[00:00:06.2] ANIA: Dzień dobry. [00:00:07.6] TEACHER: Dzień dobry. Cześć dziewczyny. Cześć. Jak nastrój na dzisiaj? Walerio, co tam u ciebie z nastrojem? [00:00:16.3] WALERIA: No tak. Po prostu chcę. Nie wiem. Chcę spać. [00:00:24.4] TEACHER: Dlaczego? Noc była. [00:00:28.2] WALERIA: I noc i dzień. Po prostu zaczyna się nowy kurs leków. Biorę leki od depresji i od nich ciągle chce mi się spać. [00:00:47.0] TEACHER: Mhm. Okej. A to jest normalne? [00:00:52.5] WALERIA: Tak. Zawsze kiedy nowy kurs to leków to jest normalne. Może być przez tydzień, może być po miesiącu. Będzie lepiej. [00:01:08.4] TEACHER: Okej, dobrze. Czyli na razie taki przejściowy, trudniejszy etap. Tak? [00:01:13.9] WALERIA: On już dawno. Już cztery lata. [00:01:19.2] TEACHER: O! To taki dobry etap. [00:01:22.0] WALERIA: Tak, tak. Był bardzo kryzysny, taki. [00:01:28.4] TEACHER: Kryzysowy. [00:01:29.5] WALERIA: Kryzysowy. A teraz już chroniczny. I od czasu do czasu zaczyna. [00:01:41.0] TEACHER: Aha. Okej, rozumiem. Dobrze. Aniu, a u ciebie dzisiaj co z nastrojem? [00:01:50.3] ANIA: Wszystko w porządku. Jestem wyspana. Co jeszcze? [00:01:58.9] TEACHER: A jaki masz nastrój? [00:02:01.6] ANIA: Mam dobry nastrój. [00:02:04.6] TEACHER: Mhm. Dobrze. Na przykład w tym momencie masz ochotę na co? Coś robić może? Coś jeść? Coś pić? [00:02:12.3] ANIA: No może tylko kawę. [00:02:15.8] TEACHER: Mhm. A zrobiłaś sobie kawę? [00:02:18.2] ANIA: No tak, oczywiście. [00:02:19.9] TEACHER: Okej. Super. Dobrze. Dziękuję serdecznie. Tak, Marino. Siemka. [00:02:26.9] WALERIA: Dzień dobry. [00:02:27.9] TEACHER: Dzień dobry. Marino. A u ciebie dzisiaj co z nastrojem? [00:02:33.6] WALERIA: Mam dobry nastrój. Wszystko w porządku. Mam wiele planów na dzień. [00:02:47.6] TEACHER: Na dzisiejszy, tak? [00:02:50.0] WALERIA: Tak. Będę pracować. Gotować, a potem może oglądać film albo serial. [00:03:10.7] TEACHER: A już masz jakiś wybrany, tak? [00:03:14.1] WALERIA: Tak mam. Teraz oglądam serial "Off Campus". [00:03:29.0] TEACHER: Okej, bardzo długi jest ten serial? [00:03:33.3] WALERIA: Nie. Osiem serii. Epizodów. [00:03:39.6] TEACHER: Zobaczcie. Serial może się składać z sezonów, a każdy sezon składa się z odcinków. [00:03:49.1] WALERIA: Osiem odcinków. [00:03:50.9] TEACHER: Tak. Osiem odcinków. Super! Dziękuję pięknie. Tak, Andreju, a u ciebie dzisiaj jak z nastrojem? [00:04:00.4] ANDREI: Dobry nastrój. Trochę bolą mnie plecy, ale lepiej. To miałem trauma pleców od długiego czasu. [00:04:21.9] TEACHER: Traumę można mieć w główce, kochanie. Ona jest- [00:04:27.4] ANDREI: Nie wiem, jak po polsku trauma. [00:04:31.1] TEACHER: A ty miałeś jakieś bardzo-- a może jakaś kontuzja pleców była? [00:04:36.6] ANDREI: Tak. Na siłowni. [00:04:38.9] TEACHER: Okej. A przez długi czas to przez ile? Od jakiego czasu? [00:04:43.6] ANDREI: Długi czas to więcej za dziesięć latów. Lat. [00:04:51.1] TEACHER: Lat. Okej, to poważnie. A ty byłeś u jakiegoś lekarza? [00:04:56.2] ANDREI: Tak, był lekarz. Robię fizjoterapię. [00:05:02.8] TEACHER: Też na plecy, tak? [00:05:04.4] ANDREI: Na plecy tak. Na, na, na. Niżej. Kręgosłup. [00:05:11.2] TEACHER: Okej. [00:05:12.1] ([niezrozumiałe]) [00:05:14.3] TEACHER: Proszę? Ktoś coś powiedział, tylko ja nic nie zrozumiałam. A ty, Andreju, usłyszałeś to, co powiedział? [00:05:29.3] ANDREI: Nie, nie słyszałem. [00:05:31.6] TEACHER: Nie usłyszałeś. [00:05:32.3] ANDREI: Nie słyszałem. [00:05:34.5] TEACHER: Tylko zobacz. Usłyszeć. Tam sz, nie h. [00:05:38.3] ANDREI: Usłyszałem. [00:05:39.5] TEACHER: Nie usłyszałem. Dobra. Dziękuję serdecznie. Aleksieju. Dzień dobry. [00:05:44.7] ANDREI: Dzień dobry. [00:05:44.7] TEACHER: Dawno ciebie nie widziałam. [00:05:47.1] ANDREI: Tak. Poleciałem do Armenii. Spotkałem się z moimi przyjaciółmi. Odpowiedziałem. Jeździłem po górach. [00:06:02.1] TEACHER: Jeździłem [00:06:03.3] ANDREI: Jeździłem po górach. Wyleczyłem zęby i zamówiłem, jak to po polsku? Lajner nakładki. [00:06:18.9] TEACHER: Aha, okej. [00:06:20.7] ANDREI: No to wszystko. Myślę, że parę tygodni i znowu tam pojadę. [00:06:32.0] TEACHER: A to ty już jesteś w Polsce, tak? [00:06:34.3] ANDREI: Tak, tak. [00:06:35.8] TEACHER: Aha. Ile zębów wyleczyłeś? [00:06:38.8] ANDREI: Cztery. [00:06:40.4] TEACHER: Kurczę, dużo. [00:06:42.2] ANDREI: No tak. Nie no, ja taki nie mam problemu z zębami. No to <<>> [00:06:53.5] TEACHER: Niewielkie? [00:06:54.8] ANDREI: Niewielkie. To kosmetyczne. [00:07:03.3] TEACHER: Znaczy ty nie miałeś jakichś bardzo dużych dziur. Tak? O to chodzi. [00:07:06.4] ANDREI: Tak, tak, tak. [00:07:08.2] TEACHER: Aha. Czyli musiałeś, żeby zrobić, nie wiem, wybielenie, wybielanie zębów, tak? Czy piaskowanie? [00:07:14.7] ANDREI: No dwie małe plomby i tak, czyszczenie, wybielanie to tak. [00:07:21.4] TEACHER: Okej. Super, super. Dziękuję pięknie. Mam nadzieję, że efekt się tobie podoba. [00:07:28.3] ANDREI: No tak. [00:07:30.3] TEACHER: Super. Dziękuję pięknie. Tak. Tatiano, dzień dobry. Tatiano, powiedz nam proszę, co u ciebie dzisiaj z nastrojem na, na cały dzień. [00:07:40.4] ANIA: Dzień dobry. Z nastrojem wszystko w porządku. Jeździliśmy na, jeździliśmy w weekend w Energylandzie i dlatego otrzymałam, otrzymałam wiele energii i dobrego nastroju. Myślę, że na cały miesiąc. [00:08:02.7] TEACHER: O kurczę, no dobrze. Super! [00:08:05.9] ANIA: Tak. [00:08:06.3] TEACHER: Bo Energylandia to jest jazda na wszelkich atrakcjach, tak? Takich. [00:08:13.7] ANIA: To nie tylko. To taki duży park rozrywki. [00:08:19.3] TEACHER: Aha. [00:08:20.2] ANIA: I tam wiele rollercoasterów. Ale my tak nie jesteśmy ekstremalnymi. I dlatego mąż z synem jeździli tylko na dwóch. Ale tam my byliśmy dwa dni i pierwszy dzień byliśmy na różnych atrakcjach. [00:08:52.5] TEACHER: Atrakcjach, tak. [00:08:53.5] ANIA: Atrakcjach. A w drugi dzień chodziliśmy na plaż. Tam taki sztuczny, sztuczny plaż z różnymi. [00:09:03.7] TEACHER: Sztuczna plaża. [00:09:04.6] ANIA: Sztuczna plaża z różnymi basenami. A zatem chodziliśmy na. Potem chodziliśmy na Extreme Show dwa razy. To takie ekstremalne wyścigi. Różne samochody robią różne triki. I chodziliśmy dwa razy, bo syn zachciał pójść jeszcze jeden raz i potem chodziliśmy w 7D kino. To tam nie tylko atrakcje. Tam ty możesz spędzić tam cały dzień. I w piątek pół pół dnia był deszcz, padał deszcz i dlatego byliśmy tylko pół dnia. A w sobotę byliśmy od początku, od godziny dziesiątej do godziny dziewiętnastej, do zakrycia parku. [00:10:08.4] TEACHER: Do zamknięcia. [00:10:09.2] ANIA: Zamknięcia. I to ty tam możesz być cały dzień. [00:10:15.3] TEACHER: Super. To wy byliście tam całą sobotę i... [00:10:21.8] ANIA: My jeździliśmy w czwartek. Mieszkaliśmy tam w apartamentach i zwróciliśmy w niedzielę. [00:10:32.0] TEACHER: Wróciliśmy. [00:10:33.1] ANIA: Wróciliśmy. A w parku byliśmy w piątek i w sobotę. Dwa dni. [00:10:39.3] TEACHER: Okej. [00:10:40.1] ANIA: Ale musisz mieć wiele pieniądzów. [00:10:43.6] TEACHER: Wiele pieniędzy. [00:10:45.9] ANIA: Wiele pieniędzy na taki odpoczynek. [00:10:50.3] TEACHER: Aha. Tak. A tam było sporo ludzi. [00:10:55.6] ANIA: Było, było. Myślę, że było sporo ludzi, ale najdłuższa kolejka, która była na atrakcje. Kolejki były po dziesięć minut, nie więcej. A najdłuższa kolejka, która była, była za, żeby kupić pizzę. To czekałam gdzieś trzydzieści lub czterdzieści minut. [00:11:24.8] TEACHER: Okej. W samej kolejce czy na pizzę? [00:11:28.0] ANIA: Nie, nie w samej kolejce. [00:11:29.3] TEACHER: Łejku. [00:11:31.2] ANIA: Tam było. Tam było sporo ludzi, ale tam tak zorganizowane, że wszystko dzieje się bardzo szybko. Nie ma takiego, że ty stoisz i czekasz, kiedy jeden rollercoaster wróci. Nie. Ty stoisz w kolejce. Jeden na przykład tam jeden rollercoaster pojechał. Za dwie minuty następny, następny, następny. To jak konwejer. To wszystko bardzo szybko. Ludzie nie czekają, nie czekają długo. [00:12:00.9] TEACHER: Tylko na pizzę. [00:12:02.2] ANIA: Tak, bo tylko jedna restauracja, która gotuje pizzę. Wszystkie inne gotują tam kebab na przykład. Tam inne rodzaje. [00:12:15.7] TEACHER: Okej, super. Więc kochani, jak pojedziecie sobie do Energylandii to pamiętajcie, że weźcie może ze sobą jakąś kanapkę. Przygotujcie się na to, że trzeba będzie czekać na jedzenie i przygotujcie dużo pieniędzy. Tak? [00:12:29.6] ANIA: Tak, tak. My braliśmy kanapki, ale ty musisz jeść tam więcej niż jeden raz. Tam dwa, trzy razy, cztery razy. I dlatego kanapek nie wystarczy. [00:12:46.9] TEACHER: Okej. [00:12:47.8] ANIA: A można jeszcze zadam pytanie małe? Chodzę na zumbę i tam nasz trener, kiedy mamy przerwę, on mówi do źródła, do źródła. I ja tak zrozumiałam, że kiedy on mówi nam, żeby my szli pić i ja chciałam. Ja rozumiem, co to znaczy. To znaczy <<>> <<>> no dla mnie to <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> No <<>> <<>> <<>> on <<>> <<>> <<>> <<>> [00:13:20.4] TEACHER: Tak, tak mówi. [00:13:21.6] ANIA: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:13:24.7] TEACHER: Nie, kochana. Jeżeli do ciebie to mówi trener na siłowni. On nie może używać wulgarnego języka. To nie jest chamskie. [00:13:33.3] ANIA: To jest jak żart. Taki żart. [00:13:35.3] TEACHER: Tak, tak, tak. To jest taki jego żarcik. Sposób na żartowanie. [00:13:40.1] ANIA: Dziękuję. [00:13:42.1] TEACHER: Okej. Dziękuję serdecznie. Tak, Haniu, witam. My ciebie nie słyszymy. [00:13:51.4] speaker_4: Tak, tak, tak. Dzień dobry. [00:13:53.9] TEACHER: Dzień dobry. Haniu, a u ciebie dzisiaj jak z nastrojem? [00:13:57.9] speaker_4: Wszystko w porządku. Jak zawsze jestem w pracy. Byłam w pracy. Będę w pracy. Już pracowałam. [00:14:05.2] TEACHER: Ale to nie opis nastroju. [00:14:06.8] speaker_4: Tak, zawsze. [00:14:10.2] TEACHER: Okej, a masz na coś w tym momencie ochotę? Nie wiem. Na jakąś super mega dobrą kawę? [00:14:17.0] speaker_4: Ja zrobiłam już kawę. No mamy tutaj ekspres. To wszystko mam. [00:14:21.8] TEACHER: Super. Zobacz. Kawa. Tylko zrobiłam. [00:14:25.2] speaker_4: Kawę. [00:14:28.5] TEACHER: Pięknie. A co to za kawa? [00:14:32.8] speaker_4: Americano. [00:14:34.6] TEACHER: Bez mleka, rozumiem. [00:14:35.8] speaker_4: Bez mleka i cukru. Tylko kawa. Tak. [00:14:38.9] TEACHER: Okej, dobrze. Tak, Haniu, a jak ci weekend minął? [00:14:44.1] speaker_4: W sobotę byłam w pracy. W piątek byłam w pracy. W czwartek miałam wolny dzień. Dzieci były na urodzinach. Zaprosiła dziewczyna z przedszkola na urodziny do Parku Południowego. Dziewczyna ma fajne i ciekawe imię Marcelinka i do tego czasu żadnego razu tego nie słychałam. [00:15:09.9] TEACHER: Będziesz w szoku. Jest jeszcze chłopak, który nazywa się Marcel. [00:15:14.7] speaker_4: No tak. Dzieci bawiły się, a ja czekałam te dwie godziny. [00:15:20.9] TEACHER: Kurczę, a podczas czekania aż przez dwie godziny co tak mama może sobie robić? [00:15:26.4] speaker_4: Czytałam książkę po polsku. [00:15:29.7] TEACHER: O! [00:15:30.3] speaker_4: Czytam książki, jakie zostaliście szkole syna. Teraz Fantastyczny ogród. To do szkoły z jego spisku to nadawali siódmemu klasą. [00:15:49.4] TEACHER: Aha. Z listy siódmej klasy. [00:15:52.2] speaker_4: Tak, tak. Zostaliście książki. Ja teraz je czytam. [00:15:57.4] TEACHER: Okej. I jak ci idzie? Wszystko rozumiesz na razie? [00:16:01.8] speaker_4: No w razie czego to mam tłumacza. [00:16:06.1] TEACHER: Aha. W postaci kogo? [00:16:09.8] speaker_4: No w postaci tłumaczu w telefonie. Jak w razie czego to ja może sprawdzić. [00:16:18.6] TEACHER: A ja pomyślałam o dziecku, że ty masz tak dużo żywego. [00:16:21.7] speaker_4: Dziecko też, bo moja córka w swoich pięć lat mówi tylko po polsku i nie chce mówić po ukraińsku. Ogólnie to jedyne dziecko z trójki. [00:16:33.4] TEACHER: Aha. Takie uparte, tak? [00:16:35.4] speaker_4: Tak. Bardzo. [00:16:37.1] TEACHER: Okej. Super. Może kiedyś się przyda. No dobrze. Dziękuję serdecznie. Kochani, teraz powolutku się skupiamy. Właśnie Hania zaczęła mówić o książkach i dzisiaj od tego sobie zaczniemy. Na początek się was podpytam, czy wy w ogóle coś czytacie. To nie muszą być tylko książki. To mogą być różnego rodzaju artykuły, gazety, czasopisma, być może jakieś gazety elektroniczne, bo teraz wiemy, że są subskrypcje, nie? Marino, czy ty czytasz teraz jakieś książki, czy w ogóle coś? [00:17:18.8] ANIA: Tak, czytam. Teraz czytam fantasy Onyx Storm. To jest cykl Empyrei. I może ktoś wie. Pierwsza książka to Czwarte krzydło. Czwarte skrzydło. [00:17:42.3] TEACHER: Skrzydła. [00:17:43.0] ANIA: Tak. I to jest już trzecia książka. [00:17:47.8] TEACHER: Super. A możesz nam powiedzieć, co to jest za gatunek literacki? [00:17:54.2] ANIA: Fantasy. [00:17:55.4] TEACHER: O, super. Bardzo dobrze. Tak, Aleksieju. A jakie ty książki czytasz? Czy czytasz coś na obecną chwilę?Nie słyszymy cię [00:18:15.2] ANDREI: Ja lubię czytać książki o historii i o socjologii. [00:18:25.5] TEACHER: A czytasz coś w tym momencie? [00:18:30.9] ANDREI: Tak. Dzisiaj czytam. Teraz czytam książkę o sztucznej inteligencji. [00:18:58.2] TEACHER: Tak więc czytam o czym? [00:19:01.4] ANDREI: O sztucznej. [00:19:03.3] TEACHER: O sztucznej. [00:19:04.6] ANDREI: O sztucznej inteligencji. [00:19:08.0] TEACHER: Inteligencji, tak. [00:19:09.2] ANDREI: Tak. [00:19:11.2] TEACHER: Okej. Dobrze. Walerio, a ty coś w tym momencie czytasz? [00:19:16.6] WALERIA: Ja czytam różne książki o psychologii. Teraz czytam książki o kognitywnej terapii. Spróbuję pomóc sobie. [00:19:27.3] TEACHER: Mhm. Okej, czyli ty się interesujesz tą psychologią dorosłych, tak? Nie dziecięcą. [00:19:33.8] WALERIA: Tak. Tylko dla dorosłych. [00:19:36.6] TEACHER: Mhm. Super. A są jacyś konkretni autorzy? Czy ciebie interesuje temat, a nie autor? [00:19:44.0] WALERIA: Interesuje temat. Nie pamiętam, jak nazywa autora, którego ja teraz czytam. [00:19:51.5] TEACHER: Mhm. Okej. Nie. Spoko, spoko, dobrze. Tak. Aniu, a ty masz jakiegoś ulubionego autora? Albo miałaś może w dzieciństwie? [00:20:06.1] ANIA: No w dzieciństwie lubiłam Harry Potter. [00:20:16.4] TEACHER: Harry'ego Pottera. [00:20:17.9] ANIA: Harry'ego Pottera. I to był mój ulubiony autor. [00:20:26.9] TEACHER: O proszę. Harry Potter coś napisał? [00:20:29.9] ANIA: No nie Harry Potter. Nie pamiętam autora. [00:20:38.9] TEACHER: Kochani, ktoś nam pomoże? [00:20:40.9] WALERIA: Joanna Rowling. [00:20:42.7] ANIA: Joanna Rowling. [00:20:43.9] TEACHER: Aha, okej. A to ty czytałaś Harry'ego Pottera? Wszystkie części przeczytałaś? [00:20:51.5] ANIA: W tym roku przeczytałam. [00:20:55.6] TEACHER: Przeczytałam jeszcze raz, tak? [00:20:57.5] ANIA: Przeczytałam jeszcze raz, tak. [00:20:59.0] TEACHER: Wszystkie części czy jakąś konkretną? [00:21:01.5] ANIA: Tak, wszystkie. [00:21:03.3] TEACHER: Mhm. Super. Dobrze. Andrieju, a ty masz jakiegoś ulubionego autora albo gatunek, który czytasz najczęściej? [00:21:12.7] speaker_4: Ulubionego autora to chyba Terry Pratchett i Andrzej Sapkowski. Andrzej Sapkowski to jest Polakiem i planuję czytać jego książki na polskim, ale nie. Po polsku, ale nie czyta teraz. Nie czytam teraz. [00:21:44.5] TEACHER: Nie czytam teraz, tak? [00:21:45.2] speaker_4: Mhm. [00:21:46.0] TEACHER: A to ty dopiero planujesz? [00:21:48.4] speaker_4: Tak. [00:21:49.3] TEACHER: Mhm. Okej, super. Tak. Haniu, a ty masz jakiegoś ulubionego autora albo ulubiony gatunek, który lubisz? [00:21:57.7] speaker_4: Ja bardzo lubię detektywy. [00:22:00.9] TEACHER: Okej, a to będą kryminały, bo detektywi to ludzie. [00:22:05.5] speaker_4: Tak. Czym więcej, tym lepiej. [00:22:09.8] TEACHER: Okej, a nieważny jest autor, tak? Kryminał. [00:22:13.6] speaker_4: Nie, nieważny. [00:22:15.2] TEACHER: Tak. I jaki ostatnio kryminał przeczytałaś? [00:22:18.9] speaker_4: Oj, teraz ostatni to byli tylko pięć lat temu do wojny, bo teraz ja nie czytam żadnych książki na ruskim językiem, bo dla mnie to nie język. [00:22:34.1] TEACHER: Okej. A po ukraińsku? [00:22:36.6] speaker_4: A po ukraińsku nie mamy my fajnych książek. Tylko czytam teraz tylko po polsku bajki albo takie doszkolnie książki. [00:22:48.1] TEACHER: Mhm. Okej. Dla dzieci takie, tak? Czy dla młodzieży? [00:22:52.4] speaker_4: Tak, tak. Próbowała coś dla dorosłych kupować. No teraz mnie ważko. Na ten czas nie ma takiego poziomu polskiego do zrozumienia. [00:23:08.0] TEACHER: Okej. Ale nie wiem. Nie ma tłumaczenia na przykład na ukraiński? [00:23:16.8] speaker_4: Tłumaczenia ruskich autor? [00:23:20.7] TEACHER: A, bo ty tylko rosyjskich wcześniej czytałaś? [00:23:23.3] speaker_4: Tak, tak. [00:23:24.2] TEACHER: Okej. No dobrze. Tak, Tatiano, dla ciebie będzie pytanko. Gdyby, nie daj Boże, w domu wybuchł, zaczął się pożar, którą książkę zabrałabyś ze sobą? [00:23:40.6] ANIA: Paszport. [00:23:41.5] ([śmiech]) [00:23:45.8] ANIA: Nawet ja nawet miałam taki sen. [00:23:49.3] TEACHER: O pożarze? [00:23:52.9] ANIA: Nie. Miałam taki sen, że bomba upadła na i bomba upadła. I ja przeżywała. [00:24:04.8] TEACHER: Martwiłam się. [00:24:05.5] ANIA: Martwiła się, że my nie zabrali wszystkie dokumenty. [00:24:12.9] TEACHER: Jasne. Poza paszportem jest jakaś super książka? [00:24:18.9] ANIA: Tak. Słucham jeszcze raz? [00:24:21.2] TEACHER: Czy poza paszportem jest jakaś super książka? [00:24:24.2] ANIA: Czytam teraz, czytam już długo książkę. Ona znakomitego inwestora Raya Dalio. On nazywa się po rosyjsku. Powiem. Nazywa się <<>> <<>> <<>> <<>> Bardzo mi się podoba i ona mówi o tym, jak różne strany wymieniają, wymieniają, że- [00:24:54.7] TEACHER: Różne kraje, tak? [00:24:55.9] ANIA: Różne kraje, że teraz główny kraj Stany Zjednoczone. Ale tak nie będzie zawsze. I on opisuje, jak różne kraje wymieniają, wymieniają sobie na ekonomicznej arenie. [00:25:15.6] TEACHER: A jak oni się zmieniają pod względem gospodarczym, tak? [00:25:19.6] ANIA: Tak, tak, tak. [00:25:21.0] TEACHER: Na arenie międzynarodowej. [00:25:22.5] ANIA: Tak, tak, tak. Że wcześniej, wcześniej była Holandia, potem Brytania, teraz Stany Zjednoczone i następny kraj może być, mogą być Chiny. [00:25:36.4] TEACHER: Chiny. Okej, super. Tak. Dziękuję serdecznie. Witamy słońce, które wstało bardzo, bardzo późno. Siema. [00:25:48.1] speaker_4: Dzień dobry. [00:25:49.2] TEACHER: A wstał! No Dmytro, ty chyba książki czytałeś z rana, co? [00:25:56.2] speaker_4: Nie, nie czytał książki dzisiaj, ale czytam książki bardzo rzadko. [00:26:06.0] TEACHER: A co się stało? [00:26:08.3] speaker_4: Hm? [00:26:09.0] TEACHER: A co tak? [00:26:11.3] speaker_4: Nie lubię bardzo czytać, ale. Rzadko, ale czytam. [00:26:19.6] TEACHER: Boże, ja wreszcie znalazłem tę moją bratnią duszę. Ja, Dmytro, też nie lubię czytać. Nie, że nienawidzę, ale nie lubię. [00:26:28.9] speaker_4: Ale mam lubimy żanr. Ulubiony- [00:26:33.6] TEACHER: Ulubiony gatunek. [00:26:34.5] speaker_4: Ulubiony gatunek to jest naukowa fantastyka. [00:26:46.8] TEACHER: Masz jakichś ulubionych autorów? Czy autor jest nieważny, tylko gatunek? [00:26:50.6] speaker_4: Autor jest nieważny. Gatunek jest ważniejszy. <<>> <<>> <<>> [00:26:59.6] TEACHER: Ostatnio co czytałem. [00:27:01.5] speaker_4: Ostatnio co czytałem to było. The Prox Transmissions is the. To jest książka mojego ulubionego muzykanta. [00:27:19.4] TEACHER: Tylko czekaj kochanie. Osoba, która gra na instrumentach to jest muzyk. Muzyk. [00:27:26.2] speaker_4: Muzyka. [00:27:27.1] TEACHER: Muzyka. Super. A kiedy to było? Ten ostatni raz? [00:27:38.6] speaker_4: Nie pamiętam. [00:27:40.4] TEACHER: Ojejku, to chyba jakoś bardzo dawno temu. [00:27:47.5] speaker_4: <<>> <<>> <<>> [00:27:49.1] TEACHER: A w tym roku. [00:27:50.1] speaker_4: W tym roku. [00:27:51.1] TEACHER: W tym roku. Okej, to nie ma tragedii. Dobrze. Okej. Dzisiaj sobie też kochani odrobinkę poczytamy. Poczytamy dzisiaj sobie kawałek kryminału. Kryminał to jest gatunek, w którym ktoś kogoś zabija. Jest pan detektyw, który szuka zabójcy. Detektyw to jest zawód. Kogoś szuka. A gatunek, który my czytamy, nazywa się kryminał. Naszym zadaniem na początek będzie uzupełnienie tej, tego kawałka. Mamy te fragmenty, którymi trzeba uzupełnić tekst w podręczniku. Jak mamy temat jedenasty, powolutku otwieramy. My je sobie przeczytamy, zobaczymy czym trzeba co uzupełnić, a później na spokojnie poczytamy sobie kawałek tego tekstu i spróbujemy uzupełnić. Walerio, przeczytaj nam proszę pierwsze trzy kawałki. [00:29:01.9] WALERIA: To nie było naturalna śmierć. Bez nich nie wyobrażał sobie dnia. Gdy- [00:29:12.2] TEACHER: Gdy. [00:29:12.2] WALERIA: Gdy rzuciła Stanisława, związała się z kimś nowym. [00:29:20.7] TEACHER: Czy na razie rozumiemy wszystko, co Waleria przeczytała? Jak nie, to się pytamy śmiało. [00:29:34.0] WALERIA: A co to jest rzuciła? [00:29:37.5] TEACHER: Rzuciła inaczej zostawiła. Odeszła od Stanisława i naszła sobie nowego chłopa. Tak. Okej. Tatiano, przeczytaj nam trzy następne. [00:29:59.8] ANIA: Bo Anna opłaciła jej bilety na poślubny rejs do Argentyny, Argentyny, by podobno wyjść za mąż za jakiegoś biznesmena. Że życie kobiety było dość burzliwe nawet poza teatrem. [00:30:18.0] TEACHER: Okej.Czy to na razie jest zrozumiałe? Czy czegoś nie rozumiemy? Jak nie, to się pytamy. Tak. No to Andrieju, przeczytaj proszę następne trzy. [00:30:42.1] speaker_4: Chociaż główny, chociaż główny podejrzany brat Anny przyznał się do winy. [00:30:52.9] TEACHER: Mhm. [00:30:56.9] speaker_4: Wczoraj Anna miała zdążyć na swoje wieczorne przedstawlenia w Teatrze Stu. [00:31:07.3] TEACHER: Tak, tylko przedstawienie bez litery "n". [00:31:10.4] speaker_4: Przedstawienie w Teatrze Stu. [00:31:13.9] TEACHER: Okej. [00:31:19.0] speaker_4: Prze-- przełożony Kowalskiego nie zgadzał się, a już- [00:31:25.8] TEACHER: Nie zgadzał. -zał. [00:31:27.5] speaker_4: Zgadzal się już na jego kontynuacja. Kontynuacja. [00:31:34.7] TEACHER: Kontynuację. [00:31:37.1] speaker_4: Kontynuację. [00:31:38.4] TEACHER: Aha. Tak. Przeczytaj jeszcze dziesiąte. [00:31:45.2] speaker_4: A wyłącznie drobne sprawy związane z oszustwami finansowymi. [00:31:55.1] TEACHER: Oszustwami tylko też tak? [00:31:58.8] speaker_4: Oszustwami finansowymi. Finansowymi. [00:32:02.8] TEACHER: Dobrze. Czy tu się pojawiły jakieś nieznane kawałki? Nieznane słowa? [00:32:12.1] speaker_4: Chociaż. [00:32:14.0] TEACHER: To jest to samo co choć. Choć główny podejrzany. Chociaż główny podejrzany. Czy my wiemy, kto to jest przełożony? Przełożony to inaczej kierownik, dyrektor. Przełożony Kowalskiego, inaczej dyrektor Kowalskiego nie zgadzał się na kontynuację czegoś, żeby nie można było kontynuować, iść dalej inaczej. [00:32:51.7] speaker_4: A co jest zdążyć? [00:32:54.5] TEACHER: Zdążyć to znaczy być na czas. Na przykład muszę wyjść z domu dziesięć minut wcześniej, żeby zdążyć na tramwaj. To jest zdążyć. Być na czas. [00:33:19.2] speaker_4: I co jest wyłącznie? [00:33:22.8] TEACHER: Wyłącznie. [00:33:24.0] speaker_4: Wyłącznie. [00:33:24.4] TEACHER: Tylko. Tylko drobne sprawy. Wyłącznie drobne sprawy. A rozumiemy, co znaczy oszustwo finansowe? [00:33:40.0] speaker_4: Machinacje. [00:33:42.1] TEACHER: No dobrze, a skąd wy znacie to już słowo? Jakieś proste słowa nie znają, a oszustwo już jest. [00:33:53.3] speaker_4: Po ukraińsku podobne. I po białorusku po mojemu też. [00:33:57.7] TEACHER: Super. Bardzo dobrze. Tak, tak, tak. Okej. Tytuł naszej, naszego kawałka z kryminału nazywa się "Zbrodnia w Krakowie". Zbrodnia inaczej morderstwo, inaczej jakieś okrutne zabicie kogoś. Powolutku sobie zaczniemy czytać. Widzicie, każdy akapit ma swoje luki, prawda? W te luki coś trzeba dopisać. Zacznijmy powolutku czytać. Dmytro, zaczniemy od ciebie. [00:34:37.5] speaker_4: Jan Kowalski uwielbiał papierosy. Bez nich nie wyobrażał sobie dnia. Tego ranka właśnie też palił i czekał na swoją ulubioną czarno-- czarną kawę z kardamonem w niedawno otwartej kawiarni na krakowskim Kazimierzu. [00:35:03.1] TEACHER: Super! Nie wiem, jak ktoś mieszka w Krakowie to pewnie wie, albo ktoś był. Kazimierz to nazwa dzielnicy. Tak? Dobrze. Czytamy dalej. Haniu, bardzo proszę. [00:35:21.7] speaker_4: Tak. Nagle otrzymał telefon. W pewnej kamienicy nieopodal- [00:35:29.3] TEACHER: Nieopodal. [00:35:30.7] speaker_4: Nieopodal Rynku odnaleziona martwa kobiet-- martwą kobietę. Wreszcie coś nowego. Ambitny detektyw przez dłuższy czas miał. Coś miał. Więc taka historia była naprawdę czymś świeżym i niezwykłym. Coś on tam miał. [00:35:57.4] TEACHER: Jeżeli zabójstwo dla niego to coś nowego znaczy robił jakąś rutynę w pracy. [00:36:08.2] speaker_4: Nie wiem. [00:36:09.4] TEACHER: No pomyśl trochę. Zajmował się innymi nudnymi sprawami, nie zabójstwami. [00:36:24.7] speaker_4: Nie znam.Nie wiem. [00:36:32.4] TEACHER: Proszę ostatnie. [00:36:33.8] speaker_4: <<>> <<>> Mnie już zaczyna nerwować. Ja nie lubię tego, że mnie nerwuje. [00:36:41.4] TEACHER: A kto cię denerwuje? [00:36:43.7] speaker_4: Tak. Nie kto, a co. Zmienia się od czasu ostatnio to dziesiąte. Ono ogólnie nie pasuje. [00:36:53.3] TEACHER: Wyłącznie drobne sprawy miał. Zobacz dziesiąte tutaj. No. [00:37:01.5] speaker_4: Wyłącznie. [00:37:03.2] TEACHER: Wyłącznie drobne sprawy. [00:37:05.6] speaker_4: Drobne sprawy związane ze sprawami finansowymi. [00:37:08.4] TEACHER: Tak, tak, bo i dla niego okazuje się, że o jakaś nowa zabójstwo przyszło. Tak, on wcześniej tego nie robił. Dobrze. Tak. Walerio, czytasz dalej? Tak. Anna Zawaczka była młoda. [00:37:28.0] speaker_4: Zawadzka. [00:37:29.1] TEACHER: Zawadzka. Była młoda i chorowała na serce. Ale. Też nie mam. Była młoda i chorowała na serce. No to może poczytaj trochę dalej. Będziesz wiedziała. Okej. Gdyż Jan. Ja. Nie, nie, to nie Francuz. To Polak. Jan. Aha. Gdy Jan zjawił się na miejscu zbrodni, zobaczył ślady krwi. Krwi. Tak. Na drewnianej podłodze oraz ślady uduszenia naszej kobiety. Normalna scena z mroźnego filmu. Mrocznego. Mrocznego filmu o zabójstwach z okrucieństwem. W takich chwilach Jan zawsze mówił, że Kraków potrafi zaskakiwać. Tak, okej. Tak. Tu chodzi o to, że ona nie umarła na serce. Chorowała na serce, ale na serce nie umarła. To nie była naturalna śmierć. Tak jest. Dobrze. Jeżeli widzicie, że wy nie rozumiecie jakichś słów, które na przykład wam przeszkadzają zrozumieć sens, to się pytajcie. Tak. [00:39:28.6] ANIA: Co jest? Zaskakiwać. [00:39:32.3] TEACHER: Zaskakiwać. [00:39:40.2] ANIA: Że Kraków potrafi. [00:39:43.0] TEACHER: Zaskakiwać. Zaskakiwać. Robić niespodzianki. Dziwić. To znaczy zaskakiwać. [00:39:51.7] ANIA: Zaskakiwać. [00:39:54.1] TEACHER: Tak. Aniu, czytamy dalej. [00:40:00.4] speaker_4: Tak. Sprawa wbrew. [00:40:07.0] TEACHER: Wbrew. [00:40:08.0] speaker_4: Wbrew pozorom wcale nie było proste. Wczoraj Anna miała zdążyć na swoje wieczorne przedstawienie w tym w Teatrze Stu. [00:40:29.5] TEACHER: Okej. [00:40:32.8] speaker_4: Ale o zwykłej porze. [00:40:35.2] TEACHER: O zwykłej porze. [00:40:37.3] speaker_4: O zwykłej porze. Jak powiedzieli sąsiedzi, nie wyszła ze swojego mieszkania. [00:40:46.8] TEACHER: Okej. Super. Tak. Aleksieju, czytamy dalej. [00:40:59.6] ANIA: Rzecz jasna poza sąsiadami Jan rozmawiał z najbliższą rodziną zamordowanej. Dowiedziałam się, że życie. [00:41:17.6] TEACHER: Dowiedział się. [00:41:19.4] ANIA: Dowiedział. Dowiedziałam się, że życie kobiety było dość burzliwe nawet poza teatrem. [00:41:33.3] TEACHER: Teatrem. [00:41:33.3] ANIA: Teatrem. [00:41:36.1] TEACHER: Teatrem. Nie cia, a te a. [00:41:38.7] ANIA: Teatrem. Ostatnio była zamieszczona w dziwnie. [00:41:45.0] TEACHER: Dziwne. [00:41:47.3] ANIA: Dziwnie relacji i. [00:41:50.0] TEACHER: Relacje. Czytamy całe słowo, a nie połowę. [00:41:53.8] ANIA: Przepraszam. Relacje z. Między. Między. Między nami. Między. [00:42:06.7] TEACHER: Oj Aleksieju, ty kiedy ostatnio po polsku czytałeś, człowieku? [00:42:13.0] ANIA: W niedzielę. [00:42:14.8] TEACHER: Oj, Aleksieju. [00:42:15.9] ANIA: Mówię po ormiańsku. [00:42:17.9] TEACHER: Z mężczyznami. [00:42:19.7] ANIA: A, mężczyznami. [00:42:21.2] TEACHER: A, no. [00:42:22.1] ANIA: Dziękuję bardzo. Generalnie zmieniała facetów jak rękawice. [00:42:34.0] TEACHER: Nie, nie rękawice. [00:42:36.9] ANIA: Rękawiczka. [00:42:38.2] TEACHER: Tak, tak. Kochani, ja wiem, że czasami niektórych nasz mózg działa tak, że my czytamy tylko pierwszą połowę słowa, a drugą domyślamy. Ale tak działa tylko w języku ojczystym, dobra? W rosyjskim tak sobie rób. [00:42:52.4] ANIA: Dobrze, dobrze. [00:42:53.2] TEACHER: W polskim czytaj całość słowa. [00:42:56.2] ANIA: Rękawiczki. [00:42:57.6] TEACHER: No. Marino, czytamy dalej. [00:43:03.3] ANDREI: Miała narzeczonego, którego... Narzeczonego. [00:43:09.8] TEACHER: I teraz akurat miejsce dalej. [00:43:11.6] ANDREI: Narzeczonego. [00:43:12.8] TEACHER: O, dobrze. [00:43:15.2] ANDREI: Którego detektyw również rozpytywał o dziewczynie, ale- [00:43:23.1] TEACHER: O kogo co? O dziewczynę. [00:43:25.8] ANDREI: O dziewczynę. Ale, ale niedawno mu odmówiła. Odmówiła. Gdy ru-ruczyła Stanisława. Ot, eto ono budiet zdes. [00:43:49.8] TEACHER: Rzuci ona trochę później. [00:43:54.1] ANDREI: Tut, tut dwa padchodiat kak butto by. I tietie, piatia. [00:44:06.5] TEACHER: Te piąte będzie. [00:44:10.4] ANDREI: Bypodobno wyszła za mąż za jakiegoś biznesmena. [00:44:16.9] TEACHER: Mhm. Doczytaj, proszę. [00:44:21.3] ANDREI: Ten cały niedoszły narzeczony miał alibi, bo akurat wczoraj wieczorem był ze swojej nowej dziewczyną. [00:44:38.8] TEACHER: Okej, teraz podkręć kochana końcówkę. Nie oj, a ą. [00:44:43.4] ANDREI: Swoją nową dziewczyną. [00:44:46.9] TEACHER: Tak jest. Dobrze. Tak, by podobno wyjść za mąż. Zabiera. Super. Tak, Andrieju, czytamy dalej. [00:45:02.7] ANIA: Kowalski wciąż wierzył w swoje przeczucia. Anna często prosiła, prosiła o pomoc finansową, a nowy narzeczony chętnie takiej pomocy- [00:45:18.6] TEACHER: Chętnie. [00:45:19.5] ANIA: Chętnie? [00:45:20.2] TEACHER: Nie. Ch to ch, a nie cz. Chętnie. [00:45:24.5] ANIA: Chętnie. Chętnie takiej pomocy udzielał. Znajomi opowiadali, że jego biznes nie był tak do końca legalny. Mm. [00:45:49.5] TEACHER: Zobaczmy, co tam zostało. Jedynkę musimy już zetrzeć. Dwójeczkę też. Piątkę też. Szóstkę, siódemkę, ósemkę i dziesiątkę. Co by z tego, co zostało pasowało? Kowalski prowadził śledztwo i wierzył w swoje przeczucie, mimo jakiegoś faktu. Był jakiś fakt, z którym jego wnętrze, jego dusza, intuicja się nie zgadzała. Jaki mamy tu fakt? [00:46:44.8] ANIA: Może bilety na poślubny rejs? [00:46:50.1] TEACHER: Nie. [00:46:50.4] ANIA: Nie, nie. [00:46:52.3] TEACHER: Jej. Jeszcze nie ma mowy o tym, że Anna zrobiła coś dla jakiejś dziewczyny. Jaki jest kolejny fakt? On w coś nie wierzył. W coś wątpił. Siódme. [00:47:23.0] ANIA: Siódme? [00:47:23.2] TEACHER: Mhm. [00:47:32.5] ANIA: A, okej. [00:47:35.0] TEACHER: To jest fakt. Tak. [00:47:38.2] ANIA: Kowalski wciąż wierzył w swoje przeczucia, chociaż główny podejrzany, bat Anny przyznał się. Przyznał się do winy. [00:47:52.3] TEACHER: Tak. A on w to nie wierzył, bo przeczucie go kierowało gdzieś indziej. Chwileczkę. Oj, sorci, sorci. Poleciało za daleko. Dobrze. Tak, Tatiano, czytamy dalej. [00:48:20.1] ANDREI: A mnie <<>> Ja, ja <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:48:28.4] TEACHER: Tatiano, kochana, co tak dużo rosyjskiego na zajęciach? [00:48:31.6] ANDREI: Ja myślę, że jeszcze może być numer trzy, bo żadne- [00:48:38.9] TEACHER: Nie pasował dalej. [00:48:40.4] ANDREI: Aha, dobrze. [00:48:43.4] ANIA: A spacerując po, spacerując po Grodzkiej detektyw zastanawiał, zastanawiał się nad kolejnymi krokami. Kto mógłby chcieć tak pozbyć się młodej kobiety? Raczej nie siostra, bo Anna opłaciła jej bilety na poślubny rejs do Argentyny. Katarzyna i jej mąż bardzo dziękowali Annie za tak szlache-, szlachetny gest. Tym bardziej że wczoraj wieczorem dopiero skończyli ten rejs, więc nie było ich w Krakowie. [00:49:22.1] TEACHER: Mhm. Okej, dobrze. Tak. I jeszcze troszkę nam zostało czytania. Tak. Kolejna część. Dmytro, bardzo proszę. [00:49:41.9] speaker_4: Śledztwo wydawał, wydawało się bez rozwiązanie i przełożony Kowalskiego nie zgadzał się już na jego kontynuację. Jednak detektyw postanowił dotrwać do końca. Zadzwonił po taksówkę, bo był wieczór i trzeba był, było wracać do domu. [00:50:14.5] TEACHER: Tylko był wieczór, nie wieczór. [00:50:17.4] speaker_4: Wieczór. [00:50:18.8] TEACHER: Super. Tak. Aniu, doczytaj proszę. [00:50:25.7] ANIA: Okazało się, że Anna uczes-- tak. Czy szczała, chociaż- [00:50:37.0] TEACHER: Uczęszczała. [00:50:38.7] ANIA: Uczęszczała na kotygodni- [00:50:42.4] TEACHER: Cotygodniowe. [00:50:44.1] ANIA: Na cotygodniowe spotkania terapii grupowej. Jednak przestała na nie chodzić około miesiąca temu. Wszyscy wspominali, że zmieniła się od czasu. Tak. [00:51:06.1] TEACHER: I tylko trójka została. [00:51:10.4] ANIA: Gdy, gdy życiała Stanisława- [00:51:16.1] TEACHER: Rzuciła. [00:51:17.7] ANIA: Gdy rzuciła Stanisława- [00:51:21.1] TEACHER: Mhm. [00:51:23.3] ANIA: Związała się z kimś nowym. A ten nowy narzeczony nie mógł dotrzeć na spotkanie z Janem. Chorował na koronawirusa. [00:51:46.8] TEACHER: Koronawirusa. [00:51:48.6] ANIA: Koronawirusa i miał kwaran, kwarantannią? Kwarantannie? [00:51:57.4] TEACHER: Nie kochana. Tu na końcu jest twardo. Proszę twardo przeczytać. Kwarantannę. [00:52:02.6] ANIA: Aha, kwarantannę. A co to jest kwarantannę? [00:52:08.5] TEACHER: Kwarantanna. Jak my mieliśmy koronawirusa, trzeba było siedzieć w domu i nigdzie nie wychodzić. To jest kwarantanna. [00:52:15.3] ANIA: A, mhm. Mhm. Miał spotkanie biznesowe. Musiał wyjechać w podróż służbową. Kowalski powoli zaczynał tracić cierpli, cierpliwość. [00:52:41.8] TEACHER: Mhm. Okej. Dobrze. Taki kawałeczek. Nie wiemy, czym się skończyło, ale możemy snuć swoje jakieś myśli. Aleksieju, jak myślisz, jakie może być rozwiązanie tej historii? Okej. Walerio, a ty jak myślisz? [00:53:11.5] WALERIA: Nie wszystko rozumiałem. Psia połowie nic jak sobie nie pamiętam. [00:53:17.6] TEACHER: Ale ja mi o to się pytam. Czym mogło się zakończyć? [00:53:25.0] WALERIA: Nie mam. [00:53:28.5] TEACHER: Dobra kochani, to zanim pójdziemy dalej, wam powiedziałam chyba z pięć razy podczas czytania tego tekstu. Pytamy się o nieznane słowa, bo jak później przychodzi co do czego, wy mi mówicie, że wy nie, nie rozumiecie połowy. To, to jest, to nie jest praca. Jak się pytam, czego nie rozumiemy, to się pytamy. Ja przecież nie będę się was pytać co każde słowo. Czy to rozumiesz? Pytamy się. Pytanie, jakie może być rozwiązanie tej historii? To znaczy co? Czym mogło się skończyć? Jak myślicie, kto mógł zabić tę dziewczynę? No, Andreju, ty masz jakieś myśli? [00:54:16.1] speaker_4: Może mężczyzna, jaki był do nowego. [00:54:29.1] TEACHER: A jakiś z kochanków, tak? [00:54:31.8] speaker_4: Jakiś z kochanków, tak. [00:54:33.6] TEACHER: A za co kochanek może zabić kobietę? [00:54:37.1] speaker_4: A narzeczony? [00:54:44.6] TEACHER: Nie rozumiem. Za co mógł zabić? A ty mówisz narzeczony. [00:54:51.7] speaker_4: A za co? Za to, a co? Jakie było to słowo? Za zdradę. Za zdradę, tak. [00:55:09.0] TEACHER: A za zdradę. To wtedy narzeczony chyba zabił, a nie kochanek, bo zdradzała to chyba narzeczonego? Czy ja źle mówię? Halo? Andrieju, ty masz wszystko dobrze z internetem? [00:55:44.9] speaker_4: Tak, ale ja nie pamiętam słowa. To, to mógł. Mógł być narzeczony. A i jego alibi było fałsz. [00:56:02.3] TEACHER: A, fałszywe były, tak? [00:56:03.6] speaker_4: Fałszywe. Tak. [00:56:04.8] TEACHER: Okej. Ktoś z was ma jakieś inne myśli? Kto jeszcze mógł zabić tą Annę? [00:56:17.8] speaker_4: Może jedna z sióstr pozazdrościła. [00:56:24.5] TEACHER: Zazdrościła siostra, tak? [00:56:26.0] speaker_4: Zazdrościła siostra, bo narzeczony biznesmen miał garnij biznes. [00:56:36.0] TEACHER: Dobry biznes. [00:56:36.8] speaker_4: Dobry biznes. [00:56:38.4] TEACHER: Okej, ale ona ma alibi, Dmytro. W rejsie była. Sfałszowała. [00:56:45.4] speaker_4: Była inna kobieta, jaka kupiła, kupiła się bilety do Argentyny. [00:56:52.7] TEACHER: A, okej. [00:56:54.7] speaker_4: I to, to mogło być, być alibi. [00:56:59.9] TEACHER: No dobrze. Tak, bo znaczy siostra, bo zazdrościła, że nie miała tyle pieniędzy, tak? Mhm. Tak. Marina, a ty jak myślisz? [00:57:14.1] ANIA: Brat Anny przyznał się do winy, tak? [00:57:18.1] TEACHER: No przyznał się. [00:57:20.0] ANIA: To może on jakiegoś zachiszczaw? [00:57:27.5] TEACHER: Bronił. [00:57:28.7] ANIA: Bronił. Nie wiem. Może siostry albo kogoś jeszcze. [00:57:35.9] TEACHER: A ten brat mógł zabić? Bo Kowalski nie wierzy. A ty jak myślisz? [00:57:44.2] ANIA: Nie wiem. [00:57:47.0] TEACHER: Czy ten brat mógłby mieć jakiś motyw? [00:57:53.2] ANIA: Nie pamiętam, czy mieliśmy coś o tego brata w tekstu. [00:57:59.7] TEACHER: Nie, nie było. Tak. Haniu, a ty jak myślisz? [00:58:08.1] speaker_4: Ja myślę. [00:58:10.0] TEACHER: Myślę. [00:58:11.1] speaker_4: Myślę. Tam coś musi być trzeci jakiś facet, sąsiad, kochanec, jaki ubił Annę. [00:58:21.2] TEACHER: Zabił. [00:58:22.4] speaker_4: Zabił Annę, pogrzebili i odśpiewali. [00:58:27.2] TEACHER: A pogrze-- a nie, nie pogrzebał, bo znaleźli ciało. [00:58:34.3] speaker_4: Myślę ktoś inny. Tak jak zawsze w kinach. [00:58:39.2] TEACHER: Jak w kinie, tak? Okej. A zwróciliście uwagę, że ona była zabita w jaki sposób? [00:58:49.4] speaker_4: Zapamiętaliśmy. Nie, nie zwrócili. [00:58:53.9] ANIA: Uduszono. [00:58:56.3] TEACHER: Tak, że ona była uduszona. Ale obok znaleźli co? [00:59:02.5] ANIA: Ślady krwi. [00:59:04.2] TEACHER: To czyje to, to czyja to może być krew, jak ona została uduszona? [00:59:10.6] speaker_4: Nawet wirus. [00:59:17.0] ([śmiech]) [00:59:19.1] TEACHER: Może ona się broniła i drapnęła zabójcę? [00:59:24.8] ANIA: Tak. Lub to było dwa zabójcy. [00:59:27.8] TEACHER: Lub dwóch zabójców było, tak. Okej. [00:59:31.4] ANIA: Z pierwszym broniła się, a drugi udeszył. [00:59:36.2] TEACHER: Co zrobił drugi? Uderzył? [00:59:39.3] ANIA: Nie. Udeszył. Uduszył. [00:59:43.1] TEACHER: A, udusił. Udusił, tak? O cholera. Okej. [00:59:49.3] ANIA: Bo miała. Ale myślę, że to był, że zabójca był facet, bo kobieta nie z mogłam udusić, udusić ja. [01:00:01.2] TEACHER: Tatiana, no że. A czemu kobieta nie może udusić? [01:00:09.9] ANIA: Czytałam w kryminałach, że kobiety używają inne sposoby. Na przykład jady. [01:00:17.2] TEACHER: Aha. A ty myślisz, czemu teraz kobiety chodzą tak aktywnie na siłownię? [01:00:24.5] speaker_4: Ale myślę, to było spontanne. Nieplanowane. [01:00:30.3] ANIA: Nieplanowane. [01:00:31.8] TEACHER: Niezaplanowane zabójstwo. Okej. No dobrze. Czyli tak. Fakt jest taki, że została-- mamy zbrodnię, prawda? Aleksieju, kto został zabity? [01:00:51.9] WALERIA: Przepraszam? Nie rozumiem. Zabity. [01:00:55.8] TEACHER: Kto został zabity? Kogo zabito?Anną. Zabito Annę. Tak. Zabito Annę. Tak. Sposobom uduszenie. Jest. Mamy też osobę, która prowadzi śledztwo, tak? Walerio, kto to? [01:01:24.1] ANIA: Jan Kowalski. [01:01:25.6] TEACHER: I on jest kim? [01:01:27.3] ANIA: On jest detektywem. [01:01:29.1] TEACHER: Detektywem. Czy mamy podejrzanego? [01:01:35.3] ANIA: Przepraszam. [01:01:37.7] TEACHER: Czy mamy podejrzanego? [01:01:40.5] ANIA: Co znaczy podejrzanego? [01:01:43.0] ([niezrozumiałe]) [01:01:44.1] TEACHER: . [01:01:44.6] ANIA: A Boże, jak? Boże, Stanisław. Nie pamiętam jak go nazywa. [01:02:01.6] TEACHER: Nie, nie Stanisław. Stanisław to kochanek jeden z. Ktoś nam podpowie? [01:02:12.5] ANIA: Brat Anny. [01:02:13.4] TEACHER: Brat Anny. Brat Anny jest podejrzany. Okej. Czy Dmytro w końcu ten Kowalski znalazł tego mordercę, czy nie? Nie, nie znał. Nie zna. Znaj. To posłuchaj jeszcze raz pytania. W pytaniu jest dobra forma czasownika. Czy Kowalski znalazł zabójcę? Nie znalazł. Nie znalazł. Nie znalazł. Kowalski nie znalazł zabójcę. Nie znalazł zabójcy. Tak? Tak. Okej. Dobrze. Nie wiem, czy zwracaliście na to uwagę, bo za chwilkę do tego podejdziemy. Ten cały tekst był nasączony pewnymi czasownikami, które będą nas za chwilkę interesować bardzo mocno. Przed nami jest lista czasowników. My ją za chwilkę sobie przeczytamy, a później spróbujecie troszkę popracować samodzielnie z tekstem i poszukać tych czasowników. Tatiano, przeczytaj nam je, proszę. Cały ten słupek, który się znajduje po lewej stronie. [01:03:26.7] ANIA: Chorować na. Czekać na. Chodzić na. Mieć czas na. Zdążyć na. Zgadzać się na. Grać w. Wyjść za mąż za. Dziękować za. Płacić za. Wierzyć w. Przepraszać za. Prosić o. Pytać o. Dzwonić po. [01:03:57.1] TEACHER: Czy któreś czasowniki trzeba przypomnieć co oznaczają? [01:04:04.9] ANIA: Zdążyć na. [01:04:07.3] TEACHER: To znaczy być na czas gdzieś. To jest zdążyć na. Zdążyć można na tramwaj albo nie zdążyć na tramwaj, zdążyć do pracy albo nie zdążyć do pracy. Dobra. Każdy czasownik używa się to z przyimkiem. Czy zawsze on się używa z przyimkiem? Nie. Zazwyczaj jak dalej idzie jakieś dopełnienie, no to dodajemy ten przyimek. Można powiedzieć chodzić po prostu, chodzić po parkiecie, prawda? Czy chodzić po parku. Mogą być różne przyimki w znaczeniu od, znaczy w zależności od znaczenia. Za chwilkę trochę się trochę popracujemy. Każdy z was dostanie po dwa czasowniki. Z tymi czasownikami trzeba będzie znaleźć przykłady w tekście. Co zrobimy? Marino, dla ciebie będą pierwsze dwa czasowniki chorować na i czekać na. Zapisz je kochanie gdzieś, bo za chwilkę wyłączę tą tabelkę, żeby włączyć na cały ekran tekst. Okej? Tak, Aleksieju dla ciebie chodzić na i mieć czas na. W podręczniku, znaczy nie w podręczniku, tylko w tekście niestety nie znajdziecie czasownika chodzić na tylko uczęszczać na, bo to jest to samo. Uczęszczać na. Tak, można uczęszczać na jogę albo chodzić na jogę. To jest to samo. Tak, Walerio dla ciebie zdążyć na i zgadzać się na. Aniu, dla ciebie grać w i wyjść za mąż za. Co prawda w samym tekście nie ma przykładów z grać w, dlatego wymyślisz sama. Okej? Tak, Andrieju dla ciebie dziękować za i płacić za. Dziękować. Chwila. Tak. Dziękować i płacić za. Okej, Haniu, dla ciebie wierzyć w i przepraszać za. Przepraszać za nie ma też w podręczniku. Proszę wymyślić przykład samej. Okej? Tatiano i Dmytro szukają trzy ostatnie czasowniki. Prosić o. Pytać o i dzwonić po. W samym tekście będzie nie dzwonić, a zadzwonić. Proszę na to zwrócić uwagę. Tak? Będzie nie pytać o, tylko rozpytywać o. To jest to samo.Chwilkę. Momencik. Coś się nie pisze. Rozpytywać o. Każdy ma swoje czasowniki? Na pewno? Za chwilkę zniknie ten ekran i pojawi się cały tekst. Momencik. Proszę sobie na spokojnie usiąść i poszukać. Chwileczkę. Dwie strony. Szukamy. Mamy na to jakieś trzy, cztery minutki. Za minutkę zaczniemy.Dobrze, powolutku se zaczniemy. Tak, otwieramy se podręcznik. Chwileczkę. Dobrze. Marino, czy masz swoje przykłady na te dwa swoje czasowniki? Chorować na coś i czekać na coś. [01:13:38.4] WALERIA: A chorować na serce i na koronawirusa. [01:13:44.6] TEACHER: Koronawirusa. [01:13:46.4] WALERIA: Koronawirusa. [01:13:46.4] TEACHER: Tak. [01:13:48.6] WALERIA: I czekać na swoją ulubioną czarną kawę z kardamonem. [01:13:54.9] TEACHER: Super, tylko czarną. [01:13:57.4] WALERIA: Czarną. [01:13:58.7] TEACHER: Mhm. Dobrze. Czekać na... Ja napiszę tylko parę słówek na na przykład na czarną kawę. Dobrze. Tak. Aleksieju dalej. [01:14:13.4] ANDREI: Jednak przestała na nie chodzić około miesiąc temu. Chodzić około miesiąca. [01:14:21.7] TEACHER: A na co ona uczęszczała? Na co ona chodziła? [01:14:25.5] ANDREI: Spotkanie. [01:14:30.2] TEACHER: Na spotkanie terapii grupowej, tak? [01:14:32.6] ANDREI: Terapii grupowej. Tak, tak. [01:14:34.1] TEACHER: Terapii. [01:14:36.1] ANDREI: Terapii. [01:14:37.4] TEACHER: Terapii. Okej. [01:14:40.0] ANDREI: A i, i, i. Tak. Sekundkę. Ambitny detektyw przez dłuższy czas miał. [01:15:00.3] TEACHER: Co miał? [01:15:01.1] ANDREI: Miał drobne sprawy. [01:15:05.3] TEACHER: A na coś mieć czas można? [01:15:14.6] ANDREI: Tak. Przez dłuższy czas. Tak. No miał. [01:15:21.8] TEACHER: Dobra, czyli okej, dobra, niech będzie. Mieć czas na drobne sprawy finansowe, tak? [01:15:31.7] ANDREI: No tak. [01:15:32.3] TEACHER: Mhm. Dobrze. Okej. [01:15:37.9] ANDREI: I jeszcze na uczęszczać na, na cotygodniowe spotkanie terapii też było. [01:15:54.8] TEACHER: Ale my już o tym porozmawialiśmy. [01:15:57.0] ANDREI: Nie, ja rozumiem. [01:15:58.7] TEACHER: To jest to samo, co uczęszczać na. [01:16:01.2] ANDREI: Mhm. [01:16:02.1] TEACHER: Tak. [01:16:02.7] ANDREI: Mhm. [01:16:04.0] TEACHER: Okej. Walerio, twoje czasowniki. [01:16:08.7] WALERIA: Zdążyć na swoje wieczorne przedstawienie. [01:16:13.1] TEACHER: Mhm. [01:16:14.3] WALERIA: I zgadzał się na już na jego kontynac, kon, kontynutujące. [01:16:23.8] TEACHER: Kontynuację. [01:16:25.2] WALERIA: Kontynuację. [01:16:26.8] TEACHER: Mhm. Tak. Aniu, dalej poproszę. [01:16:31.9] speaker_4: Grać. Grać w. Grać w detektywa. [01:16:37.6] TEACHER: Okej. [01:16:39.9] speaker_4: Grać w igry planszowe. [01:16:42.7] TEACHER: W gry planszowe. [01:16:44.1] speaker_4: W gry planszowe. [01:16:46.5] TEACHER: Dobrze. [01:16:48.5] speaker_4: Wyjść za mąż. Wyjść za mąż za jakiegoś biznesmena. [01:16:58.3] TEACHER: Mhm. Dobrze. Biznesmen. Super. Tak, Andreju dalej. [01:17:06.3] ANDREI: Dziękować za szlachetny gest. [01:17:10.0] TEACHER: Mhm. [01:17:11.9] ANDREI: I płacić za bilety do Argentyny. [01:17:14.8] TEACHER: Okej, tylko płacić. [01:17:17.4] ANDREI: Płacić. [01:17:18.8] TEACHER: Dobrze. Tak. Haniu, dalej poproszę. [01:17:23.1] speaker_4: Kowalski wciąż wierzył w swoje precyzje. [01:17:28.0] TEACHER: Przeczucia. [01:17:30.1] speaker_4: A, przeczucia? [01:17:31.5] TEACHER: Mhm. [01:17:33.5] speaker_4: Tak. I następne. Anna przeprosiła za prośby o pomoc finansową. [01:17:40.6] TEACHER: Ona tam prosiła, tak? [01:17:42.5] speaker_4: Ona prosiła. Ja już muszę coś wymyślić. [01:17:45.8] TEACHER: No dobrze, to jeszcze raz. Przepraszać za? [01:17:48.9] speaker_4: Anna przeprosiła za prośby o pomoc finansową. [01:17:54.8] TEACHER: Okej, o pomoc finansową. [01:17:58.3] speaker_4: Dobrze. Dziękuję bardzo. Przepraszam. Muszę iść pracować. [01:18:03.2] TEACHER: Okej. Dobrze. Tak, Tatiano. Znalazłaś kolejny czasownik? [01:18:09.2] ANIA: Tak. Anna często prosiła o pomoc finansową. [01:18:13.1] TEACHER: Super. A rozpytywać o? [01:18:19.3] ANIA: Detektyw. Detektyw. Detektyw również rozpytywał o dziewczynę. [01:18:27.0] TEACHER: Super. O dziewczynę. Tak, Dmytro. Zadzwonić po co? [01:18:32.6] speaker_4: Zadzwonić po taksówkę. [01:18:34.8] TEACHER: Brawo! Mhm. A teraz swoimi oczami poproszę popatrzcie na te przykłady. Te przykłady mówią nam o tym, że chorować na co? Czekać na co? Mieć czas na co? Zgadzać się na co? Grać w co? Wierzyć w co czy w kogo? Płacić za co czy za kogo? Prosić o co albo o kogo? Pytać o co albo o kogo? Dzwonić po co albo po kogo? Każdy czasownik z tych połączył się z biernikiem albo w liczbie pojedynczej, albo w liczbie mnogiejAle te czasowniki, kochani, są zarezerwowane tylko dla biernika. Zwróćcie szczególną uwagę na te trzy ostatnie. Proszę o co? Pytam o co? Dzwonię po co? Więc przyimek "o" i "po", on nie jest tylko dla miejscownika. O czym? O czym? On jest również dla biernika. Tu nie przyimek jest ważny. Tu jest ważny czasownik, więc to jest do zapamiętania. Czasowniki te z przyimkami łączą się z biernikiem. I uwaga! Jak dodacie do nich cząsteczkę "nie", one nie przechodzą w dopełniacz. One są zarezerwowane tylko dla biernika. Dzwonię po taksówkę. Nie dzwonię po taksówkę. Nie przechodzę w dopełniacz. Pytam o dziewczynę. Nie pytam o dziewczynę. Nie proszę o pomoc finansową. Te czasowniki w dopełniacz nie przechodzą. Kolejna rzecz, na którą sobie za chwilkę popatrzymy. Jak wygląda biernik liczby pojedynczej my wszyscy wiemy, tak? Tylko trzeba też pamiętać o dobrych końcówkach. Ale pamiętamy, że jeżeli to jest rodzaj żeński, no to piję kawę. Jeżeli to jest rodzaj męski, no to widzę brata, tak? Albo na przykład mam klucz. Rodzaj nijaki. Piję mleko, widzę słońce. Tak funkcjonuje liczba pojedyncza. A jak teraz funkcjonuje liczba mnoga w bierniku? Za chwilkę pójdziemy sobie trochę na takie wyczucia. Pozadaję wam parę tylko przykładów i zobaczycie sami. Spróbujecie trochę poanalizować. Dzwonię po taksówkę, znaczy po jedną, a jeżeli po dwie albo po trzy? Tworzymy teraz liczbę mnogą. To jak myślicie? Dzwonię po co? [01:21:10.4] ANDREI: Po taksówki. [01:21:12.4] TEACHER: Po taksówki, po taksówki. Mhm. Dobrze. A jeżeli pytam o dziewczynę? O jedną, a o dwie, o trzy? [01:21:25.8] ANDREI: Dziewczyny. [01:21:27.4] TEACHER: Ślicznie. Pytamy o dziewczyny. Mhm. I może jeszcze jedno. Proszę o pomoc finansową. O jedną, a o dwie, o trzy? [01:21:39.7] ANDREI: Pomocy. [01:21:41.9] TEACHER: Cee. Poskwarwiałych dajemy e. Bo pomoce jakie? [01:21:46.1] ANDREI: Finansowe. [01:21:47.7] TEACHER: Brawo! Bardzo dobrze. Czyli powiedziałam wam, że to jest niby biernik, prawda? Ale my pamiętamy z zajęć we wtorek, że to nie jest tylko biernik. To jest też mianownik. Końcówki są takie same. Zmiana nadchodzi tylko w czasowniku, tylko w pytaniu. I to nie byli mężczyźni. Taksówki, dziewczyny, pomoce to nie mężczyźni. A teraz jak się zachowuje rodzaj męskoosobowy w bierniku? Patrzymy, patrzymy. Wyjść za mąż za jakiegoś biznesmena. Za jednego, a za dwóch albo za trzech. To jak byście powiedzieli? [01:22:32.5] ANDREI: Biznesmenów. [01:22:33.8] TEACHER: Mhm. Za jakichś, tak? Biznesmenów. Super. Grać w jednego detektywa albo w dwóch, trzech, czterech? [01:22:48.7] ANDREI: Detektywów. [01:22:50.7] TEACHER: Detektywów. Mhm. De-tek-ty-wów. Super. Intuicyjnie wszystko zrobiliście dobrze. Teraz malutkie podsumowanie, dlaczego tak się stało. Biernik w liczbie mnogiej to nie jest osobny przypadek z nowymi końcówkami. Nie. On jest na tyle leniwy, że pomyślał sobie, że wezmę końcówki z innych przypadków. A więc jak tylko bierzecie czasownik, na przykład yyy chodzić na co, tak? Czy mieć czas na co, czy na kogo? My chcemy użyć wtedy biernika liczby mnogiej. Zwracamy zawsze uwagę, co to jest za grupa, grupa z mężczyznami czy bez mężczyzn. I jak tylko lubię, kocham, widzę i to jest grupa z mężczyznami, wtedy bierzemy końcówki z dopełniacza, bo tu nie będzie nowych końcówek. To jest sklejka innych przypadków, więc mówię: widzę panów, wyjdę za mąż, wyjdziemy za mąż za tych chłopaków i za tych sportowców. Przechodzimy w dopełniacz. To przejście dla was będzie bardzo intuicyjne, bo tak się robi w języku rosyjskim tak samo. Ale jeśli to nie jest grupa z mężczyznami, a tam są dzieci, tam są pieski, tam są kubki, tam są, nie wiem, studentki, mleka, jakieś tam jabłka, krzesła i tak dalej. I zadajemy pytanie sobie kogo? Co? Chcemy użyć liczby mnogiej, więc mówimy: hmm, kupiłem dwa mleka, jedno bezlaktozowe, drugie klasyczne. Moje słońca. Do dzieci się zwracam. Kołyszemy małe niemowlęta. My nie przechodzimy w dopełniacz. Jak tylko to są, to jest grupa bez mężczyzn, kochani, przechodzimy w mianownik. Bierzemy końcówki mianownika. Dlatego jest taka różnica. Mówimy: tak, lubię psy i lubię koty, tak samo jak lubię jabłka, jak lubię banany i lubię ogórki, bo to jest ten sam rodzaj. Więc jak tylko na przykład-- króciutko na podsumowanie. Jeżeli jest słowo studentWiemy, że student ma rodzaj męski i oznacza mężczyznę, prawda? I chcę powiedzieć w liczbie mnogiej to będą studenci. No i widzę kogo? Widzę studentów, bo przechodzę końcówkami w dopełniacz. Ale jeśli to nie student, tylko studentka, wiem, że jak utworzę liczbę mnogą, tam nie będzie mężczyzn. Będą studentki i chcę utworzyć biernik, więc w główce muszę pomyśleć okej. Widzę kogo? Co? Końcówkami powinnam przejść w mianownik, a nie w dopełniacz. Dlatego mówię widzę studentki, a nie studentek. Taka różnica, bo to nie są mężczyźni, więc końcówkami przechodzę w mianownik, bo studentki to to samo, jak pomidory, ogórki i kiełbaski. Ten sam rodzaj. To jest takie malutkie podsumowanie. My tego, o tego, tego. Tej ostatniej reguły uczyliśmy się we wtorek. Za chwilkę ja sobie tylko powtórzę i tyle. Za chwilkę spróbujemy zrobić zadanie. Jeżeli ktoś nie zrozumie, o co tu chodzi, to mówimy, że nie rozumiemy. Okej, Andrieju. Co powinniśmy zrobić w ćwiczeniu trzecim? [01:26:50.1] ANDREI: Zamień liczby pojedyncze. Zamień liczbę pojedynczą na mnogą. [01:26:56.0] TEACHER: Okej. Umówmy się, że zamieniamy tylko dopełnienie. Czasownika nie ruszamy. Przeczytaj proszę wzór Andriej. [01:27:06.7] ANDREI: Znam twoją koleżankę. Znam twoje koleżanki. [01:27:11.4] TEACHER: Okej. Widzicie? Końcówkami przechodzimy w mianownik. To spróbuj zrobić pierwsze teraz. [01:27:19.8] ANDREI: Zwiedziłem to włoskie miasto. Zwiedziłem to włoskie miasta. [01:27:29.0] TEACHER: Mhm. Włoskie miasto jest okej. Zaimek wskazujący to dajemy tak samo końcówkę przymiotnika. [01:27:39.4] ANDREI: Te włoskie miasto. [01:27:41.3] TEACHER: Tak jest. Te włoskie mia... [01:27:44.2] ANDREI: Sta. [01:27:44.8] TEACHER: Ta. Mhm. Bardzo dobrze. Tak, Walerio robimy drugie. [01:27:52.3] WALERIA: Kocham mojego dziadka. Kocham moich dziadek. Dzia- [01:27:58.9] TEACHER: Dziadek to jeden. [01:28:01.3] WALERIA: Dziadków. [01:28:02.3] TEACHER: Dziadków. Dobrze. Tak, Marino. Idziemy do trójki. [01:28:15.1] WALERIA: Kupiłem z świeżego pomidora. Kupiłem z świeże. [01:28:32.8] TEACHER: Mhm. Świeże co? [01:28:40.6] WALERIA: Pomidory. [01:28:42.1] TEACHER: Pomidory? Tak. Mhm. Aleksieju następne. [01:28:49.8] ANIA: Spotkaliśmy znanego aktora, a spotkaliśmy znanych aktorów. [01:29:02.9] TEACHER: Dobrze. Aktorów. Tak. Aniu, następne poproszę. [01:29:14.6] ANDREI: Tak. Pijecie sok owocowy. [01:29:19.0] TEACHER: Pij. Pijecie. [01:29:21.1] ANDREI: Pijecie sok owocowy. Pijecie soku. [01:29:31.1] TEACHER: Dwa. Trzy. [01:29:32.7] ANDREI: A! Sok. Soki. [01:29:41.3] TEACHER: Mhm. Jakie? [01:29:42.8] ANDREI: Owocowe. [01:29:43.3] TEACHER: Owocowe. Tak. Tak. Tatiano, idziemy dalej do szóstki. [01:29:55.5] ANIA: Miałyśmy rasowego psa. Miałyśmy rasowe psy. [01:30:02.4] TEACHER: Super. Tak, Dmytro dalej poproszę. [01:30:10.2] speaker_4: Lubię tego studenta. Lubię tych studentów. [01:30:15.7] TEACHER: Mhm. Dobrze. Super. Tak, Aleksieju jeszcze jedno poproszę. [01:30:25.8] ANIA: Widzę twoje dziecko. Widzę twoje dzieci. [01:30:39.3] TEACHER: Dzieci. [01:30:41.0] ANIA: Dzieci. [01:30:42.2] TEACHER: Dzieci tak. [01:30:44.3] WALERIA: Twoje dzieci. Nie twoich. Nie, nie. [01:30:47.9] TEACHER: Nie przechodzimy w dopełniacz, bo dzieci to one. [01:30:52.2] WALERIA: Mhm. [01:30:53.0] TEACHER: Tak? Dlatego musimy wejść w mianownik. Tak, Andrieju, zrób proszę następne. [01:31:03.8] ANDREI: Czytasz szwedzki kryminał? Czytasz szwedzkie kryminały? [01:31:14.3] TEACHER: Mhm. Dobrze. A Marino zrobisz ostatnie? [01:31:24.3] WALERIA: Otwórz te książkę. Otwórz [01:31:29.5] TEACHER: Otwórz [01:31:30.5] WALERIA: Otwórz tych książek? [01:31:39.2] TEACHER: W mianownik, w mianownik przechodzimy. Otwórz jedną książkę, tę książkę, a otwórz dwie? [01:31:53.3] WALERIA: Książki? [01:31:54.5] TEACHER: Aha, te książki. Tak, bo te to też jest to zaimek wskazujący. Tak samo jak to włoskie miasto, a w liczbie mnogiej i to i te ma tylko formę te. Te książki. [01:32:13.5] WALERIA: Dobra. [01:32:16.8] TEACHER: Na dzisiaj to wszystko. Jak mamy tu jakieś pytania to je zadajemy. To zapytam się jeszcze raz. Pytania są? [01:32:39.7] WALERIA: Nie ma. [01:32:40.4] ANDREI: Nie ma. [01:32:41.6] TEACHER: Aha. A co z wami się stało? Kochani, jak macie pytania to je zadawajcie. Ja wiem, że ktoś jest bardzo nieśmiały, ale to nie pomaga. Dobra? [01:32:55.8] WALERIA: Mhm. [01:32:56.7] TEACHER: Mhm. Więc w czwartek, żeby każdy-- macie zadanie na czwartek. Każdy mnie ma zadać po pięć pytań w ciągu lekcji. Ja sobie położę karteczkę i będę plusiki tam dawać, a jak ktoś nie to powiem, żebyście robili przysiady. Będziemy przynajmniej waszą dupę choć wtedy ćwiczyć podczas zajęć. Tak? A wy się nie śmiejcie, bo tak będzie. No dobra, kochani, do domku będzie zadanie jedenaste. I na razie sobie robimy taki stop z gramatyką. Jak będziecie mieli w domku czas, to sobie to poproszę poćwiczyć. To nie będzie jakieś bardzo trudne i w domu też będziecie mieli przypomnienie zaimków w biernym. Gdzie dajemy je? Gdzie dajemy ich? Będzie taka malutka tabelka na odświeżenie sobie w pamięci tej wiedzy. Dobra, uciekamy. Życzę wam fajnego wtorku, lepszej od wtorku, tylko chyba jeszcze środy. Do zobaczenia w czwartek. Pa pa! [01:34:05.4] WALERIA: Do zobaczenia. [01:34:06.4] ANDREI: Dziękuję bardzo. Do zobaczenia. [01:34:08.9] TEACHER: Ale Księże. Co to za rozciąganie? Ty przecież wstajesz niewiadomo jak wcześnie. Do zobaczenia. [01:34:17.0] ANDREI: No dobrze. Siedział. [01:34:20.3] TEACHER: Dobra. Pa pa. [01:34:21.8] ANDREI: Pa.