić grilla [00:06:11.4] ANDREI: Żeby zrobić grille [00:06:12.8] TEACHER: Ale usmażyć kiełbaski na przykład, tak? [00:06:16.0] ANDREI: Mhm. [00:06:16.3] TEACHER: Mhm. I co smażyliście? [00:06:21.0] ANDREI: Ee smażyliście kurczaka i yy wieprzowino? [00:06:31.5] TEACHER: Mhm. Tylko jeszcze końcówkę podkreślmy. Wieprzowina ma rodzaj żeński. [00:06:36.0] ANDREI: Wieprzowinę. [00:06:37.2] TEACHER: Tak jest. Mhm. Super. Co było smaczniejsze? Kurczak czy wieprzowina? [00:06:43.7] ANDREI: Smaczniejszy, smaczniejszym był kurczak. [00:06:46.8] TEACHER: Mhm. [00:06:49.0] ANDREI: Ale wieprzowina takoż też była smaczna. Pyszna. [00:06:55.6] TEACHER: Okej, super. Tylko kochanie, staraj się powiedzieć była nie buła, a była. [00:07:00.8] ANDREI: Była. [00:07:01.6] TEACHER: Była. Super. Bardzo dobrze. Tak. Haniu, witamy. [00:07:08.1] HANIA: Witajcie. [00:07:08.2] TEACHER: A ty czym fajnym się zajmowałaś w weekend? [00:07:11.6] HANIA: W weekendzie byliśmy w domu. [00:07:14.0] TEACHER: W weekend. W weekend. [00:07:16.3] HANIA: Weekend. Weekend temu w piątek dzieciom zrobili szczepionki. Oni bardzo źle ciuli, ciuli, ciuli. [00:07:26.0] TEACHER: Czuły się. [00:07:27.3] HANIA: Czuły się i my byli w domu. Mieli gorączkę. [00:07:33.4] TEACHER: A szczepionki? Przeciwko czemu są te szczepionki? [00:07:36.2] HANIA: Tam skompletowano trzy różnie w dwie ręki. Tak. I mieli gorączkę. I teraz też temu wszyscy w domu. [00:07:50.0] TEACHER: Dlatego wszyscy w domu teraz. [00:07:52.6] HANIA: Tak, tak. [00:07:53.4] TEACHER: Okej, bo dzieci już skończyły chodzić do szkoły. Czy jeszcze chodzą? [00:07:59.2] HANIA: Nie. Chodzą. W lipcu będzie miesiąc w domu, bo szkoła w lipcu nie pracuje. Niedziałka. [00:08:09.9] TEACHER: Okej. Super. Dziękuję pięknie. Tak, Aniu, a ty jak weekend spędziłaś? Coś miłego, fajnego robiłaś? [00:08:17.9] ANIA: Dzień dobry. Tak było bardzo fajnie. Świętowaliśmy urodziny mojej przyjaciołki. [00:08:31.6] TEACHER: Przyjaciółki. [00:08:32.9] ANIA: Przyjaciółki. [00:08:34.3] TEACHER: Mhm. [00:08:35.9] ANIA: Nie. Było... [00:08:38.2] TEACHER: Tak. A ile ona miała lat? [00:08:42.0] ANIA: Yy dwadzieści sześć. [00:08:46.4] TEACHER: Jeszcze raz. Ile? [00:08:48.1] ANIA: Dwadzieści sześć. [00:08:50.1] TEACHER: Dwadzieścia sześć. [00:08:52.6] ANIA: Dwadzieścia sześć. [00:08:54.7] TEACHER: Aha. Ty przyniosłaś jakiś prezent czy przyszłaś z pustymi rękoma? [00:08:59.9] ANIA: No tak, oczywiście. Przygotowałam prezent. To był scrub do ciała. [00:09:07.9] TEACHER: Aha. [00:09:09.3] ANIA: I kwiaty. [00:09:10.9] TEACHER: Mhm. Super. Pięknie. Dziękuję serdecznie. Tatiana, a ty miłym, fajnym czym się zajmowałaś w weekend? [00:09:19.7] ANIA: Dzień dobry. To był taki bardzo intensywny weekend, bo byli, były różne uroczystości z okazji Dnia Dziecka i w sobotę chodziliśmy do centrum handlowe na tam- [00:09:38.6] TEACHER: Jakiego? [00:09:39.8] ANIA: Handlowego. Tam były różne warsztaty i syn nawet wygrał jakiś prezent. Tam była taka gra pro Harry'ego Pottera. [00:09:59.0] TEACHER: O. O Harrym Potterze. [00:10:01.3] ANIA: O Harrym Potterze. I potem chodziliśmy na piknik rodzinny i w niedzielę chodziliśmy na film z konkursami, z konkursami na kreskówkę, kreskówkę z konkursami. I drugi syn już wygrał prezent voucher do parku trampoliny i kiedy on wygrał, on był ostatni. On krzyknął na całą salę: Ja modliłem się. I wszyscy zaczęli uśmiechać się. [00:10:47.8] TEACHER: Okej. [00:10:48.2] ANIA: Tak. To wszystko. Potem ja, ja jadliśmy lody. [00:10:54.5] TEACHER: Jedliśmy. [00:10:55.2] ANIA: Jedliśmy. [00:10:56.4] TEACHER: Tak. A syn naprawdę umie się modlić? [00:11:00.1] ANIA: Tak, ja bardzo, bardzo mi podoba. Bardzo mi podobają lekcje religii u nich w szkole. Oni chodzą. Można, można nie chodzić, ale moje dzieci chodzą i bardzo mi podoba, jak oni rozsądzają, rozsądzają. [00:11:26.1] TEACHER: Dyskutują. [00:11:27.0] ANIA: Dyskutują pro religię i o religię. I nawet mój starszy syn on mi powiedział, że to jest gołąb. Ja już nie wiem. [00:11:40.0] TEACHER: Gołąb? [00:11:40.6] ANIA: Gołąb i to jest biały gołąb. I to jest Duch Święty. On mnie takie, takie historie po- [00:11:52.3] TEACHER: Opowiada? [00:11:53.7] ANIA: Opowiada. Opowiada. [00:11:55.3] TEACHER: Mhm. Fajnie. Dobrze. Nie wiem, czy wiecie. W Polsce faktycznie są zajęcia z religii. One nie są obowiązkowe, ale jak ktoś chodzi i uczęszcza na te zajęcia, to później są dodatkowe punkty przy zdawaniu matury. [00:12:12.2] ANIA: Mhm. [00:12:13.2] TEACHER: Tak, jeżeli to się zdaje. [00:12:15.5] ANIA: Dziękuję. Ja nie wiedziałam. [00:12:17.6] TEACHER: Tak, tak. Później one jeszcze, one jeszcze są. Dobrze, kochani, za chwilkę sobie polecimy dalej. Może na początek mamy jakieś pytania? Ktoś czegoś nie zrozumiał w pracy domowej? Coś było za trudne i niejasne? Mamy coś? [00:12:39.5] WALERIA: Nie. [00:12:40.3] ANIA: Wszystko jasne. Ja chciałabym zapytać. Ja już pamiętam z początku nauczania my słowo w ręku to w ręku to, to miejscownik będzie? [00:12:56.2] TEACHER: Tak. Tylko że to słowo nie odmienia się. Odmienia się na dwa sposoby, bo jest archaiczne i dwie archaiczne formy się przeżyły. Można powiedzieć ręka w ręce albo w ręku. Ta druga forma jest stara bardzo, ale nadal popularna. Są dwie formy odmiany tego słowa. [00:13:16.8] ANIA: Dziękuję. [00:13:22.4] TEACHER: No dobrze. Czym zajmiemy się dzisiaj? Na początek proponuję wam jedno zadanko na rozgrzewkę i przypomnienie sobie rodzajów. Później wam powiem, dlaczego to jest z perspektywy dzisiejszych zajęć takie ważne. Wiemy, że mamy słowa. Te słowa istnieją w liczbie pojedynczej i wiemy, że w liczbie pojedynczej mamy dwa rodzaje, trzy rodzaje: rodzaj męski, rodzaj żeński, rodzaj nijaki. Dobrze określamy rodzaj. Dobrze dodajemy przymiotnik, prawda? Dobrze później dodajemy czasownik. To jest wszystko razem powiązane. Jeżeli chodzi o liczbę mnogą, wiemy, że w liczbie mnogiej mamy dwa rodzaje. Męskoosobowy, czyli taki, gdzie jest przynajmniej jeden mężczyzna, człowiek. Tak, człowiek. Nie rodzaj męski, a mężczyzna człowiek i rodzaj niemęskoosobowy tam, gdzie mężczyzn nie ma. Ale dzisiaj popatrzymy trochę bardziej na ten rodzaj niemęskoosobowy. I tu macie takie dwie strefy podzielonego, niemęskoosobowego rodzaju. Po prostu rodzaj niemęskoosobowy, który powstał od liczby pojedynczej i rodzaj niemęskoosobowy, ale to są te słowa, które nie mają liczby pojedynczej, istnieją tylko w liczbie mnogiej. Na przykład jak okulary to tylko liczba mnoga, prawda? Albo nasze zajęcia, podczas których się uczymy. To tylko liczba mnoga. Za chwilkę będą wyskakiwały słowa. Waszym zadaniem jest pogrupowanie, przypomnienie sobie, do jakiego rodzaju to słowo można odnieść. Tak? Marino, zaczniemy od ciebie. Dla ciebie pierwsze trzy słówka. [00:15:15.7] WALERIA: Przyjemność. [00:15:17.4] TEACHER: Mhm. [00:15:19.4] WALERIA: Przyjemność to rodzaj żeński. [00:15:24.2] TEACHER: Super. W razie czego to powinna być ta kreseczka. No niestety nie mogę jej dopisać. [00:15:32.0] WALERIA: Urodziny. [00:15:41.1] TEACHER: A jak myślisz, czy jest to liczba mnoga? [00:15:45.2] WALERIA: Liczba mnoga. [00:15:45.2] TEACHER: Tylko liczba mnoga, nie? Bo nie ma jednej sztuki. [00:15:51.9] WALERIA: Tak, liczba mnoga, ale jaka? [00:15:53.8] TEACHER: Tak, tak ta pluralia tantum, nie? Te słowa, które istnieją tylko w liczbie mnogiej, nie ma liczby pojedynczej. [00:16:01.4] WALERIA: Mhm. A zdjęcie? Ono. Rodzaj nijaki. [00:16:07.7] TEACHER: Dobrze. Andrieju, następne trzy słówka. [00:16:12.6] HANIA: Serce to ono. [00:16:15.5] TEACHER: Mhm. [00:16:19.5] HANIA: Stół to on. Rodzaj męski. [00:16:22.8] TEACHER: Tak. [00:16:25.5] HANIA: Szkoła to ona. Rodzaj żeński. [00:16:28.9] TEACHER: Super. Tak. Haniu, następne trzy poproszę. [00:16:34.5] HANIA: Meble. Meble to liczba mnoga. Meble. [00:16:40.1] TEACHER: Tak, ale istnieje jeden mebel. [00:16:43.7] HANIA: Ono. Mebel. [00:16:46.7] TEACHER: Jest jeden mebel. A ty już powiedziałeś dobrze. Meble to liczba mnoga. Czyli gdzie damy? [00:16:53.0] HANIA: Tak. A meble to ono. [00:16:57.0] TEACHER: Nie, nie to liczba mnoga. [00:17:00.8] HANIA: To nie wiem. [00:17:05.2] TEACHER: To tutaj będzie, bo jest jeden mebel. Ma rodzaj męski, a dwa, trzy to meble. [00:17:16.7] HANIA: Plecy. Plecy to męskoosobowy. [00:17:23.2] TEACHER: Nie. Męskoosobowy to tam, gdzie są mężczyźni. Ludzie. [00:17:32.0] HANIA: To nie rozumiem. [00:17:34.1] TEACHER: Plecy to liczba mnoga, prawda? [00:17:37.3] HANIA: Tak. Liczba mnoga. No oczywiście, dwa plecy. [00:17:41.7] TEACHER: No właśnie, ale czy istnieje liczba pojedyncza dla tego słowa? [00:17:46.8] HANIA: Nie. [00:17:47.7] TEACHER: Nie. Dlatego tylko liczba mnoga. Pluralia tantum. [00:17:52.9] HANIA: Ciśnienie. To jest ciśnienie. Nie wiem. [00:18:01.6] TEACHER: Jaki to rodzaj? Patrzymy na końcówkę. [00:18:04.8] HANIA: Szukaj okno w Repetytor. Nie rozumiem tego ogólnie. [00:18:10.7] TEACHER: Okej, ktoś nam podpowie? Ciśnienie patrząc na końcówkę jakie ma rodzaj? [00:18:15.8] WALERIA: Nijakie. [00:18:16.6] HANIA: Nijakie. Poczekajcie. Tak.Swoje dwie minuty ja płacze. Ciśnienie. No wszystko dobrze. Moje trzy słowa przeszły. [00:18:29.7] TEACHER: Aniu, ty masz jakieś dziwne podejście troszkę. Ty nie wiesz. Dlatego ja się pytam pozostałych. [00:18:35.6] HANIA: No dwie sekundy. Możesz pomyśleć. Nie? [00:18:40.3] TEACHER: No możesz, ale ja z tym siedziałam bardzo długo. [00:18:44.2] HANIA: Nie długo. Nie dłużej niż Marina. [00:18:46.4] TEACHER: Dobra kochanie, to weź jeszcze jedno słowo. Zastanów się. Nic nie mówię. [00:18:52.3] HANIA: Już skończyłeś? Dobre. [00:18:54.6] TEACHER: Okej. Dziękuję Aniu. Idziemy dalej. [00:19:00.9] ANIA: Pomoc. Pomoc to jest rod żeński. [00:19:10.5] TEACHER: Tak. Tylko rodzaj, nie rod. [00:19:12.2] ANIA: Rodzaj żeński. Usta. Usta. To jest liczba mnoga. [00:19:28.3] TEACHER: No a istnieje liczba pojedyncza? Jak myślisz? [00:19:32.6] ANIA: No nie. [00:19:34.7] TEACHER: Nie. Dlatego pluralia tantum. [00:19:40.4] ANIA: Pytanie? Tak, pytanie. To jest rod nijaki. [00:19:48.5] TEACHER: Super. Tylko rodzaj. [00:19:50.2] ANIA: Rodzaj nijaki. [00:19:51.7] TEACHER: Bardzo dobrze. Super. Walerio, lecimy dalej. [00:19:56.2] WALERIA: Drzwi to liczba mnoga. To może być tylko mnoga. [00:20:04.2] TEACHER: Zgadza się, bo nie ma jedna drzwia, tylko drzwi. [00:20:08.7] WALERIA: A tak to rod żeński. Plotki. To może być też tylko mnoga? Nie? [00:20:26.3] TEACHER: Istnieje jedna plotka. Jak jest liczba pojedyncza, to wtedy dajemy tutaj. Nie? Tak. A my rozumiemy, czym są plotki? [00:20:42.0] WALERIA: Słuch. [00:20:42.5] ANIA: Słuchy. [00:20:43.8] TEACHER: Super. Bardzo dobrze. Tak. Słuchy, spletni. Aha, tak. Dmytro, idziemy dalej. [00:20:52.6] ANDREI: Gospodyni to będę niemęskoosobowy. [00:20:59.9] TEACHER: Nie, kochanie, to nie jest liczba. To nie jest liczba mnoga. [00:21:04.6] ANDREI: A to ona. [00:21:08.5] TEACHER: Ona to jest jedna. Tak samo jak pani. Gospodyni. [00:21:17.2] ANDREI: Liceum ono. [00:21:20.3] TEACHER: Super. [00:21:24.2] ANDREI: Plac on. [00:21:29.9] TEACHER: Tak. Bardzo dobrze. Tatiano, wyskakują następne. Bardzo proszę. [00:21:36.1] ANIA: Okulary. Może być. Istnieje okular. Takie słowo? Nie? [00:21:44.3] TEACHER: Istnieje, ale oznacza zupełnie co innego. [00:21:48.1] ANIA: To znaczy tylko liczba mnoga. [00:21:50.1] TEACHER: Tak jest. To jest tylko ta. [00:21:54.0] ANIA: Kierowca to rodzaj męski. [00:21:57.4] TEACHER: Super. [00:22:00.9] ANIA: I pomoc to rodzaj żeński. [00:22:03.5] TEACHER: Okej, tak. To rodzaj żeński. Dobrze. I tu się na tym zatrzymam. Mamy liczbę pojedynczą. Wiemy, że od słów liczby pojedynczej da się zrobić liczbę mnogą. Może wy będziecie pamiętali. Jeden stół, a dwa? To znaczy więcej niż jeden. Tak? Jeszcze raz. [00:22:31.4] ANDREI: Stół. [00:22:32.7] TEACHER: Okej, a jak dodajemy końcówkę to o skreseczką w co przechodzi? [00:22:38.1] ANDREI: Stoły. [00:22:39.0] TEACHER: Stoły. Super, ale jest jeden plac. Dwa? [00:22:45.9] ANIA: Place. [00:22:47.6] TEACHER: Pięknie, bo widzimy stwardniało. Bardzo dobrze. A jak jest jedna gospodyni? Dwie? [00:22:57.1] ANIA: Też gospodyni. [00:22:59.6] TEACHER: To jaka jest różnica? Jak odróżnić? [00:23:02.0] ANIA: Wtedy gospodynia. Nie? [00:23:04.6] TEACHER: Nie, nie istnieje takiego słowa. [00:23:07.0] ANDREI: Gospodynie. [00:23:09.1] TEACHER: Bardzo dobrze. Tak, bo to jest temat mi. Super. Pamiętamy jak robimy liczbę mnogą na bazie rodzaju nijakiego. Zdjęcie, serce, ciśnienie. [00:23:20.6] ANIA: Końcówka a. [00:23:22.2] TEACHER: Bardzo dobrze. A co zrobimy z liceum? [00:23:27.2] ANIA: Tak zostaje. Nic nie robimy. [00:23:30.3] TEACHER: To też jest rodzaj nijaki, prawda? Więc musimy też dać a. Ale czy zabieramy to um, czy do um dodajemy? [00:23:39.2] ANIA: Licea. [00:23:41.2] TEACHER: Licea. Super. Tak, tak, tak to są licea. Dobrze. Przed chwilką spróbowaliśmy z wami przypomnieć, co my pamiętamy z A1 na temat liczby mnogiej. Tak, dzisiaj my sobie jeszcze to bardziej przypomnimy, bo przypomnienia są ważne szczególnie w rzeczach takich, gdzie my musimy zwracać uwagę na końcówki i tak dalej. Macie przed sobą podręcznik. Powolutku ten podręcznik otwierajcie przy temacie dziesiątym. To jest mniej więcej strona sto druga. Powinna być sto druga, sto trzecia. My natomiast przejdziemy się troszeczkę, troszeczkę wstępu.Liczba mnoga. Lampki, dziewczynki, samochody, mężczyźni, chłopcy. Mamy dwa pojęcia w liczbie mnogiej. Rodzaj męskoosobowy i niemęskoosobowy. Męskoosobowy, tam, gdzie są mężczyźni, ludzie, a nie wszystko, co powstało na bazie rodzaju męskiego. To są dwa różne pojęcia. Grupa z mężczyznami, z ludźmi i grupa niemęskoosobowa, czyli one. I pamiętamy, że tam nie powinno być mężczyzn. Ale to jest tylko teoria. Wy musicie patrzeć na słowa, na ich gramatyczne pochodzenie. A więc na rodzaj niemęskoosobowy, czyli na one, składają się następne słowa. Wszystkie słowa, które powstały na bazie rodzaju żeńskiego. Noga, nogi, koleżanka, koleżanki. Okej, ale jest słowo osoba i wy możecie się zastanawiać, a tam jest mężczyzna czy go nie ma? On tam może być, ale nas to nie interesuje. Z punktu widzenia gramatycznego słowo osoba jest rodzajem żeńskim, dlatego wszystko, co powstało na bazie rodzaju żeńskiego to one. A czy są tam mężczyźni? Nas to nie interesuje, bo osoby fajne, bo osoby były fajne. Czy są mężczyźni? Nie ma znaczenia. Dalej. Rodzaj niemęskoosobowy to również wszystkie słowa, które powstały na bazie rodzaju nijakiego. Wiadomo. Jabłko, jabłka, liceum, licea. Ale jest takie słowo dziecko. I wy też możecie się zastanowić, ale przecież tam może być chłopak, a nas to nie interesuje absolutnie, bo słowo dziecko jest rodzaju nijakiego. Może być tam zarówno chłopak, jak i dziewczynka, ale tworząc liczbę mnogą to będą tylko one. Dlatego dzieci były fajne. Dzieci jadły. Dzieci biegały, dzieci krzyczały. Dajemy końcówki jak dla kobiet. I rodzaj niemęskoosobowy to również taki, który powstał na bazie słów rodzaju męskiego, ale nie tego, który oznacza mężczyzn. Bo mężczyzna i rodzaj męski to nie zawsze to samo. W języku polskim szczególnie. Pies. Samochód. Samolot. Autobus. Telefon. To jest rodzaj męski, ale nie mężczyzna. Dlatego jak na bazie takich słów tworzymy liczbę mnogą, to zawsze będą one. Psy, samochody. Samochody jeździły, psy szczekały, psy biegały. Czy tu na razie rozumiemy, co mówię? [00:27:11.9] ANDREI: Tak. [00:27:12.8] TEACHER: Okej, ale widzimy, że aha, cholerka. Pojawiają się końcówki różne. Raz mówimy nogi, raz osoby, raz jabłka. Czy będą jeszcze jakieś końcówki? No troszkę tak. Za chwilkę powtórzymy sobie, jak wygląda mianownik. Mianownik, czyli jak tworzymy z wami po prostu liczbę mnogą. Tak, jeden stół, dwa stoły, jedna lampka, dwie lampki. Są formy bardzo proste, a są niektóre takie niuanse w języku polskim, do których trzeba będzie się przyzwyczaić. Końcówka w liczbie mnogiej będzie zależała przede wszystkim od rodzaju słowa i od jego tematu. Więc przypominamy, mamy trzy rodzaje tematów, tak? Temat stwardniały, to znaczy jakiś dwuznak. Sz, cz, dz, dż, ż z kropką, rz i literka c. Ona jest twardniała. Temat miękki, czyli taki, który kończy się na kreseczkę. N, ć, ź, dź, ś, ć, l, j to również jest tematem miękkim. Albo połączenie z literką i to też temat miękki, jak na przykład, nie wiem. Patelnia. Słyszymy, że nia jest miękkie, prawda? Dziewczyna, patelnia. No słyszymy, że jest różnica, prawda? To są różne tematy. No i temat twardy. Pozostałe pojedyncze twarde literki. One mogą być głuche, mogą być dźwięczne wszystko jedno. B, t, ch, m, n. I uwaga tu znajduje się jeszcze dwuznak ch. Tak, więc jeżeli jest jeden brzuch, no to powiemy w liczbie mnogiej brzuchy, bo po temacie twardym dajemy y. I teraz powolutku. Kiedy, jeżeli tworzymy liczbę mnogą na bazie rodzaju męskiego i żeńskiego, będziemy mieli trzy końcówki. Końcówka y, i, e. Na tę e szczególna dzisiaj uwaga. Podjedziemy z powrotem do y. Y damy, jeżeli słowa rodzaju męskiego albo żeńskiego mają twarde zakończenie. Pamiętamy twarde to są te pojedyncze twarde literki i my zawsze patrzymy na to. Tutaj szukamy tych literek, tak? Dmytro, zrobisz nam liczbę mnogą dla słowa dom, sklep i kot? [00:29:58.9] ANDREI: Tak. Domy. [00:30:03.1] TEACHER: Mhm. [00:30:04.5] ANDREI: Sklepy. [00:30:05.8] TEACHER: Tak. [00:30:07.1] ANDREI: I koty. [00:30:08.3] TEACHER: I koty. I teraz kochani, zanim polecimy dalej, jeszcze jedna rzecz. My z wami tworzymy liczbę mnogą. Liczby mnogiej wymagają koło siebie liczebniki takie jak dwaTrzy, cztery. Te liczebniki wymagają liczby mnogiej, dlatego jest jeden dom, dwa domy. Sklep dużo to sklepy, dwa sklepy. Kot dużo to koty. Trzy koty to samo, prawda? No. Co robimy dalej? Tworząc jeszcze od słów rodzaju męskiego liczbę mnogą pamiętajcie, że jak tylko dodajecie końcówkę o kreskowane przechodzi w o klasyczne. Tak? Walerio spróbuj utworzyć liczbę mnogą. [00:31:02.1] WALERIA: Stół. Stoły. [00:31:03.9] TEACHER: Mhm. [00:31:04.9] WALERIA: Samochód. Samochody. [00:31:07.0] TEACHER: Tak. [00:31:07.8] WALERIA: Lód. Lody. [00:31:09.6] TEACHER: Pięknie. Super. Czasami tworząc liczbę mnogą patrzcie uważnie na te e albo je. One nam uciekają, żeby nie było lewy, bo jak jest lewy to jest prawy. Tak? To już zupełnie inne słowo. Haniu, utworzysz nam liczbę mnogą dla tego słupka? [00:31:33.8] HANIA: Lewy. Nie wiem. [00:31:36.5] TEACHER: Nie, nie, nie. Uciekają. Wyrzucamy to e. [00:31:39.5] HANIA: Lwy? [00:31:40.5] TEACHER: Lwy. Mhm. I zobaczcie zupełnie inne znaczenie. Lewy to ręka lewa, tak? A lwy to z paszczami takie. [00:31:49.7] HANIA: Plaster. Sweter. Swetry. Swetry. [00:31:53.8] TEACHER: Swetry. Tak. A przeczytasz mi jeszcze o to słowo w liczbie mnogiej? Bo nie usłyszałam. [00:32:01.1] HANIA: Plaster. Jakaś litera wypada. [00:32:04.7] TEACHER: Tak, o ta musi wypaść. [00:32:07.2] HANIA: Plaster. [00:32:08.7] TEACHER: Plastry. [00:32:09.2] HANIA: Plastery. [00:32:11.1] TEACHER: Nie, nie. Plastry. [00:32:13.0] HANIA: Plastry. [00:32:14.2] TEACHER: Wypada. Mhm. Musi wypaść. Plastry. [00:32:18.2] ([chrząknięcie]) [00:32:20.0] TEACHER: Dobra. I są jeszcze króciutkie słowa, takie jak ząb, błąd, urząd. One są krótkie, jednosylabowe, no czasami dwusylabowe jak słowo urząd. Litera ą przechodzi w ę. Tatiano, utworzysz liczbę mnogą? [00:32:41.5] speaker_5: Ząb. Zęby. [00:32:43.2] TEACHER: Mhm. [00:32:43.9] speaker_5: Błąd. Błędy. Urząd. Urzędy. [00:32:48.3] TEACHER: Tak. Tylko w liczbie pojedynczej jeszcze poproszę o dobry akcent. [00:32:52.8] speaker_5: Urząd. Urzędy. [00:32:54.9] TEACHER: Tak jest. Urząd. Super. [00:32:57.4] HANIA: A to tylko krótkie słowy z ą, ale wszystkie? [00:33:03.0] TEACHER: Nie, nie, nie wszystkie. Nie wszystkie. Tylko krótkie. [00:33:06.7] HANIA: Mhm. [00:33:07.8] TEACHER: Mhm. Tak. Na podstawie dzisiejszych zajęć, bo sobie poczytamy na koniec jeszcze legendę jedną. Jest jeden ptak. Nazywa się orzeł i nie mówimy tylko rz nie pozostaje w liczbie mnogiej, nam ucieka. Andrieju, jest jeden orzeł, ale dwa? [00:33:30.3] HANIA: Orły. [00:33:31.4] TEACHER: Orły. Okej. Tak. Dla rodzaju żeńskiego jest prościej, bo on prawie nie ma tych uciekań literek otwartej, zamkniętej sylaby. Słowa są prościej zbudowane. Marino utworzysz nam liczbę mnogą dla słowa szkoła, kobieta i dziewczyna? [00:33:53.1] WALERIA: Szkoły. [00:33:54.2] TEACHER: Mhm. [00:33:55.4] WALERIA: Kobiety. [00:33:56.7] TEACHER: Tak. [00:33:57.7] WALERIA: Dziewczyny. [00:33:58.8] TEACHER: Tak jest i dziewczyny. Super. To było zakończenie twarde i końcówka y. Może tu mamy jakieś pytania? Tak. To teraz popatrzmy, kiedy damy końcówkę i. Dla was ona też będzie bardzo intuicyjna. Jeżeli tworzymy liczbę mnogą na bazie słów rodzaju męskiego, a ich zakończenie to litera k albo g, na końcu dajemy i. Aniu, jest budynek i pieróg. Utworzysz liczbę mnogą? [00:34:39.8] HANIA: Budynek. Budynki. [00:34:42.2] TEACHER: Mhm. [00:34:46.0] HANIA: Pieróg. Pierogi. [00:34:48.4] TEACHER: Pieróg. [00:34:49.5] HANIA: Pieróg. Pierogi. [00:34:51.9] TEACHER: Pierogi. Super! Tak. Z pewnością wszyscy mówicie pierogi, a nie pierugi. No nie? Bo my się do tego przyzwyczailiśmy. A tu jest ta sama zasada. Jak tylko dodaje się końcówkę, o kreskowane przechodzi w o klasyczne. Dla słów rodzaju żeńskiego jest podobnie, ale nie w całości. Jak tylko temat, same słówko bez końcówki też kończy się na k albo na g również dajemy i. O tutaj. Tatiano, utworzysz nam liczbę mnogą dla słowa noga, koleżanka i choinka? [00:35:33.1] speaker_5: Nogi. Koleżanki. Choinki. [00:35:37.1] TEACHER: Tak jest. Nogi, koleżanki i choinki. Tak. Ale słowa rodzaju żeńskiego, jeżeli kończą się na zerową końcówkę, patrzcie myśl, gęś, odpowiedź, kość mają zerową końcówkę, ale też mają miękki temat. Miękki temat, zerowa końcówka na końcu damy i. Andrieju, utwórz proszę liczbę mnogą dla tych słów. [00:36:13.8] HANIA: Myśli. [00:36:15.0] TEACHER: Mhm. [00:36:17.4] HANIA: Gęsi. [00:36:18.5] TEACHER: Tak. [00:36:20.9] HANIA: Odpowiedzi. [00:36:22.2] TEACHER: Dobrze. [00:36:24.0] HANIA: Kości. [00:36:25.1] TEACHER: I kości. SuperMhm. Są niektóre słowa, których oczywiście rzadziej troszkę używamy, ale mają dwie dobre formy i tak i tak jest okej. Andrieju, co to są za formy? Dla jakich słów? [00:36:43.6] ANDREI: Przepraszam? [00:36:45.8] TEACHER: Zobacz pod spodem są słowa, które mają dwie dobre formy. [00:36:50.2] ANDREI: Wieś, wsi, wsie? [00:36:52.0] TEACHER: Mhm. Tak, to jest to. Tylko troszeczkę wolniej, wyraźniej to przeczytaj. [00:36:57.2] ANDREI: Wieś, wsi, wsie. Baśń, baśni, baśnie. [00:37:05.1] TEACHER: Okej. Czy rozumiemy słowo wieś? [00:37:09.5] ANDREI: Tak. [00:37:12.0] TEACHER: Wioska tak? Tam, gdzie mieszka nasza babcia. Ona trzyma krowy, kozy, kury. Tak? I tak dalej. To jest wieś. Dobrze. Andrieju, czy jest jakiś wyjątek? [00:37:26.3] ANDREI: Mhm. Ręka, ręce. [00:37:29.4] TEACHER: Tak. Tu pojawia się litera c. Litera c. Czy na razie przypadki, kiedy dajemy i rozumiemy, możemy iść dalej? Czy tutaj trzeba się o coś zapytać? [00:37:47.4] ANDREI: To nie ma różnicy u rodzaju męskiego i żeńskiego, kiedy końcówka k albo g? Czy... [00:37:57.5] TEACHER: Nie, bo to jest wspólna zasada. Jak tylko temat kończy się na k i g na końcu dajemy i. [00:38:04.2] ANDREI: Mhm. [00:38:05.5] TEACHER: Tak, to jest zasada wspólna, tak samo jak ta pierwsza, nie? Tak i tutaj. Tylko że do rodzaju żeńskiego dodajemy swoje niuanse, bo bywają też słowa, które mają zerową końcówkę i miękki temat to wtedy jeszcze też dodajemy i. [00:38:22.9] ANDREI: Dzięki. [00:38:24.2] TEACHER: Mhm. No to teraz ta część, którą trzeba poćwiczyć, na którą trzeba zwrócić szczególną uwagę, bo tego nie ma w naszych językach. Końcówka e. My z wami porozmawialiśmy na temat tematu twardego i odrobinkę na temat tematu miękkiego. Odrobinkę. Ale został jeszcze temat stwardniały, tak? I jeżeli tworzymy liczbę mnogą na bazie słów rodzaju męskiego i one mają zakończenie stwardniałe. Teraz patrzymy na te literki. Place. C jest stwardniałe. Talerze. Rz dwuznak - stwardniały. Nóż. Ż z kropką stwardniały, bo stwardniały dajemy e. Jeżeli tworzymy słowa rodzaju męskiego i one mają miękki temat też dajemy e. Patrzcie. Tramwaj. J to miękki. Niedźwiedź. Ď to miękkie. Parasol. Li to miękkie. Na końcu powinno stać e. I dajemy tylko po k i g, prawda? Więc w pozostałych damy e. I jak tylko słowa kończą się na ans, no to wtedy na końcu też dajemy e, ale nie na syf. Wy musicie w całości widzieć to ans. Haniu, utwórz nam proszę liczbę mnogą dla tych słówek. [00:39:53.5] HANIA: Place, talerzy. [00:39:56.7] TEACHER: Nie, kochana. [00:39:57.2] HANIA: A to wszystko na e? [00:39:59.0] TEACHER: Na e, bo zobacz końcówki stwardniałe. [00:40:01.4] HANIA: Place, talerze, klucze, noże, tramwaje. Niedźwiedzie, parasole. [00:40:09.6] TEACHER: Miękkiej troszkę. Niedźwiedzie. [00:40:12.5] HANIA: Niedźwiedzie. Parasole, romanse. Dostać awanse. [00:40:18.5] TEACHER: Tak. [00:40:18.9] HANIA: A ja teraz to romansić. [00:40:21.8] TEACHER: Za chwileczkę. Zaraz dopiszę i wytłumaczę. Tu mamy niedźwiedzie, tu parasole, romanse. Awans to jak my dostajemy wyższą posadę w pracy, wyższe stanowisko to jest awans. Dostać awans, dostać awanse. Tak? To nie są te pieniądze, które nam dają na przykład na początku albo część pieniędzy. Nie. To jest dostanie wyższego, wyższej posady w pracy. Rozumiemy? [00:41:00.1] ANDREI: To nie jest pieniądze, to jest posada. [00:41:03.9] TEACHER: Tak, to związane jest z posadą, z wyższą posadą, dostanie wyższej posady. [00:41:09.4] WALERIA: U nich <<>> <<>> - <<>> pensja po polsku, tak? [00:41:14.1] TEACHER: Tak. [00:41:14.9] HANIA: Wynagrodzenie. [00:41:16.8] TEACHER: Albo wynagrodzenie. [00:41:18.1] HANIA: Tak. <<>> z piątego po dziesiąty pracowników. [00:41:23.6] TEACHER: Tak, ale Polacy lubią pieniądze, dlatego to słowo ma jeszcze swoje synonimy. Wypłata, tak? Pieniądze, wypłata, wynagrodzenie, honorarium i tak dalej. Dobra. Dla słów rodzaju żeńskiego zasada będzie podobna. Patrzymy znowu na temat, bo pamiętamy tutaj słowa mogą mieć końcówkę, ale końcówka nas nie interesuje. My z końcówki rozumiemy, co to jest za rodzaj. Tak, ale ona nie wpływa na to, jak my tworzymy liczbę mnogą. A więc jeżeli słowa rodzaju żeńskiego też mają stwardniałe zakończenie dwuznak cz. Pomarańcza. Ja widzę ten dwuznak. Noc. C stwardniała. Twarzy. Rz. Znowu dwuznak. Znowu stwardniały. Na końcu dajemy e. Marino utwórz na razie proszę dla tych trzech słów liczbę mnogą. [00:42:27.2] WALERIA: Pomarańcze. [00:42:29.0] TEACHER: Mhm. [00:42:29.7] WALERIA: Noce. [00:42:31.0] TEACHER: Tak. [00:42:31.6] WALERIA: Twarzy. [00:42:34.4] TEACHER: Rz czytamy jak rz. [00:42:39.4] WALERIA: Twarze [00:42:40.5] TEACHER: Twarze. Tak jest. I teraz uwaga! Jeżeli słowa rodzaju żeńskiego kończą się na a albo na i, ale mają miękki temat. Cebula. La, la, la, la. La zawsze jest miękkie. Wiśnia. Dziewczyna. Twardo. Wiśnia. Miękki n, prawda? Brzoskwinia. Miękki n. Patelnia to samo. Pani gospodyni to też jest miękki temat. Po tych słowach na końcu też dajemy e. Marino. Jedna cebula, ale dwie? [00:43:28.1] WALERIA: A cebule. [00:43:30.0] TEACHER: Mhm. Jedna wiśnia, dwie? [00:43:33.8] WALERIA: Wiśnie. [00:43:35.0] TEACHER: Tak. Tylko spróbuj powiedzieć nie sz, a ś. Wiśnie. [00:43:39.2] WALERIA: Wiśnie. [00:43:40.2] TEACHER: Tak. Jedna brzoskwinia, a dwie? [00:43:44.1] WALERIA: Brzoskwinie. [00:43:45.4] TEACHER: Super. Jedna patelnia, dwie? [00:43:48.8] WALERIA: Patelnie. [00:43:49.9] TEACHER: Mhm. Jedna pani, dwie? [00:43:55.8] WALERIA: Panią. [00:43:57.1] TEACHER: Nie, nie. Też "je" dodawaj. [00:43:59.7] WALERIA: Panie. [00:44:00.5] TEACHER: Panie. Mhm. A jedna gospodyni, a dwie? [00:44:06.6] WALERIA: Gospodynie. [00:44:07.8] TEACHER: Tak jest. Super. W rodzaju żeńskim są też słowa. Czekajcie, ucieka nam tabelka, które kończą się na ąć albo na ni. Tych słów jest strasznie mało. Rzadko kiedy w ogóle używamy ucząc się języka tych słów. No ale jak gdyby trzeba było utworzyć, bo takie bywają czasami case'y, no to musimy. Po ąć i po ni też na końcu powinniśmy dać e. Waleria, jak myślisz? Jest jedna kieszeń w spodniach taka, prawda? To dwie? [00:44:44.6] WALERIA: Kieszenie. [00:44:46.2] TEACHER: Mhm. A jedna dłoń, dwie? [00:44:49.8] WALERIA: Dłonie. [00:44:50.9] TEACHER: Super. Jedna łódź. Ota na przykład, którą płyniemy. Dwie? [00:44:57.6] WALERIA: Łodzie. [00:44:59.1] TEACHER: A pamiętasz? Dodajemy- [00:45:00.5] WALERIA: Łodzie. [00:45:01.5] TEACHER: Tak jest. O kreskowane przechodzi w o klasyczne. Łodzie. Tak. Są też pewne swoje wyjątki, no nie? Aniu, przeczytaj nam proszę te wyjątki. [00:45:17.7] WALERIA: Rzecz. Rzeczy. Mysz. Myszy. Dzień. Dni. Dnie. [00:45:29.0] TEACHER: To znaczy można i tak, i tak. [00:45:32.3] WALERIA: Tydzień. Tygodnie. [00:45:35.3] TEACHER: Jest w ogóle słowo dzień i tydzień to są słowa nieregularne. One nawet przez przypadki będą się odmieniać inaczej. Tydzień jeden, ale dwa tygodnie, trzy tygodnie i cztery tygodnie, ale nie tydni. Liczba mnoga, którą tworzymy na bazie rodzaju męskiego i żeńskiego. To już kończymy sobie powoli. Jak mamy jakieś pytania, gdzieś trzeba wrócić, to śmiało. To jeszcze uwaga na rodzaj nijaki. Wiemy, że jak tylko tworzymy liczbę mnogą na bazie słów rodzaju nijakiego, powinna wskoczyć końcówka a. Jedyna. Czasami będziemy dodawać sufiksy, no ale na końcu powinny być a. Pamiętamy słowa rodzaju nijakiego to te, które się kończą na o jak jajko, na e jak pole, na um jak muzeum, na ę, które oznacza małe istoty typu szczenię, kocię i na ą pozostałe cztery słowa imię, znamię, ramię i plemię. To może Andrieju Ciebie poproszę o utworzenie liczby mnogiej dla tych słówek. [00:47:03.5] WALERIA: Jajko. Jajka. [00:47:05.6] TEACHER: Tak. [00:47:07.4] WALERIA: Pole. Pola. [00:47:10.4] TEACHER: Pola. [00:47:11.1] WALERIA: Krzesło. Krzesła. Okno. Okna. [00:47:19.7] TEACHER: Tak. [00:47:21.1] WALERIA: Muzeum. Muzea. [00:47:23.1] TEACHER: Super, tylko to z musisz zrobić twarde. Muzeum. [00:47:30.1] WALERIA: Liceum. Licea. [00:47:32.2] TEACHER: Dobrze. [00:47:33.6] WALERIA: Akwarium. Akwaria. [00:47:37.8] TEACHER: Akwaria. Tak jest. [00:47:39.2] WALERIA: Akwaria. [00:47:40.3] TEACHER: Mhm. Tak. Walerio, czy są jakieś wyjątki w rodzaju nijakim? [00:47:47.2] WALERIA: A dziecko? Dziecię. Oko. Oczy i ucho. Uszy. [00:47:53.7] TEACHER: Jest super. I teraz uwaga, bo w rodzaju nijakim są słowa, które się kończą na ę i oznaczają młode istoty, prawda? Szczenię. Jak myślicie, to czyje dziecko? [00:48:10.5] WALERIA: Szczenięta. Psa. [00:48:13.0] TEACHER: Psa. Nie. Pytam się czyje dziecko? Nie proszę utworzyć liczby mnogiej. Kocię to czyje dziecko? [00:48:19.6] WALERIA: Kota. Koty. [00:48:21.1] TEACHER: Tak. Ciele? [00:48:23.6] WALERIA: Krowy. Krowy. [00:48:25.3] TEACHER: Super. A dziewczę? To też dziecko. Tylko czyje? [00:48:36.2] WALERIA: Człowieka. [00:48:37.5] TEACHER: Bardzo dobrze. Super dziewczynka, prawda? Tylko że to słowo ma rodzaj nijaki.Jak chcemy utworzyć teraz dla nich liczbę mnogą musicie dodać sufiks t, a na końcu znowu a. Tatiana jest jedno szczenię, a dwoje to? [00:48:56.8] ANIA: Szczenięta. [00:48:58.5] TEACHER: Szczenięta tak. Jedno kocię, dwoje? [00:49:03.8] ANIA: Kocięta. [00:49:05.1] TEACHER: Super! Jedno cielę, dwoje? [00:49:08.6] ANIA: Cielęta. [00:49:10.0] TEACHER: Mhm. Dziewczę? [00:49:12.4] ANIA: Dziewczęta. [00:49:13.8] TEACHER: Dziewczęta. Ślicznie. Tak. I w taki sposób tworzy się słowa, które się kończą na ę. Ale są też cztery, które nie oznaczają młodej istoty, ale to są dosyć stare słowa, które się zachowały w języku, nigdzie się nie wyrzuciły. Imię, znamię, ramię, plemię. Do tych słów trzeba dodać sufiks on, wyrzucając ę. Czyli jak jest jedno imię, no to będzie imiona. Tak? Haniu, spróbuj utworzyć teraz liczbę mnogą dla słowa znamię, ramię i plemię. [00:49:54.4] ANIA: Ramiona i plemiona. [00:49:57.9] TEACHER: A znamię? [00:50:00.0] ANIA: Znamięna. [00:50:01.1] TEACHER: Znamięna tak jest. I plemiona. Tak. Teraz chcemy dodać przymiotnik. Przymiotnik to część mowy, która odpowiada na pytanie jaki? czy jaka? czy jakie? W liczbie mnogiej odpowiada tylko na jedno pytanie jakie? I to nieważne, czy to są jajka, czy to są psy, czy to są kobiety, czy to są jakieś noce. Będą miały tę samą końcówkę e. Więc można powiedzieć duże panie, wielkie psy, małe dzieci, nowe krzesła, stare meble. Cały czas jedna końcówka w przymiotniku. To wszystko. Jak mamy tu jakieś pytania, to bardzo proszę je zadajemy. Mamy pytania czy lecimy dalej? [00:51:04.6] ANDREI: Lecimy dalej. [00:51:05.7] TEACHER: Okej, no to popatrzmy teraz proszę na te rzeczy. Powiedzcie, co to jest w liczbie mnogiej i jakie to jest? Aniu, dla ciebie pierwszy obrazek. [00:51:18.8] ANIA: Tak. Truskawka. [00:51:21.3] TEACHER: Tak. A w liczbie mnogiej to? [00:51:25.3] ANIA: Truskawki. [00:51:27.8] TEACHER: Tak. A jakie są te truskawki? Jakie one są? Dajmy jakieś dwa, trzy przymiotniki. [00:51:36.5] ANIA: Truska-truskawki są smaczne. [00:51:41.3] TEACHER: Mhm. A kolor jaki? [00:51:43.8] ANIA: Truskawki są czerwone. [00:51:51.7] TEACHER: Tak. A wielkość? One są bardzo małe? [00:52:00.1] ANIA: Duże. [00:52:01.3] TEACHER: Duże. Mhm. I duże. Tak. Walerio, co widzisz dalej? [00:52:09.8] WALERIA: Nie pamiętam, jak nazywa. Ko-ko-nie kuleczki. Wiesz kako? [00:52:15.2] TEACHER: No pierwsza połowa dobra. Kol. [00:52:18.9] WALERIA: Kolczyki. [00:52:20.3] TEACHER: Tak, kolczyki. Jakie one są? [00:52:24.4] WALERIA: Są złote. [00:52:27.2] TEACHER: Tak. [00:52:28.5] WALERIA: Małe. [00:52:29.9] TEACHER: Mhm. [00:52:34.6] WALERIA: Tak. [00:52:36.2] TEACHER: A jeżeli złote i dużo kosztują to jakie? [00:52:40.8] WALERIA: Drogie. [00:52:41.7] TEACHER: Drogie. [00:52:42.7] WALERIA: Błyszczące. Nie wiem, może być. [00:52:45.8] TEACHER: Błyszczące. [00:52:47.5] WALERIA: Błyszczące. [00:52:48.9] TEACHER: Tak, one są błyszczące. Dobrze. Super! Marino dalej. Kogo widzisz? [00:52:59.5] WALERIA: To jest psy. [00:53:01.7] TEACHER: To są psy. [00:53:03.0] WALERIA: To są psy. [00:53:04.7] TEACHER: Mhm. A jakie one są? [00:53:08.1] WALERIA: One są białe. [00:53:11.3] TEACHER: Tak. [00:53:12.8] WALERIA: Małe. [00:53:15.2] TEACHER: Aha. Brudne? [00:53:17.2] WALERIA: Nie, czyste. [00:53:18.8] TEACHER: Czyste? Tak. [00:53:20.9] WALERIA: I puchnaste. [00:53:23.4] TEACHER: Puchate. [00:53:24.7] WALERIA: Puchate. [00:53:25.8] TEACHER: I puchate. Dobrze. Okej. Podjeżdżamy troszeczkę niżej do tych dziewczynek może. Dmytro, kto to? [00:53:35.9] ANDREI: To są koleżanki. [00:53:38.9] TEACHER: Mhm. A jakie one są? [00:53:45.4] ANDREI: Piękni. [00:53:48.5] TEACHER: To są mężczyźni. Kobiety mają końcówkę e. [00:53:52.3] ANDREI: Piękne. [00:53:53.4] TEACHER: Piękne. [00:53:55.8] ANDREI: Szczęśliwe. [00:53:57.0] TEACHER: Mhm. Czy one są stare? [00:54:04.2] ANDREI: Zgrabne. [00:54:05.4] TEACHER: Okej. Zgrabne. Pięknie. Tak. Haniu, dalej kogo widzimy? [00:54:13.4] ANIA: To są dzieci. Uśmiechnięte i szczęśliwe. Niegrzeczne. [00:54:19.5] TEACHER: Tak. Teraz kochanie zatrzymaj się na przymiotnikach. Końcówkę troszeczkę doszlifuj ją. [00:54:28.1] ANIA: To są dzieci szczęśliwe. [00:54:32.1] TEACHER: Szczęśliwe. Aha. [00:54:33.8] ANIA: Uśmiechnięte. [00:54:35.6] TEACHER: Super. Tak. [00:54:37.8] ANIA: Niegrzeczne. [00:54:38.9] TEACHER: Niegrzeczne? [00:54:41.8] ANIA: Tak. Wszyscy dzieci niegrzeczne. [00:54:44.0] TEACHER: Okej. Niegrzeczne. DobrzeTak. Andrieju, a tutaj kogo widzisz? [00:54:57.0] WALERIA: Przepraszam. [00:54:58.4] TEACHER: Oto. [00:54:59.8] WALERIA: To, to... Kocięta? [00:55:04.5] TEACHER: Tak, to są kocięta. Dobrze. A jakie one są? [00:55:11.4] WALERIA: A nie są przygorze? [00:55:16.6] TEACHER: A co to znaczy? [00:55:18.4] WALERIA: Mm. [00:55:20.1] TEACHER: Ja nie znam takiego słowa. [00:55:28.4] WALERIA: Okej. Oni są grzeczny. [00:55:32.5] TEACHER: Doszlifuj końcówkę. [00:55:34.5] WALERIA: Grzeczne. [00:55:35.7] TEACHER: Grzeczne. Czy one są takie słodkie? [00:55:41.8] WALERIA: Słodkie? Nie. [00:55:44.6] TEACHER: Jak nie? Przecież są takie urocze. [00:55:51.3] WALERIA: Słodkie to nie. [00:55:57.1] TEACHER: Ale ja też nie próbowałam ich na ząb. Ale one są słodkie, bo są cute. [00:56:05.2] WALERIA: A słodkie to cute? [00:56:07.5] TEACHER: Tak. [00:56:08.9] WALERIA: Okej. One są słodkie. [00:56:13.1] TEACHER: Tak. Czy one są ładne? [00:56:17.4] WALERIA: I ładne. [00:56:19.6] TEACHER: Ładne. Okej. Dobrze. Dobra. Za chwilkę popracujecie troszkę samodzielnie. Dmytro, przestań naśmiewać się z Andrieja, bo on ci później w łeb da, jak pójdziecie na swoje Pole Mokotowskie. I siedzi: ha ha ha ha ha. Jak śmieszne! No, no. [00:56:42.2] WALERIA: A to takie słodkie, pyszne kocięta. [00:56:47.2] ([śmiech]) [00:56:48.4] TEACHER: No jak powiesz pyszne, to już na pewno jadłeś kiedyś kocięta, słuchaj. Kochani, przed nami jest ćwiczenie drugie. W tym ćwiczeniu trzeba utworzyć liczbę mnogą. Będziecie mieli cztery, pięć minutek samodzielnie ją potworzyć. Skupcie się, a za cztery, pięć minutek sobie przeczytamy, co wam wyszło. Mamy dziesięć przykładów, akurat żeby troszkę samodzielnie popracować. Bardzo proszę. W razie czego nie pamiętam, która to strona, ale już sprawdzamy. Sto pięć. [00:57:55.9] HANIA: Przepraszam, robimy ćwiczenie dwa? Bo przerwa... [00:58:00.0] TEACHER: Tak, tak, tak, tak, robimy ćwiczenie dwa. [00:58:02.7] HANIA: Dobrze, przepraszam. [01:02:55.6] TEACHER: Za minutkę zaczniemy. Dobrze. Tatiano, przeczytaj proszę nam pierwsze zdanko. Wy patrzcie, czy też będziecie tak mieli. [01:03:56.1] ANIA: Na stole stoją dwie wysokie szklanki z sokiem. [01:04:03.0] TEACHER: Brawo! Pięknie. Tak. Andrieju, czytamy dalej. [01:04:12.9] HANIA: Kasia często kupuje hiszpańskie pomarańcze. [01:04:18.7] TEACHER: Brawo! Tylko w środku Hiszpa. Hisz. [01:04:23.1] HANIA: Hiszpańskie. [01:04:24.8] TEACHER: Tak. [01:04:25.5] HANIA: Pomarańcze. [01:04:26.8] TEACHER: Bardzo dobrze. Sorhti pomarańcze. Tak. Łe nie wchodzi. Dobra, nieważne. Haniu, czytamy trzecie. [01:04:42.3] HANIA: Na półce leżą nowe czasopisma o modzie. [01:04:48.3] TEACHER: Super. A gdzie leżą? Na czym? [01:04:53.8] HANIA: Na. Na półce. Półce. [01:04:57.1] TEACHER: O super. Na półce. Tak. Aniu, czytamy następne. [01:05:06.4] speaker_5: Władek ma dwie komórki. [01:05:12.9] TEACHER: Komórki. [01:05:14.0] speaker_5: Komórki i dwa laptopy. [01:05:17.6] TEACHER: Super. Dobrze. Walerio, czytamy dalej piąte. [01:05:27.1] WALERIA: A do tej trzeba dodać dwie cebule i cztery pomidory. [01:05:33.2] TEACHER: Mhm. Tylko do tej potrawy, tak? [01:05:35.8] WALERIA: O, do tej potrawy. Tak. [01:05:37.3] TEACHER: Tak. Pomidory. Mhm. Marino, przeczytaj proszę szóste. [01:05:46.1] WALERIA: Dzieci Kasi i Władka lubią myć oczy, uszy i zęby. [01:05:55.1] TEACHER: Super. Tak. Dmytro, czytamy siódemkę. [01:06:02.4] ANDREI: Przez okno Piotrek widział duże ręce swojego ojca. [01:06:07.7] TEACHER: Mhm. Tak. Tatiano, poproszę ósme przeczytać. [01:06:16.1] ANIA: W filmie na Was czekają niesamowite awanse i możliwości zawodowe. [01:06:25.0] TEACHER: Aha. Dobrze. Haniu, czytamy dziewiąte. [01:06:37.6] HANIA: Teraz? [01:06:39.0] TEACHER: Mhm. [01:06:40.2] HANIA: Przepraszam. Pan Kowalski ma w szafce cztery czerwone ma marynarki. [01:06:47.2] TEACHER: Mhm. [01:06:47.6] HANIA: I tylko trzy czerwone kamize-kamizelki. [01:06:52.8] TEACHER: Tak. Super. Tylka czy tylko? [01:06:57.8] HANIA: Tylko trzy czarne kamizelki. [01:07:01.0] TEACHER: Tak jest. My rozumiemy, czym jest kamizelka. Co to za odzież? [01:07:05.6] ANIA: Kurteczka bez rękawów [01:07:08.1] TEACHER: Tak super bez rękawów. Tak bardzo często w samochodach są takie żółte leżą, nie? Ratownicze takie kamizelki. Okej, Marino, przeczytaj proszę dziesiąte. [01:07:22.1] ANIA: Jakoś w tym roku mamy mizerne wiśnie. [01:07:28.9] TEACHER: Mizerne te. Tak? [01:07:31.0] ANIA: Te wiśnie. [01:07:32.3] TEACHER: Wiśnie. My rozumiemy, co znaczy mizerne? [01:07:37.9] ANIA: Mało? [01:07:39.1] TEACHER: Tak. Takie marne, takie drobne. Kto z nas chce jeść drobne wiśnie? Każdy chce taką większą, prawda? Mhm. Może tu się pytania gdzieś pojawiły? To my dalej nie idziemy. Teraz usiądziemy, troszkę sobie czegoś poanalizujemy. Poprosiłam was, żebyście w tym ćwiczeniu utworzyli liczbę mnogą i wy sobie bardzo dobrze poradziliście. Utworzyliście ją. Nie wiem, czy zwracaliście uwagę na to, że się pozmieniały wam w międzyczasie przypadki. Nie wiem. Zaraz zwrócimy na to uwagę. Mówimy na stole stoją. Stoi kto? Co? Prawda? Wysoka szklanka. Kto? Co? Wysokie szklanki. Tu się zgadza. Tu mianownik, ale kupuje do czasownika kupuje. Jakie pytanie zadajemy? [01:08:38.3] ANIA: Robim. [01:08:39.7] ANDREI: Kogo? Co? [01:08:41.1] TEACHER: Kogo? Co? Mhm. A jaki przypadek odpowiada na pytanie kogo? Co? [01:08:48.0] ANDREI: Biernik. [01:08:48.7] ANIA: Biernik. [01:08:49.2] TEACHER: Biernik. No. Czyli chodzi o to, że jeżeli my rozmawiamy z wami o rodzaju niemęskoosobowym, mianownik to jest to samo co biernik. Chodzi o końcówki, bo są hiszpańskie pomarańcze. Sorry, jeszcze źle napisałam pomarańcze, ale są. Dobra to jest mianownik, ale jak dostawię sobie czasownik biernika kupuję hiszpańskie pomarańcze, końcówki się nie zmieniają. Zmieniam tylko czasownik, prawda? Ten przypadek zmieni się tylko w teorii, bo końcówki się nie zmieniają. Patrzcie dalej. Władek ma czasownik mieć. Mam kogo? Co? Komórki to samo. Są komórki, mam komórki, są laptopy, mam dwa laptopy. To samo, prawda? Bo jeżeli chodzi o mianownik liczby mnogiej, mianownik to jest to samo co biernik. I na razie tutaj nie ma żadnych kłopotów, no bo nawet ich nie odczuliśmy, prawda? Trzeba dodać kogo? Co? Dwie cebule, pomidory. Są po prostu pomidory. Są cebule. I dodać kogo? Co? Pomidory i cebulę. To samo. Ale wy pewnie wiecie, że i pamiętacie dobrze, że cebule, pomidory, laptopy to jest ten sam rodzaj gramatyczny co kobiety, dzieci, psy i koty, prawda? Jeżeli wchodzimy z wami teraz do sklepu, użyjemy sobie czasownika widzieć. Widzę. I jak do sklepu wchodzę, no to widzę tam ogórki, prawda? Widzę tam pomidory i widzę na przykład tam kiełbaski. Ale ogórki, pomidory i kiełbaski to jest ten sam rodzaj niemęskoosobowy co kobiety, dzieci, psy i koty. Więc jak wchodzę do sklepu, widzę kobiety, bo chcemy mianownika. Widzę psy i widzę koty. Rozumiemy, o czym mówię? Że to jest ten sam przypadek. Ten sam absolutnie. Te same końcówki. Ogórki, pomidory to jest to samo co kobiety i psy. Rodzaj niemęskoosobowy, więc takie same zasady. Tak. Kocham pieski. Kocham kobiety. Kocham ogórki. Kocham pomidory. To samo. Więc jeszcze raz biernik to jest to samo co mianownik liczby mnogiej albo na odwrót. Mianownik liczby mnogiej to jest to samo co biernik, ale tylko dla rodzaju niemęskoosobowego dla one. Zaraz zobaczymy. Poćwiczymy sobie, jak to powinno wyglądać w praktyce. Mamy ćwiczenie trzecie z mianownika od razu uciekniemy w biernik. Jest też przykład. To jest ciekawy film. Liczbę mnogą utworzymy. To są ciekawe filmy. A teraz dostawiamy czasownik dla biernika. Znam kogo? Co? Ale końcówki są takie same. Ciekawe filmy. Dmytro zacznijmy teraz od ciebie. [01:12:09.2] ANDREI: To jest rasowy pies. Pan Cichoński ma rasowe psy. [01:12:20.3] TEACHER: Tak jest. A my rozumiemy, co znaczy rasowy? [01:12:24.8] ANIA: Po rodzicach. [01:12:26.5] TEACHER: Tak. Rasa typu pudel na przykład. Tak, to jest rasa. Pięknie. Tak, Ania, robimy dwojeczka. [01:12:38.2] ANIA: To jest zabytkowy kościół. [01:12:43.1] TEACHER: Kościół. [01:12:44.1] ANIA: Kościół zwiedzamy zabytkowy kościoli. [01:12:56.0] TEACHER: Ł jest twarde. [01:12:57.2] ANIA: Kościół. [01:12:58.2] TEACHER: Nie kochanie. Ł to twarda. Po twardych dajemy ń jak stół, stoły. [01:13:03.9] ANIA: Kościoły. [01:13:05.9] TEACHER: No dobrze, ale dodajesz końcówkę. O kreskowane przechodzi w o klasyczne. [01:13:15.6] WALERIA: Koś... Koście-ly? [01:13:19.8] TEACHER: Nie no, przeczytaj co napisałam. [01:13:23.4] WALERIA: Kościoły. [01:13:25.2] TEACHER: Kościoły. O kreskowane przechodzi w o klasyczna, jak tylko dodajesz końcówkę. [01:13:32.1] WALERIA: Mhm. [01:13:33.1] TEACHER: Tak. [01:13:34.2] WALERIA: To twarde. [01:13:36.4] TEACHER: Tak. Marino, czytamy trzecie. [01:13:41.0] WALERIA: To jest szybki tramwaj. Ludzie czekają na szybkie tramwaje. [01:13:53.5] TEACHER: Co tam na końcu? [01:13:55.5] WALERIA: Tramwaje. [01:13:57.0] TEACHER: Pięknie. Tak. Valerio, czytamy następne. [01:14:05.9] WALERIA: To jest smaczny placek. Jem smaczne placeki. [01:14:13.6] TEACHER: E dorzucamy. [01:14:16.3] WALERIA: Placki. [01:14:18.0] TEACHER: Placki. Mhm. Dobrze. Tak. Haniu, czytamy piąte. [01:14:28.6] HANIA: To jest egzotyczny ptak. Obserwujemy egzotyczne ptaki. [01:14:36.8] TEACHER: Mhm. [01:14:38.3] HANIA: Obserwujemy. A jak przetłumaczyć obserwujemy? [01:14:43.3] TEACHER: No na przykład- [01:14:44.0] HANIA: Opiekujemy się? [01:14:45.4] TEACHER: Nie, nie, nie. Ja na nie patrzę i pilnuję, śledzę, co one robią, jak śpiewają, jak latają. Patrzę oczami, obserwuję. [01:14:58.3] HANIA: Mhm. [01:15:00.5] TEACHER: Egzotyczne ptaki. Bardzo często ludzie są na przykład po operacjach na obserwacji lekarza. Tak? Czyli pod nadzorem. [01:15:16.7] HANIA: Mhm. [01:15:18.4] TEACHER: Tak. Tatiana czytamy szóste. [01:15:24.9] ANIA: To jest fascynująca książka. Michał czyta fascynujące książki. [01:15:31.8] TEACHER: Okej. Tak. Andreju, kolejne poproszę. [01:15:40.3] ANDREI: To jest uprzejma pani. Spotkaliśmy uprzejmę panie. [01:15:46.5] TEACHER: Dobrze. Uprzejme panie. Tak. Czy ta zasada jest jasna? [01:15:52.1] ANDREI: Co jest uprzejme? [01:15:54.0] TEACHER: Uprzejma to taka, która zawsze mówi dziękuję. Dzień dobry. Do widzenia. To jest uprzejma. Czy mniej więcej rozumiemy, co robimy? To zróbmy sobie jedną rzecz. Zrobimy malutkie podsumowanie na te dwie zasady w ogóle na same końcówki i zasadę, że no mówi się jednak jem kiełbaski, jem kogo co kiełbaski, karmię kogo co rybki, karmię kogo co jakieś zwierzęta i tak dalej. I zrobimy sobie zadanie w małych parach. Jedną osobę poproszę udostępnić ekran, ale to zadanko sobie robimy po kolei. Tak. Jeżeli widzicie, że ktoś w ogóle nie rozumie czy tam nie pamięta, to śmiało podpowiadamy, ale nie odpowiedzi, tylko na przykład: a popatrz jaki to rodzaj? Tak? A popatrz jaki jest temat? O w tym lepiej se podpowiedzmy. Dobra. Pyk. Czekamy. [01:22:47.4] speaker_5: No, on po chodu pierwszy [01:24:05.8] TEACHER: Tak. Kto skończył, to skończył. Za chwileczkę jeszcze do nas pierwszy pokój się dołączy. Może się pojawiły pytania jakieś? [01:24:16.5] speaker_5: Ja nie pani maju pocemu wieś, wiśnie. A my smutny miejsce na kończenie nie ani na sienie. [01:24:27.2] TEACHER: Wiśnia ma końcówkę. Końcówkę a. Dlatego jeżeli słowa mają końcówkę a i mają miękki temat, na końcu dajemy e. Ale jeśli- [01:24:39.4] speaker_5: Wiśnie. [01:24:41.1] TEACHER: Tak. A gdyby była zerowa końcówka i miękki temat, to wtedy dajemy i. To jest ta różnica. [01:24:49.7] speaker_5: Dziękuję. [01:24:55.3] TEACHER: Tak. A wy pytania jakieś macie? Nic nie ma, tak? Ale dobrze. Pamiętacie jak będą jeden koń, a dwa kto? [01:25:14.1] ANDREI: Konie. [01:25:15.5] TEACHER: A czemu? Czemu? To po polsku wytłumacz mi era. [01:25:19.3] ANDREI: Miękki temat rodzaju męskiego. [01:25:23.2] TEACHER: Mhm. OkejTak kochani, to jest upierdliwe. Upierdliwe to znaczy wymaga dużo skupienia, dużo czasu, dużo wysiłku, żeby patrzeć na te litery, później myśleć, jaka jest końcówka. To są początki. Potem jak sobie powtórzycie dobrze trzysta razy to samo słowo za jakiś czas te tabele odejdą. Nie trzeba będzie już na nie patrzeć, ale najpierw patrzymy, żeby mieć jakiś wzór, z czego dobrze powtarzać. Okej? No dobra kochani, do domku będzie zadanie dziesiąte. Chciałam wam jeszcze dzisiaj poczytać legendę o powstaniu państwa polskiego, ale was poproszę ją poczytać w domku i odrobić ją samodzielnie. Ona się znajduje na stronie sto szóstej. Ona jest fajna, bo to jest jedna z legend, którą się opowiada dzieciom w szkołach, nie? I pod spodem jest też strona sto szósta. Znaczy nie sto-- na stronie sto szóstej pod spodem znajduje się ćwiczenie piąte, w którym są twierdzenia i trzeba przeczytać to twierdzenie i pomyśleć to jest prawda, fałsz czy brak informacji. Dzisiaj w ciągu dnia podeślę do was klucz, więc jak ktoś będzie chciał porobić, później siebie możecie sprawdzić. Okej? Dobrze. Może pytania tutaj jakieś mamy? Czy rozumiemy, co robimy w domu? [01:26:58.1] ANIA: Nie mamy. [01:26:59.2] TEACHER: Co za cisza. Co za cisza. [01:27:02.7] ANIA: Nie, nie mamy. [01:27:04.4] TEACHER: Nie ma? [01:27:05.5] ANIA: A czy będzie zajęcie w czwartek? [01:27:09.3] TEACHER: Nie słońce będziemy chillować. [01:27:14.1] ANIA: Dobra. [01:27:14.3] TEACHER: Tak, więc można będzie się wyspać. Ho, ho! [01:27:19.5] ANIA: Super. [01:27:20.7] TEACHER: Mhm. Tak. Dobrze. Na dzisiaj sobie skończmy. Barniuś, wyjdź stąd. Czekajcie, tu pies przyszedł. Barni, idź. On jakoś ma zegar biologiczny. On czuje, że półtora godziny koniec i on już tu siedzi. Dobrze. Na dzisiaj sobie skończymy. Życzę Wam udanego wtorku. Pamiętajcie sprawdzić lodówki przed czwartkiem, czy one nie są puste, żeby nie być głodnym. Tak? [01:27:56.1] ANIA: Mhm. [01:27:57.2] TEACHER: Tak. Andreju, rozumiesz? Bo będą zamknięte sklepy. [01:28:02.1] speaker_6: Mhm. [01:28:02.8] TEACHER: Mhm. Tak. Dobrze. Życzę wam udanego wtorku. Widzimy się aż w następnym tygodniu. Chillujcie sobie. Pa, pa. [01:28:14.6] ANIA: Dziękuję. [01:28:15.0] speaker_6: Pa, pa. [01:28:15.0] TEACHER: Dziękuję serdecznie. [01:28:15.7] ANIA: Do widzenia. [01:28:16.8] TEACHER: Do widzenia.